Στην αναμπουμπούλα… ο λύκος χαίρεται!

 

Τηλε-«εκπαίδευση» στους…. σεισμόπληκτους και άστεγους!

ή αλλιώς…

Στην αναμπουμπούλα… ο λύκος χαίρεται!

Σε μια ήδη δύσκολη περίοδο για τον λαό, με την πανδημία να εξελίσσεται ραγδαία και την κυβέρνηση να μας αντιμετωπίζει ως αναλώσιμους, με μηδενικούς διορισμούς στην υγεία και με σχολεία με στοιβαγμένα παιδιά, το νησί της Σάμου χτυπήθηκε και από τον σφοδρό σεισμό στις 30/10, με αποτελέσματα καταστροφικά.

Εκτός από τον τραγικό θάνατο δύο ανήλικων παιδιών , το νησί μετράει ακόμα και έχει το επόμενο διάστημα να αντιμετωπίσει, την καταστροφή εκατοντάδων σπιτιών, σχολείων και επιχειρήσεων, το ξεσπίτωμα για πολύ κόσμο και τον επικείμενο κίνδυνο από τις μετασεισμικές, συνεχόμενες δονήσεις.

Οι συνάδελφοι την Παρασκευή 30/10 κλήθηκαν να κρατήσουν ασφαλή τα παιδιά μέσα σε σχολεία ήδη παλιά και καταπονημένα, πράγμα που με αυτοθυσία κατάφεραν. Από την Παρασκευή όμως έχουν περάσει τέσσερις ημέρες και ακόμα δεν έχουμε μια επίσημη ανακοίνωση που να επιβεβαιώνει ότι τα σχολεία θα ανοίξουν μόνο εάν αυτό κριθεί ασφαλές. Σήμερα και ενώ  εξελίσσονται μετασεισμοί και οι πρώτοι έλεγχοι έχουν ήδη κρίνει 11 σχολεία ακατάλληλα, η διεύθυνση της Πρωτοβάθμιας  έσπευσε να ειδοποιήσει τα σχολεία πως εάν κρίθηκαν ακατάλληλα πρέπει να ξεκινήσουν προετοιμασίες για την εφαρμογή της …θεραπείας για πάσα νόσο, την εξ’ αποστάσεως «εκπαίδευση»!

Πρόκειται  για μια  αδίστακτη αντιμετώπιση:

ü  την στιγμή που το φαινόμενο είναι σε πλήρη εξέλιξη και πολλές εκατοντάδες σπίτια σε όλο το νησί έχουν ήδη κριθεί ακατάλληλα  ενώ οι έλεγχοι προχωρούν με ρυθμό χελώνας.

ü  όταν πολλά περισσότερα σπίτια που δεν έχουν ζημιές απειλούνται γιατί βρίσκονται δίπλα σε χτυπημένα σπίτια που σείονται από τους μετασεισμούς!

ü  πολλές οικογένειες έχουν καταφύγει σε σκηνές,  σε συγγενικά σπίτια, και σε κάθε είδους προσωρινές «λύσεις» στέγασης!  Μια  αδίστακτη αντιμετώπιση που δεν λογαριάζει  όχι αν έχουν σύνδεση και υπολογιστή οι οικογένειες και τα παιδιά τους, αλλά ούτε καν αν έχουν τη δυνατότητα να βρίσκονται ασφαλείς μέσα στα σπίτια τους!  

Αυτή η αδίστακτη αντιμετώπιση είναι άλλη μια και ακόμα πιο άγρια έκφραση της αντιδραστικής πολιτικής που ακολουθείται όλο το προηγούμενο διάστημα. Καμία πραγματική έγνοια για την δημόσια υγεία και την ζωή του λαού και των παιδιών του δεν υπάρχει από την κυβέρνηση, το ΥΠΑΙΘ και τα κάθε λογής παπαγαλάκια τους! Όπως χρησιμοποίησαν την πανδημία ως ευκαιρία για να θεσπίσουν νόμους που καταργούν κάθε εργασιακό, συνδικαλιστικό και δημοκρατικό δικαίωμα του λαού και για να χτυπήσουν το δικαίωμα των μαθητών στις σπουδές και στις ελευθερίες  με το νόμο Κεραμέως, έτσι και με τον σεισμό στην Σάμο επιχειρούν να αφήσουν τον λαό απροστάτευτο και τρομοκρατημένο. Και επιχειρούν να επιβάλλουν την τηλε- «εκπαίδευση» η οποία -αποδείχτηκε όλο το προηγούμενο διάστημα ότι-θεσμοθετήθηκε: για να λειτουργήσει ως απεργοσπαστικός μηχανισμός ,ως μηχανισμός  ελέγχου των εκπαιδευτικών αλλά και ως  απάντηση του συστήματος στις όποιες διεκδικήσεις μαθητών και εκπαιδευτικών για διορισμούς, μείωση του αριθμού μαθητών ανά τμήμα, κατάλληλα κτίρια κοκ.

Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων και της ζωής μας μπορεί να γίνει μόνο από μας τους ίδιους. Καλούμε τους συναδέλφους να αρνηθούν αυτή την απαράδεκτη από κάθε άποψη απόφαση  για εφαρμογή της τηλε-«εκπαίδευσης»  πάνω στα κεφάλια των σεισμόπληκτων μαθητών και εκπαιδευτικών!

 Καλούμε  τα σωματεία (ΕΛΜΕ και Σύλλογο Δ/Ν)  να πάρουν αποφάσεις που θα καλούν τους συναδέλφους να απέχουν από τα webex, eclass, eme, να μην συμπληρώνουν βιβλία ύλης και απουσιολόγια.

Απαιτούμε:

Ø  Να μην ανοίξει κανένα σχολείο εάν δεν διασφαλιστεί, η ασφάλεια παιδιών και εκπαιδευτικών

Ø  Άμεση αποκατάσταση   των ζημιών στα σχολεία. Καμιά κατάργηση ή συγχώνευση σχολείων. Ασφαλή σχολικά κτίρια για όλους τους μαθητές.

Ø  Να πάρουν πίσω κάθε σχέδιο εκβιασμού και  επιβολής τηλε-«εκπαίδευσης» στους σεισμόπληκτους μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς.

Διάβασέ το »

Ανοιχτό γράμμα στους συναδέλφους του σχολείου μου

Ανοιχτό γράμμα στους συναδέλφους του σχολείου μου,

σε όλους τους συναδέλφους

Αγαπητοί μου συνάδελφοι,

Πέρασαν  ήδη τρεις εβδομάδες που βρισκόμαστε έξω από τα σχολεία μας, μακριά από τους μαθητές μας. Απομονωμένοι ο ένας από τον άλλον ζούμε το φόβο και τις πολλές και μεγάλες ανησυχίες της κατάστασης. Για το τώρα αλλά και για το «μετά». Ταυτόχρονα μέσα σε αυτή την κατάσταση, ο καθένας μας δέχεται μόνος του πολλαπλές πιέσεις, άμεσες και έμμεσες.

Η απομόνωση αυτή κοστίζει, νομίζω, σε όλους μας. Η τηλεφωνική επικοινωνία που έχουμε, ο καθένας μας με κάποιους άλλους, έχει βέβαια την αξία της. Αλλά νομίζω δεν μπορεί να αντικαταστήσει, ούτε καν να υποκαταστήσει, τη συνολική και συλλογική μας καθημερινή συνάντηση στο σχολείο μας.

Η τηλεδιάσκεψη στην οποία καλούσε η Συντονίστρια τη Δευτέρα 30/3 (και) τους εκπαιδευτικούς του Σχολείου μας, θεωρούσα ότι ήταν μια ευκαιρία να «βρεθούμε» όλοι μαζί. Μια έστω «τεθλασμένη» δυνατότητα να ακούσουμε, όλοι, ο ένας τον άλλον. Εξ άλλου το θέμα της τηλεδιάσκεψης («εξ αποστάσεως εκπαίδευση») είναι το «μέγα ζήτημα» των ημερών για τους εκπαιδευτικούς. Ίσως  μάλιστα όχι μόνο «των ημερών» αλλά και του μέλλοντος, όπως δηλώνεται από το ΥΠΑΙΘ. Σε κάθε περίπτωση είναι το ζήτημα γύρω από το οποίο ασκούνται στον καθένα μας οι μεγάλες πιέσεις που ήδη ανέφερα.

Αγαπητοί μου συνάδελφοι,

Δεν μπόρεσα , για προσωπικούς λόγους, να βρεθώ στη «συνάντηση» αυτή της 30/3. Νοιώθω όμως την ανάγκη να εκφράσω με το γράμμα μου αυτό κάποιες σκέψεις, για το ζήτημα της «εξ αποστάσεως εκπαίδευσης», το οποίο είναι ανοιχτό και η έκβαση του θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό από τη δικιά μας, συλλογική στάση.

