Σχόλιο των ΑΚΕ για το πρόσφατο ενημερωτικό σημείωμα του Δ.Σ. του Συλλόγου Δ&Ν

 

Σχόλιο των ΑΚΕ για το πρόσφατο ενημερωτικό σημείωμα του Δ.Σ. του Συλλόγου Δ&Ν

Την Τετάρτη, 12/2 στάλθηκε ηλεκτρονικά στα σχολεία η απόφαση του Δ.Σ. του Συλλόγου με τίτλο «Ενημερωτικό σημείωμα του Δ.Σ. του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Σάμου για τις διώξεις και τα βήματα της πειθαρχικής διαδικασίας», όπου περιέχονται, όπως αναφέρει, “ βασικές εκτιμήσεις μας και την πολιτική και συνδικαλιστική μας κατεύθυνση με βάση τις εξελίξεις …., αλλά και τα βασικά βήματα που πρέπει συλλογικά και συντεταγμένα να ακολουθήσουμε σαν κλάδος” Πράγματι, περιμέναμε να διαβάσουμε τις πολιτικές εκτιμήσεις και την κατεύθυνση που προτείνει το σωματείο στα μέλη του, ενάντια στο αυταρχικό πογκρόμ διώξεων και πειθαρχικών που έχει εξαπολύσει το Υπουργείο, ενάντια στον αγώνα και τα συνδικαλιστικά δικαιώματα των εκπαιδευτικών. Τελικά, όμως, το σημείωμα δεν αφορούσε σε κάτι τέτοιο ή μάλλον- ακόμη χειρότερα- είναι όντως οι κατευθύνσεις που μας προτείνει η πλειοψηφία του Δ.Σ.

Το σημείωμα, λοιπόν, μετά από μια …διαπίστωση του αυτονόητου, πως βρισκόμαστε δηλ. σε φάση κλιμάκωσης της επίθεσης και μια γενική κι αόριστη τοποθέτηση για την ανάγκη επιμονής στις αποφάσεις του κλάδου, συνεχίζει με μια ακατάσχετη νομολογία που έρχεται να καταρρίψει την ίδια τους τη διατύπωση, πως ο αγώνας μας δεν κρίνεται με νομικούς όρους. Γιατί, όταν πραγματικά πιστεύεις πως ο αγώνας κρίνεται με όρους μαζικότητας και συσχετισμών, δεν καταλήγεις σε ένα νομικό manual προς διωκόμενους συναδέλφους. Κι αυτό ακριβώς διαπνέεται σ’  όλο το υπόλοιπο κείμενο. Σύμφωνα, λοιπόν,  με τους συναδέλφους της ΑΣΕ και της ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ “τα βασικά στοιχεία, που μπορούν να στηρίξουν τον αγώνα μας από εδώ και πέρα” είναι πως η απεργία- αποχή είναι νόμιμη, εάν δεν έχει κριθεί παράνομη από δικαστήριο (ιδιαίτερα χρήσιμο…), πως για τις καθαιρέσεις προϊσταμένων και διευθυντών προχωράμε σε εφέσεις στα διοικητικά δικαστήρια, πως στις παραπομπές υπάρχουν κενά που θα αξιοποιηθούν στα δικαστήρια και τα πειθαρχικά συμβούλια για να … καταπέσουν οριστικά οι κατηγορίες (τους την φέραμε κανονικά!) και πως οι μονιμοποιήσεις των νεοδιόριστων δεν επηρεάζονται από τα πειθαρχικά… Το σημείωμα συνεχίζει με μια σχεδόν τρομοκρατική περιγραφή της διαδικασίας των πειθαρχικών, όπου και πάλι δεν αναφέρεται πουθενά ο ρόλος των σωματείων, δίνοντας την εντύπωση πως ο συνάδελφος που διώκεται θα είναι μόνος, αντιμέτωπος με το αναπόφευκτο της τυπικής-νομικής διαδικασίας και καταλήγει πως η πειθαρχική διαδικασία κινείται με αργούς ρυθμούς, οπότε, μάλλον, μπορούμε να ησυχάσουμε, γιατί μπορεί και να το αποφύγουμε… Ούτε κουβέντα, δηλαδή,  για το με ποιους τρόπους και εργαλεία μπορούν τα σωματεία να βάλουν φραγμό στην επίθεση και να υπερασπιστούν έμπρακτα το δικαίωμα στη συνδικαλιστική δράση, το δικαίωμα στην απεργία. Πού να μην το πιστεύατε κιόλας, συνάδελφοι του Δ.Σ., πως ο αγώνας δεν κρίνεται με νομικούς όρους… τι θα είχατε γράψει; Την ετυμηγορία;

