Φταίει το ζαβό το ριζικό μας; φταίει ο θεός που μας
μισεί;(*)…
ή πιο λαϊκά: Είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;
(ένα σχόλιο για την ανακοίνωση του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ στις 25/1/2024)
Αναγκαίο και επιβεβλημένο
είναι, σε συλλογικές διαδικασίες (πόσο μάλλον) αγώνα των εργαζομένων, να ακολουθεί
πάντοτε απολογισμός των αποφάσεων, των κινητοποιήσεων που πραγματοποιήθηκαν και συνολικά της γραμμής που κάθε φορά
αποφασίζεται και ακολουθείται από τα συλλογικά όργανα των εργαζομένων (από
πρωτοβουλίες και επιτροπές αγώνα μέχρι ΔΣ και ΓΣ), σε μια προσπάθεια να
δυναμωθούν οι εργαζόμενοι που συμμετέχουν στον αγώνα αυτό, να αναδειχθούν οι
απόψεις που πάνε μπροστά τις διαδικασίες και την υπόθεση του αγώνα τους, να
προσπεραστούν τα λάθη, οι αστοχίες και τελικά να απομονωθούν οι θέσεις που
κρατάνε πίσω τις συνειδήσεις και την αγωνιστική διάθεσή τους.
Η πρόσφατη ανακοίνωση του Δ.Σ.
της ΕΛΜΕ με τα συμπεράσματα της, για το
πώς εξελίσσεσαι ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση την τελευταία περίοδο, καθόλου
δεν καλύπτει τους παραπάνω στόχους. Αντίθετα, ρίχνει όλη την ευθύνη για την
όποια υποχώρηση (που δεν αμφισβητούμε ότι υπάρχει ως δεδομένο) στους ίδιους
τους συναδέλφους(!) και αποποιείται ουσιαστικά κάθε ευθύνη γι αυτό το
αποτέλεσμα, τόσο για λογαριασμό δικό της όσο και για λογαριασμό της
Ομοσπονδίας. Οι αποφάσεις της ΕΛΜΕ και της ΟΛΜΕ υπάρχουν και είναι γνωστές,
αναφέρει η ανακοίνωση και άρα οι
συνάδελφοι μένει μόνο να τις εφαρμόσουν, γεγονός που μπλοκάρεται από την ατομική
στάση που επιλέγουν ορισμένοι! Ιδιαίτερα απλοποιημένη θα λέγαμε, μονόπλευρη και
… βολική, ανάλυση της πλειοψηφία του ΔΣ της ΕΛΜΕ για την κατάσταση!
·
Καμία
λοιπόν ευθύνη δεν αντιστοιχεί στην γραμμή σιγής και συμβιβασμού που έχει
επιβάλλει η ΟΛΜΕ πανελλαδικά; Να θυμίσουμε εδώ ότι μέσα στα δύο
τελευταία χρόνια καλέστηκε μία(!) 24ωρη απεργία για το φλέγον ζήτημα της
αξιολόγησης στην οποία η συμμετοχή των συναδέλφων ήταν ιδιαίτερα μαζική και η
«κλιμάκωσή» της ήταν …να μην προταθεί ούτε να καλεστεί έκτοτε άλλη!
·
Καμία
ευθύνη δεν υπάρχει στις παραπλανητικές και «καθησυχαστικές» απόψεις που
κυριάρχησαν από δεξιούς και «αριστερούς» συνδικαλιστές, όλο το
προηγούμενο διάστημα για το ότι η απεργία- αποχή και μόνο, αρκεί για να
μπλοκαριστεί ο νόμος της αξιολόγησης και μάλιστα… χωρίς κόστος;
·
Καμία
ευθύνη στις τακτικές των «έξυπνων» κόλπων όπως τα ενιαία κείμενα, τα οποία
νομιμοποίησαν στις συνειδήσεις των συναδέλφων τις αξιολογικές διαδικασίες και
άνοιξαν τον δρόμο για την εφαρμογή της;
·
Καμία
ευθύνη της ομοσπονδίας για τη στάση της
στο νομοσχέδιο για την επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση που πέρασε
«αβρόχοις ποσί»; Που επιδιώκει να στείλει την μεγάλη πλειοψηφία των παιδιών των
λαϊκών οικογενειών σε σπουδές χωρίς επαγγελματικά δικαιώματα, στην μερική
απασχόληση, στα άθλια μεροκάματα, στην ανεργία και τους συναδέλφων στα ΕΠΑΛ στα
σπίτια τους;
·
Ακόμη ακόμη
καμία ευθύνη στους πρωινούς καφέδες των Ομοσπονδιών με το Υπουργείο και την συντήρηση μιας
ψευδαίσθησης ότι θα μπορούσε να υπάρξει και μια εποικοδομητική αξιολόγηση;
Ως Αγωνιστικές Κινήσεις
Εκπαιδευτικών από την αρχή της διεξαγωγής αυτού του αγώνα ξεκαθαρίσαμε με κάθε
τρόπο και μέσο που διαθέτουμε πως, ο αγώνας ενάντια στο νομικό πλαίσιο της
αξιολόγησης είναι αγώνας κεντρικής πολιτικής σημασίας για τον κλάδο (και
καλείται να το αποκρούσει), όπως κεντρικής πολιτικής σημασίας και επιλογής
είναι από τη μεριά του συστήματος και των κυβερνήσεών του που του επιτίθενται. Ένας
αγώνας που ούτε εύκολος θα είναι, ούτε και διεξάγεται με εξυπνάδες και κόλπα.