Θα έλεγα ότι το ζήτημα αυτό έχει δύο πλευρές. Η μία είναι αυτή που μπορούμε να ονομάσουμε «τεχνική πλευρά», και αφορά στους τεχνικούς (και όχι μόνο) όρους υλοποίησης του εγχειρήματος. Η δεύτερη είναι η ουσιαστική πλευρά και αφορά στο τι πραγματικά επιδιώκει το ΥΠΑΙΘ και η κυβέρνηση με το εγχείρημα αυτό.

Τα δεδομένα που αφορούν στην πρώτη πλευρά είναι κοινός τόπος για όλους τους εκπαιδευτικούς. Μπορώ συνεπώς να… πρωτοτυπήσω και να επικαλεστώ τη μαρτυρία ενός εκπροσώπου της πολιτικής του συστήματος σχετικά με αυτά. Αναφέρομαι στον πρόεδρο της ΔΑΚΕ Καθηγητών Δ.Ε. και οργανωτικού γραμματέα της ΟΛΜΕ, Νίκου Παπαχρήστου που γράφει ανάμεσα στα άλλα:

·       Αρκετοί μαθητές δε διαθέτουν Ηλεκτρονικό Υπολογιστή και ακόμα περισσότερες οικογένειες έχουν έναν Ηλεκτρονικό Υπολογιστή για δύο ή περισσότερα παιδιά.

·       Μέρος του εκπαιδευτικού δυναμικού δε διαθέτει τον απαραίτητο τεχνολογικό εξοπλισμό, για να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις του προγράμματος.

·       Κάποιοι συνάδελφοι, με μεγάλη προϋπηρεσία,  δεν είναι εξοικειωμένοι με τις τεχνικές της εξ’ αποστάσεως εκπαίδευσης και κάνουν βασική χρήση του Ηλεκτρονικού Υπολογιστή.

·       Πολλές οικογένειες και εκπαιδευτικοί δε διαθέτουν ευρυζωνικό δίκτυο υψηλής ταχύτητας (υψηλής ταχύτητας internet)

·       Το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο, το οποίο επιβάλλεται να χρησιμοποιηθεί για την εγγραφή των μαθητών στην ασύγχρονη εκπαίδευση και τη δημιουργία ηλεκτρονικών τάξεων, κυριολεκτικά «σέρνεται», με αποτέλεσμα πολλοί γονείς να αδυνατούν να εγγράψουν τα παιδιά τους. Γι’ αυτό άλλωστε το Υπουργείο έδωσε παράταση εγγραφής έως τις 30 Μαρτίου.

·       Οι καθηγητές δυσκολεύτηκαν  να δημιουργήσουν ηλεκτρονικές τάξεις και πολλοί υποχρεώθηκαν να δουλέψουν τα ξημερώματα (04:00 ή 05:00 το πρωί) προκειμένου να πετύχουν τον στόχο τους.

·       Η πρόσκληση για τη χρήση της πλατφόρμας Cisco Webex Meetings ήρθε από το Υπουργείο μόλις τη Δευτέρα, 23 Μαρτίου στα e-mail των εκπαιδευτικών.

·       Η αντικειμενική αδυναμία έστω και μικρού μέρους των μαθητών να συμμετέχει στη διαδικασία κάνει το πρόγραμμα επιλεκτικό.

(ολόκληρη η επιστολή του προέδρου της ΔΑΚΕ στο σύνδεσμο: https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/317043_anoihti-epistoli-pros-eidimones-dimosiografoys-shetika-me-tin-ex-apostaseos )

Η έστω κομψή ομολογία του προέδρου της ΔΑΚΕ , ότι «αντικειμενικά» το πρόγραμμα όσον αφορά τους μαθητές «είναι επιλεκτικό» μας συνδέει και με τη δεύτερη πλευρά του ζητήματος. Αλλά ταυτόχρονα η ομολογία αυτή απαντά αρνητικά και στο ερώτημα για το αν το πρόγραμμα είναι υποχρεωτικό για τους εκπαιδευτικούς.

Αγαπητοί μου συνάδελφοι,

Το ερώτημα αυτό τέθηκε και στην τηλεδιάσκεψη της 30/3 και υπάρχουν δύο σημαντικές νομίζω επισημάνσεις για το ζήτημα αυτό.