Δύο ακόμη σημεία που θα θέλαμε να σχολιάσουμε από το κείμενο είναι πως,  πρώτον, ακόμη και η περιγραφή της πειθαρχικής διαδικασίας είναι αυτή που ισχύει έως τώρα, χωρίς όμως να αναφέρεται πουθενά πως το Υπουργείο έχει ανακοινώσει και σε αυτό το κομμάτι αλλαγές. Η επιδίωξη του Υπουργείου είναι τα πειθαρχικά να μετατραπούν σε μικρά δικαστήρια! Θα αποτελούνται αποκλειστικά από νομικούς συμβούλους του κράτους. Θα είναι τελεσίδικα, χωρίς δικαίωμα έφεσης. Θα υλοποιούνται με πιο γρήγορες διαδικασίες και θα μπορούν να πραγματοποιηθούν και εξ’ αποστάσεως, ώστε να αποφεύγονται οι συγκεντρώσεις έξω από τα πειθαρχικά συμβούλια, που είναι και το μόνο που πραγματικά τους πιέζει. Το δεύτερο σημείο είναι πως το κείμενο αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στις διώξεις για συμμετοχή στην απεργία- αποχή, οι οποίες σίγουρα αφορούν στην συντριπτική πλειοψηφία (μιλάμε πλέον για σχεδόν 2000), δεν είναι όμως μόνον αυτές. Οι διώξεις, όπως έχουμε ήδη αναφέρει πολλές φορές ως Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών, στοχεύουν στο να επιβληθεί σιγή νεκροταφείου. Θα αποτελούν από δω και πέρα το κύριο εργαλείο της κυβέρνησης ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή και φωνή αγώνα και αντίστασης . Από την αρχή ακόμα των διώξεων, αυτές δεν αφορούσαν μόνο στην απεργία-αποχή, αλλά σε οτιδήποτε στέκεται απέναντι τους. Έχουμε, λοιπόν, διώξεις για αρθρογραφία ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, για συμμετοχή σε κινητοποιήσεις, για δημοσιοποίηση προβλημάτων στα σχολεία, ακόμη- ακόμη και για εκπαιδευτικές δραστηριότητες (βλ. περίπτωση πανό για Λευτεριά στην Παλαιστίνη). Όλες αυτές οι διώξεις στηρίζονται στην κατηγορία για αναξιοπρεπή και ανάξια για δημόσιο υπάλληλο συμπεριφορά, οπότε θεωρούμε, τουλάχιστον, τραγική αμέλεια  που στο σημείωμα αναφέρεται πως το κατηγορητήριο αυτό … δεν αφορά τις περιπτώσεις μας, καθώς ήδη στο νησί μας υπάρχει δίωξη συναδέλφου για τους παραπάνω λόγους.