Το εργαλείο της απεργίας-αποχής
μπορεί και έχει λειτουργήσει ως μια τακτική κι ένα από τα πολλά βήματα που
όφειλαν μέχρι τώρα να οργανωθούν. Δεν μπορεί να αποτελεί το μόνο μέσον αγώνα
και σίγουρα δεν μπορεί από μόνο του να ανατρέψει νόμους του κράτους (τα όριά
του άλλωστε τα έδειξε νωρίς νωρίς). Χρειάζονται τακτικές γενικές συνελεύσεις
που θα παίρνουν αποφάσεις αγώνα και θα δυναμώνουν πολιτικά τους συναδέλφους,
χρειάζεται συντονισμός των πρωτοβάθμιων σωματείων ενάντια στην υποταγμένη στάση
της ΟΛΜΕ που θα σπάει την αδράνεια στον κλάδο,
χρειάζονται μαζικές διαδηλώσεις
και σύνδεση με τα υπόλοιπα κομμάτια του λαού όπως οι μαθητές και οι γονείς, που
θα δίνουν ελπίδα και κουράγιο και θα δημοσιοποιούν το ζήτημα μέσα στο λαό,
χρειάζεται (για φαντάσου!) κανονική ΑΠΕΡΓΙΑ ή πιο σωστά ΕΠΙΜΟΝΟΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΣ
ΑΓΩΝΑΣ! Αντίθετα, η γραμμή που έχει
κυριαρχήσει στην ΟΛΜΕ και πιστά χωρίς ίχνος κριτικής, ακολουθεί και η
πλειοψηφία των μελών του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ, είναι ο συμβιβασμός, η υποχώρηση απ’
τους αγώνες, η απομόνωση, οι αυταπάτες των εύκολων λύσεων και νομικών προσφυγών(!)
και τελικά η αδράνεια του ΔΣ και η υποχώρηση των συναδέλφων.
Οι συνάδελφοι λοιπόν κατά
την γνώμη μας, καθόλου δεν έχουν επιλέξει την ατομική λύση. Ίσα ίσα παλεύουν
τρία χρόνια ενάντια στην αξιολόγηση με όποιο μέσο τους έχει δοθεί παρά τη στάση
συμβιβασμού της ΟΛΜΕ, συνεχίζουν να επιμένουν με σημαντικά ποσοστά στην
απεργία- αποχή παρ’ όλες τις διαρκείς πιέσεις του Υπουργείου και όποτε τους
δόθηκε η ευκαιρία βγήκαν μαζικά στους δρόμους και έδωσαν αξιοσημείωτα ποσοστά
απεργίας.
Αυτό επομένως που λείπει και
από κει προκύπτει και η όποια απογοήτευση και υποχώρηση των εκπαιδευτικών,
είναι ο συνδικαλιστικός κινητήρας και η πολιτική βούληση απ’ την μεριά της
πλειοψηφίας των δυνάμεων (όσων τουλάχιστον έχουν αναφορά στο κίνημα και τους
αγώνες) να αναλάβουν αυτό που περιγράφηκε παραπάνω. Την οργάνωση δηλαδή πραγματικού
ανυποχώρητου, μαζικού αγώνα, αγώνα αντίστασης και διεκδίκησης που δεν
συνδιαλέγεται με το Υπουργείο και δεν εγκαταλείπει μόνους τους εργαζόμενους να
βγάλουν το φίδι από την τρύπα, αγώνα που θα βρει συμμάχους του τους μαθητές μας
και τους φοιτητές που βρίσκονται αυτή την περίοδο στους δρόμους για να
υπερασπιστούν κι αυτοί δικαιώματα στις σπουδές, την ζωή και το μέλλον τους που
έχουν μπει στο στόχαστρο της κυβερνητικής πολιτικής.
Τέλος, λάβετε υπόψη συνάδελφοι της πλειοψηφίας του Δ.Σ. το
αυτονόητο όταν καλείτε τους συναδέλφους να μαζικοποιήσουν τις συνελεύσεις… βασικό πρώτο βήμα για να μαζικοποιηθεί κάτι
είναι να έχει καλεστεί (και να προπαγανδίζεται έγκαιρα!)!!
(*) Βάρναλης