α)Το ερώτημα αυτό είναι  εύλογο και επιβεβλημένο αλλά τέθηκε σε αναρμόδιο πρόσωπο. Οι συντονιστές εκπαίδευσης, δεν είναι διοικητικά όργανα και δεν έχουν την ευθύνη να ανακοινώσουν τις υποχρεώσεις των εκπαιδευτικών. Την ευθύνη αυτή έχουν το ΥΠΑΙΘ, η Περιφερειακή Διεύθυνση , η ΔΙΔΕ, οι διευθυντές των σχολείων. Κανένα από αυτά τα διοικητικά όργανα δεν έχει εκδώσει γραπτή απόφαση -ανακοίνωση για την υποχρεωτικότητα του προγράμματος. Δεν νομιμοποιούνται να το κάνουν, ακριβώς γιατί μια τέτοια απόφαση θα σήμαινε ‘ότι αποφασίζουν να αποκλείσουν ακόμα και από αυτό που (πολύ καταχρηστικά) ονομάζεται «εκπαίδευση» εξ αποστάσεως, ένα σημαντικό μέρος των μαθητών!

β) Αν οι συντονιστές πράγματι, πιστεύουν στην αξία του προγράμματος της λεγόμενης «εξ αποστάσεως εκπαίδευση» νομίζω ότι οφείλουν να «εμπνεύσουν» και να «στρατεύσουν» εκπαιδευτικούς σε αυτό το πρόγραμμα επιχειρηματολογώντας για την αξία που οι ίδιοι οι συντονιστές θεωρούν ότι έχει!  Η αδυναμία να το κάνουν αυτό και πολύ περισσότερο η καταφυγή στην επίκληση της «υποχρεωτικότητας» (που δεν ισχύει ούτε για τη σύγχρονη ούτε για  την ασύγχρονη «τηλεκπαίδευση»),  το λιγότερο που μπορεί να δείχνει είναι ότι περισσεύουν τα αρνητικά στοιχεία για την «αξία του προγράμματος».

Αγαπητοί μου συνάδελφοι,

Μερικές μόνο βασικές  επισημάνσεις για αυτό που ονόμασα δεύτερη και ουσιαστική πλευρά του ζητήματος της «εξ αποστάσεως» εκπαίδευσης είναι:

Ø  Η εκπαίδευση δεν είναι «δύο οθόνες» που απέχουν μεταξύ τους μερικά ή και πάρα πολλά χιλιόμετρα! Η εκπαίδευση βασίζει την υπόσταση της στην άμεση σχέση- αλληλεπίδραση όλων με όλους μέσα σε μια τάξη, με φυσική παρουσία. Για να υπάρχει εκπαίδευση χρειάζονται σχολεία! Όταν τα σχολεία είναι κλειστά η εκπαίδευση δεν λειτουργεί, δεν υπάρχει!

Ø  Ξέρουμε καλά πόσο και πως η κυβέρνηση (όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις) «νοιάστηκε» τους μαθητές και την εκπαίδευση πριν την πανδημία. Με την αδιοριστία και τα χιλιάδες κενά, με το πετσόκομα των λειτουργικών δαπανών των σχολείων (μέχρι και η δωρεάν μετακίνηση των μαθητών στα σχολεία έχει αμφισβητηθεί…) με τα «μη εγκρινόμενα τμήματα» και τις συγχωνεύσεις σχολείων κοκ 

Ø  Τώρα, με τα σχολεία κλειστά, το ΥΠΑΙΘ ξεσηκώνει ένα τεράστιο θόρυβο και παρουσιάζει μια εικονική κανονικότητα που αγγίζει τα όρια του φαιδρού. Η κυβέρνηση στοχεύει να εμφανιστεί στο λαό –που τον έχει αφήσει αβοήθητο και «μόνο του στο σπίτι»  απέναντι στην πανδημία- ότι «φροντίζει» τα παιδιά του. Στην πραγματικότητα ετοιμάζει την επόμενη εφιαλτική μέρα. Γιατί η εξάπλωση της «τηλεκπαίδευσης» είναι η κατάργηση της εκπαίδευσης, η κατάργηση του δικαιώματος όλων των μαθητών στο δωρεάν και δημόσιο σχολείο.