Συνάδελφοι-ισσες, για να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα πρέπει πρώτα απ’ όλα να τη γνωρίζουμε. Δεν πιστεύουμε στην άποψη πως οι εκπαιδευτικοί θα τρομοκρατηθούν, αν αναφέρουμε τα πράγματα με το όνομά τους. Διανύουμε μια δύσκολη περίοδο, με χαρακτηριστικά επίθεσης άνευ προηγουμένου, που δυστυχώς δεν αφορούν σ’ αυτήν τη συγκυρία και μόνο, αλλά στην κατεύθυνση που θα υπάρχει καθολικά στην εκπαίδευση, το επόμενο διάστημα. Το μόνο σίγουρο είναι πως το εργαλείο της δικαιοσύνης, το οποίο είναι στα χέρια του συστήματος, δεν θα μας απαλλάξει ούτε θα μας προστατεύσει. Η μόνη πραγματική συνδικαλιστική μας κάλυψη είναι η μαζικότητα μας, η αλληλεγγύη μας, το πείσμα μας μπροστά στις δυσκολίες. Τα σωματεία πρέπει να αναλάβουν τον ρόλο που τους αρμόζει. Την οργάνωση δηλαδή των αντιστάσεων. Με μαζικές συνελεύσεις που θα συζητάνε τα επίδικα της εποχής, με διαδηλώσεις, με δελτία τύπου καταγγελίας της βιομηχανίας διώξεων, με συγκεντρώσεις έξω από τα πειθαρχικά, με επιτροπές αγώνα που θα ενεργοποιούν ένα ευρύτερο δυναμικό, με ΑΠΕΡΓΙΑ! Αυτό που κρίνεται δεν είναι ένα από τα πολλά προβλήματα που υπάρχουν. Αυτό που κρίνεται είναι οι δημοκρατικές και συνδικαλιστικές μας ελευθερίες, οι αυριανές εργασιακές μας συνθήκες, η υπεράσπιση της ίδιας της ύπαρξης των σωματείων και των συλλογικών διαδικασιών. Ατομικές και δικαστικές λύσεις σε συλλογικά προβλήματα, απλά δεν υπάρχουν!

Διάβασέ το »

Φταίει το ζαβό το ριζικό μας; φταίει ο θεός που μας μισεί;

 

Φταίει το ζαβό το ριζικό μας; φταίει ο θεός που μας μισεί;(*)…

ή πιο λαϊκά: Είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;

(ένα σχόλιο για την ανακοίνωση του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ στις 25/1/2024)

Αναγκαίο και επιβεβλημένο είναι, σε συλλογικές διαδικασίες (πόσο μάλλον) αγώνα των εργαζομένων, να ακολουθεί πάντοτε απολογισμός των αποφάσεων, των κινητοποιήσεων που πραγματοποιήθηκαν  και συνολικά της γραμμής που κάθε φορά αποφασίζεται και ακολουθείται από τα συλλογικά όργανα των εργαζομένων (από πρωτοβουλίες και επιτροπές αγώνα μέχρι ΔΣ και ΓΣ), σε μια προσπάθεια να δυναμωθούν οι εργαζόμενοι που συμμετέχουν στον αγώνα αυτό, να αναδειχθούν οι απόψεις που πάνε μπροστά τις διαδικασίες και την υπόθεση του αγώνα τους, να προσπεραστούν τα λάθη, οι αστοχίες και τελικά να απομονωθούν οι θέσεις που κρατάνε πίσω τις συνειδήσεις και την αγωνιστική διάθεσή τους.

Η πρόσφατη ανακοίνωση του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ  με τα συμπεράσματα της, για το πώς εξελίσσεσαι ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση την τελευταία περίοδο, καθόλου δεν καλύπτει τους παραπάνω στόχους. Αντίθετα, ρίχνει όλη την ευθύνη για την όποια υποχώρηση (που δεν αμφισβητούμε ότι υπάρχει ως δεδομένο) στους ίδιους τους συναδέλφους(!) και αποποιείται ουσιαστικά κάθε ευθύνη γι αυτό το αποτέλεσμα, τόσο για λογαριασμό δικό της όσο και για λογαριασμό της Ομοσπονδίας. Οι αποφάσεις της ΕΛΜΕ και της ΟΛΜΕ υπάρχουν και είναι γνωστές, αναφέρει η ανακοίνωση  και άρα οι συνάδελφοι μένει μόνο να τις εφαρμόσουν, γεγονός που μπλοκάρεται από την ατομική στάση που επιλέγουν ορισμένοι! Ιδιαίτερα απλοποιημένη θα λέγαμε, μονόπλευρη και … βολική, ανάλυση της πλειοψηφία του ΔΣ της ΕΛΜΕ για την κατάσταση!