Ø  Η υπουργός Παιδείας (σκοπίμως) δεν κρατήθηκε! Πρόσφατα αποκάλυψε ότι σχεδιάζει την «ολοκλήρωση της ύλης με εξ αποστάσεως μαθήματα» (https://www.in.gr/2020/03/22/greece/ti-tha-ginei-tis-panelladikes-kerameos-apokalyptei-sto-gr-sxedio-tou-yp-paideias/) και όχι μόνο όπως υποκριτικά λέγεται «τη διατήρηση της επαφής των μαθητών με την εκπαίδευση»

Αγαπητοί μου συνάδελφοι,

Στις δύσκολες και επικίνδυνες για την υγεία μας , τη ζωή μας και τα δικαιώματα μας συνθήκες που ζούμε, οφείλουμε αλληλεγγύη και στήριξη στους μαθητές μας! Με όποια μορφή και τρόπο κρίνει ο καθένας μας πρόσφορο, πρέπει να είμαστε όσο μπορούμε κοντά τους. Να ακούσουμε τις αγωνίες τους και τα ερωτήματα τους, να συμβάλλουμε και να παροτρύνουμε όσο μπορούμε, και όσο το επιτρέπουν και οι συνθήκες των οικογενειών τους στη δημιουργική αξιοποίηση του χρόνου τους.

Αυτή η αλληλεγγύη μας και για να είναι τέτοια πρέπει να εκδηλώνεται έξω από τις πλατφόρμες και απέναντι στους σχεδιασμούς του Υπουργείου.

Είναι αλληλεγγύη στους μαθητές μας, να μην συμμετέχουμε στην επιχείρηση κατασκευής της εικονικής κανονικότητας του Υπουργείου !

Είναι αλληλεγγύη στους μαθητές μας να σταθούμε απέναντι στην επιδίωξη να διαμορφωθούν προϋποθέσεις για να γίνει η «εξ αποστάσεως εκπαίδευση» καθεστώς σε πολλά σχολεία, τμήματα, μαθήματα στη χώρα!

Αυτή είναι η συλλογική στάση που οφείλουμε, η ευθύνη που έχουμε απέναντι στους μαθητές μας. Είναι δικαίωμα μας η άρνηση συμμετοχής στην επιχείρηση του Υπουργείου, κόντρα στον καθημερινό καταιγισμό πιέσεων που μας ασκούνται. Ακόμα και το ΔΣ της ΟΛΜΕ προσδιορίζει ως «προαιρετική» τη συμμετοχή των εκπαιδευτικών στην «εξ αποστάσεως διδασκαλία»! (https://www.esos.gr/arthra/66671/i-kritiki-tis-olme-stin-ex-apostaseos-ekpaideysi)

Αυτή είναι η κατεύθυνση στην οποία κινούνται ήδη πολλοί εκπαιδευτικοί σε όλη τη χώρα και σε αυτή την κατεύθυνση είναι και η απόφαση της ΕΛΜΕ Σάμου (https://agkinekpsamou.blogspot.com/2020/03/blog-post_23.html) αλλά και πολλών ΕΛΜΕ και Συλλόγων της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. (ενδεικτικά: https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/317011_yliko-gia-paidia-ekatontades-protaseis-biblion-binteomathimaton-kai)

Από αυτό το «βήμα» του ανοιχτού γράμματος, προτείνουμε και καλούμε εκ μέρους των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών, την ΕΛΜΕ Σάμου, να στηρίξει πιο αποφασιστικά την παραπάνω ανακοίνωση της, να διαμορφώσει πλαίσιο στο οποίο να μπορούν να αναφέρονται και να στηρίζονται οι πολλές μεμονωμένες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που εκδηλώνουν συνάδελφοι μας.   

Αγαπητοί μου συνάδελφοι,

Θέλουμε να είμαστε υγιείς και να ζήσουμε. Να ζήσουμε όρθιοι. Να ζήσουμε με τα δικαιώματά μας. Έχουμε ανάγκη και δικαίωμα να παλέψουμε για αυτό.

Ο συνάδελφος σας

Νίκος Παπαβασιλείου

εκπαιδευτικός στο Γυμνάσιο Καρλοβάσου,

μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

Διάβασέ το »

ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ – ΥΓΕΙΑ!

ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ – ΥΓΕΙΑ!

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ 27/8, 7.30μμ
στο γήπεδο Καρλοβάσου

 Χωρίς πρωτοβάθμια περίθαλψη και χωρίς κάλυψη των αναγκών του στην υγεία βρίσκεται ο λαός του νησιού –αλλά και όλης της χώρας! Αυτό είναι το μόνο πραγματικό συμπέρασμα που προκύπτει από τα τραγικά περιστατικά όπως αυτά που ζήσαμε στη Σάμο το προηγούμενο διάστημα, στα οποία χάνονται ανθρώπινες ζωές. Αυτό το συμπέρασμα επιδιώκουν να συγκαλύψουν και να διαστρεβλώσουν κάθε φορά οι υπεύθυνοι αυτής της κατάστασης. Είτε με την αποσιώπηση των γεγονότων και των πραγματικών δεδομένων. Είτε με τους ποταμούς των κροκοδείλιων δακρύων και των  «αναλύσεων» που βγαίνουν στην επίσημη δημοσιότητα, όταν κρίνουν ότι το γεγονός δεν μπορεί να αποσιωπηθεί! 

 Σε κάθε περίπτωση και με κάθε τακτική ο στόχος των ντόπιων και κεντρικών παραγόντων του συστήματος είναι πάντα ο ίδιος. Να μείνει στο απυρόβλητο η πολιτική που τσαλαπατά το δικαίωμα του λαού σε περίθαλψη-υγεία. Η πολιτική που έχει μετατρέψει (και) αυτό το δικαίωμα του λαού  σε εμπόρευμα, σε πεδίο κερδοφορίας του κεφαλαίου. Η πολιτική που τον κλεμμένο ιδρώτα των εργατών και τα λεηλατημένα εισοδήματα του λαού τα δίνει «στους πάνω και στους έξω» χωρίς να αφήνει ούτε ψίχουλα για το λαό. Η πολιτική που έχει επιβάλλει δίπλα στον εργασιακό,  τον κοινωνικό μεσαίωνα . Αυτή την  πολιτική που εφάρμοσαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, συνεχίζει και εντείνει και η κυβέρνηση της ΝΔ.

 Για να μην αμφισβητηθεί και για να ενισχυθεί αυτή η πολιτική επιστρατεύονται κάθε λογής «επιχειρήματα». Όπως ότι «είναι αντικειμενικό» να υπάρχει ένα ασθενοφόρο βάρδιας σε όλη τη Σάμο και να υπολειτουργεί το Κ.Υ. στο Καρλόβασι, ή ότι «φταίνε οι γιατροί» που δεν καλύπτονται οι κραυγαλέες ελλείψεις των κλινικών του Νοσοκομείου της Σάμου!  Όπως δεν δίστασαν και δεν διστάζουν να επιχειρούν να αξιοποιήσουν το δράμα των προσφύγων/μεταναστών για να εμφανίσουν αυτούς ως «υπαίτιους» των τραγικών ελλείψεων στην πρωτοβάθμια περίθαλψη και σε όλες τις δομές υγείας στο νησί. Τελικά οι κυρίαρχες δυνάμεις και παράγοντες αξιοποιούν το αδιέξοδο που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει για το λαό, προτείνοντας και προωθώντας ως λύση τις κάθε είδους «χορηγίες» και «ιδιωτικές πρωτοβουλίες»! Θέλουν δηλαδή να κάνουν επίσημο καθεστώς την κατάργηση του λαϊκού δικαιώματος σε περίθαλψη –υγεία και να ανακηρύξουν την πλήρη απόσυρση του κράτους από την υποχρέωση του να παρέχει το δικαίωμα αυτό.

 Το δικαίωμα εργατών και λαού σε περίθαλψη και υγεία, βασίζεται στη δουλειά τους, στον κλεμμένο κόπο τους, στα λεηλατημένα εισοδήματα τους. Δεν είναι κόστος αλλά δίκιο που έχει πληρωθεί στο πολλαπλάσιο του . Το πετσόκομμα και η στέρηση αυτού του δικαιώματος είναι η πολιτική του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Είναι η ταξική κανονικότητα που το σύστημα και οι κυβερνήσεις του επιβάλλουν. Γι αυτό η διεκδίκηση του δικαιώματος αυτού δεν είναι υπόθεση προτάσεων, δεν βασίζεται «στην ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επιστήμης». Η διεκδίκηση του δικαιώματος αυτού είναι υπόθεση πάλης! Υπόθεση πάλης και μαζικού αγώνα που θα συγκρούεται με την αντιλαϊκή πολιτική του συστήματος και της κυβέρνησης του και θα διεκδικεί αποφασιστικά και ενωτικά δωρεάν και πλήρη περίθαλψη και υγεία για όλο το λαό.

Διάβασέ το »