·       Καμία λοιπόν ευθύνη δεν αντιστοιχεί στην γραμμή σιγής και συμβιβασμού που έχει επιβάλλει η ΟΛΜΕ πανελλαδικά; Να θυμίσουμε εδώ ότι μέσα στα δύο τελευταία χρόνια καλέστηκε μία(!) 24ωρη απεργία για το φλέγον ζήτημα της αξιολόγησης στην οποία η συμμετοχή των συναδέλφων ήταν ιδιαίτερα μαζική και η «κλιμάκωσή» της ήταν …να μην προταθεί ούτε να καλεστεί έκτοτε άλλη!

·       Καμία ευθύνη δεν υπάρχει στις παραπλανητικές και «καθησυχαστικές» απόψεις που κυριάρχησαν από δεξιούς και «αριστερούς» συνδικαλιστές, όλο το προηγούμενο διάστημα για το ότι η απεργία- αποχή και μόνο, αρκεί για να μπλοκαριστεί ο νόμος της αξιολόγησης και μάλιστα… χωρίς κόστος;

·       Καμία ευθύνη στις τακτικές των «έξυπνων» κόλπων όπως τα ενιαία κείμενα, τα οποία νομιμοποίησαν στις συνειδήσεις των συναδέλφων τις αξιολογικές διαδικασίες και άνοιξαν τον δρόμο για την εφαρμογή της;

·       Καμία ευθύνη της ομοσπονδίας  για τη στάση της στο νομοσχέδιο για την επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση που πέρασε «αβρόχοις ποσί»; Που επιδιώκει να στείλει την μεγάλη πλειοψηφία των παιδιών των λαϊκών οικογενειών σε σπουδές χωρίς επαγγελματικά δικαιώματα, στην μερική απασχόληση, στα άθλια μεροκάματα, στην ανεργία και τους συναδέλφων στα ΕΠΑΛ στα σπίτια τους;

·       Ακόμη ακόμη καμία ευθύνη στους πρωινούς καφέδες των Ομοσπονδιών με το Υπουργείο και την συντήρηση μιας ψευδαίσθησης ότι θα μπορούσε να υπάρξει και μια εποικοδομητική αξιολόγηση;

Ως Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών από την αρχή της διεξαγωγής αυτού του αγώνα ξεκαθαρίσαμε με κάθε τρόπο και μέσο που διαθέτουμε πως, ο αγώνας ενάντια στο νομικό πλαίσιο της αξιολόγησης είναι αγώνας κεντρικής πολιτικής σημασίας για τον κλάδο (και καλείται να το αποκρούσει), όπως κεντρικής πολιτικής σημασίας και επιλογής είναι από τη μεριά του συστήματος και των κυβερνήσεών του που του επιτίθενται. Ένας αγώνας που ούτε εύκολος θα είναι, ούτε και διεξάγεται με εξυπνάδες και κόλπα.

Το εργαλείο της απεργίας-αποχής μπορεί και έχει λειτουργήσει ως μια τακτική κι ένα από τα πολλά βήματα που όφειλαν μέχρι τώρα να οργανωθούν. Δεν μπορεί να αποτελεί το μόνο μέσον αγώνα και σίγουρα δεν μπορεί από μόνο του να ανατρέψει νόμους του κράτους (τα όριά του άλλωστε τα έδειξε νωρίς νωρίς). Χρειάζονται τακτικές γενικές συνελεύσεις που θα παίρνουν αποφάσεις αγώνα και θα δυναμώνουν πολιτικά τους συναδέλφους, χρειάζεται συντονισμός των πρωτοβάθμιων σωματείων ενάντια στην υποταγμένη στάση της ΟΛΜΕ που θα σπάει την αδράνεια στον κλάδο,  χρειάζονται μαζικές  διαδηλώσεις και σύνδεση με τα υπόλοιπα κομμάτια του λαού όπως οι μαθητές και οι γονείς, που θα δίνουν ελπίδα και κουράγιο και θα δημοσιοποιούν το ζήτημα μέσα στο λαό, χρειάζεται (για φαντάσου!) κανονική ΑΠΕΡΓΙΑ ή πιο σωστά ΕΠΙΜΟΝΟΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ! Αντίθετα, η γραμμή που  έχει κυριαρχήσει στην ΟΛΜΕ και πιστά χωρίς ίχνος κριτικής, ακολουθεί και η πλειοψηφία των μελών του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ, είναι ο συμβιβασμός, η υποχώρηση απ’ τους αγώνες, η απομόνωση, οι αυταπάτες των εύκολων λύσεων και νομικών προσφυγών(!) και τελικά η αδράνεια του ΔΣ και η  υποχώρηση των συναδέλφων.

Οι συνάδελφοι λοιπόν κατά την γνώμη μας, καθόλου δεν έχουν επιλέξει την ατομική λύση. Ίσα ίσα παλεύουν τρία χρόνια ενάντια στην αξιολόγηση με όποιο μέσο τους έχει δοθεί παρά τη στάση συμβιβασμού της ΟΛΜΕ, συνεχίζουν να επιμένουν με σημαντικά ποσοστά στην απεργία- αποχή παρ’ όλες τις διαρκείς πιέσεις του Υπουργείου και όποτε τους δόθηκε η ευκαιρία βγήκαν μαζικά στους δρόμους και έδωσαν αξιοσημείωτα ποσοστά απεργίας.

Αυτό επομένως που λείπει και από κει προκύπτει και η όποια απογοήτευση και υποχώρηση των εκπαιδευτικών, είναι ο συνδικαλιστικός κινητήρας και η πολιτική βούληση απ’ την μεριά της πλειοψηφίας των δυνάμεων (όσων τουλάχιστον έχουν αναφορά στο κίνημα και τους αγώνες) να αναλάβουν αυτό που περιγράφηκε παραπάνω. Την οργάνωση δηλαδή πραγματικού ανυποχώρητου, μαζικού αγώνα, αγώνα αντίστασης και διεκδίκησης που δεν συνδιαλέγεται με το Υπουργείο και δεν εγκαταλείπει μόνους τους εργαζόμενους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, αγώνα που θα βρει συμμάχους του τους μαθητές μας και τους φοιτητές που βρίσκονται αυτή την περίοδο στους δρόμους για να υπερασπιστούν κι αυτοί δικαιώματα στις σπουδές, την ζωή και το μέλλον τους που έχουν μπει στο στόχαστρο της κυβερνητικής πολιτικής.

Τέλος, λάβετε υπόψη συνάδελφοι της πλειοψηφίας του Δ.Σ. το αυτονόητο όταν καλείτε τους συναδέλφους να μαζικοποιήσουν τις συνελεύσεις… βασικό πρώτο βήμα για να μαζικοποιηθεί κάτι είναι να έχει καλεστεί (και να προπαγανδίζεται έγκαιρα!)!!

(*) Βάρναλης

Διάβασέ το »

Ιστοσελίδα έχει στήσει πλατφόρμα αξιολόγησης όλων των σχολείων της χώρας

Σχόλιο των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

Τα κοράκια του συστήματος έπιασαν δουλειά

Ιστοσελίδα έχει στήσει πλατφόρμα αξιολόγησης όλων των σχολείων της χώρας

Τι θα δούμε ακόμα!

Οι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δεν έχουν μόνο να αντιμετωπίσουν την κυβέρνηση και τις συνδικαλιστικές ηγεσίες των ΟΛΜΕ-ΔΟΕ που τάσσονται ανοιχτά πια με τον αντίπαλο και ανακαλύπτουν πως ο ν.4547/2018 της αξιολόγησης του ΣΥΡΙΖΑ κινείται στη σωστή κατεύθυνση, κάνει πράξη τα αιτήματα του κλάδου και κεφαλαιοποιεί τους αγώνες του! Δίπλα στην κυβέρνηση στοιχίζονται όλοι οι θεσμοί (επίσημοι και μη, κρατικοί και μη κρατικοί) και τα ΜΜΕ (κυβερνητικά και αντικυβερνητικά) αφού η επιβολή της αξιολόγησης-χειραγώγησης αποτελεί βασική επιλογή του συστήματος. Επειδή όμως έως σήμερα, η συμπόρευση όλων αυτών δεν στάθηκε αρκετή για να την επιβάλουν, ανακαλύπτουν ευφάνταστους τρόπους για να τη διαφημίσουν, να την προωθήσουν και να δημιουργήσουν τετελεσμένα.

Έτσι, δίπλα στην αξιολογική περικύκλωση του κλάδου με νόμους και εγκυκλίους, εμφανίζονται πρωτοβουλίες προώθηση της αξιολόγησης, οι οποίες προσπαθούν να συμβάλουν στην υλοποίηση του διακηρυγμένου στόχου «να εμπεδωθεί κουλτούρα αξιολόγησης». Γινόμαστε πιο συγκεκριμένοι. Ψαρέψαμε στο διαδίκτυο μια ιστοσελίδα που έχει στήσει πλατφόρμα αξιολόγησης όλων των σχολείων της χώρας! Όμως, δε θα κάνουμε τη χάρη στους ιδιοκτήτες της, που φρόντισαν να μη φαίνονται τα στοιχεία τους, να τους διαφημίσουμε. Γι’ αυτό δεν πρόκειται να αναφέρουμε το όνομά της.

Η ιστοσελίδα επιχειρηματολογώντας στο ερώτημα γιατί κάποιος πρέπει να κάνει κριτική σχολείων, γράφει χαρακτηριστικά πως, αν αξιολογείς μια οποιαδήποτε υπηρεσία π.χ. ένα ξενοδοχείο, τότε πρέπει να αξιολογείς το σχολείο που φοιτά το παιδί σου. Τόσο απλά!

Η ιστοσελίδα απευθύνεται σε γονείς (μεμονωμένους ή συλλόγους γονέων), απόφοιτους και εκπαιδευτικούς. Όλοι αυτοί μπορούν, επώνυμα ή με ψευδώνυμο, να αξιολογήσουν. Η αξιολόγηση περιλαμβάνει 19 τομείς που βαθμολογούνται με άριστα το πέντε(5) -γενική αξιολόγηση, διοίκηση, εκπαίδευση, εκπαιδευτικοί, ενημέρωση γονέων, πειθαρχία, ασφάλεια, καθαριότητα, κτιριακές και αθλητικές εγκαταστάσεις, υποδομές και χρήση ΤΠΕ, ενδοσχολικές και εξωσχολικές δραστηριότητες, ενδιαφέρον μαθητή, επάρκεια εκπαίδευσης, διαμόρφωση προσωπικότητας, αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολιών, ύπαρξη ΕΒΠ. Επίσης, υπάρχει ανοιχτό πεδίο στο οποίο μπορεί να γράψει ο καθένας ό,τι άλλο θέλει. Αυτοί οι 19 τομείς περιλαμβάνονται στους νόμους της αξιολόγησης που έχουν κατατεθεί από όλες τις κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια και φυσικά στον νόμο της αξιολόγησης του Γαβρόγλου.

Η ιστοσελίδα έχει ήδη βγάλει τη λίστα των δέκα κορυφαίων σχολείων (TOP 10), παρόλο που είναι καινούργια και δεν έχει γίνει ευρύτερα γνωστή. Μια απλή ανάγνωση των αξιολογήσεων που έχουν ήδη γίνει, ειδικά τα σχόλια που καταγράφονται στο ανοιχτό πεδίο, μπορεί να μας δώσει μια εικόνα του μέλλοντος που μας επιφυλάσσει η επιβολή ή η αποδοχή του «προγραμματισμού-αποτίμησης του εκπαιδευτικού έργου», όπως ονομάζουν την κακόφημη αξιολόγηση. Ο κανιβαλισμός σε όλο του το μεγαλείο!

Ποιοι κρύβονται πίσω από την συγκεκριμένη ιστοσελίδα, δεν το γνωρίζουμε. Το πολιτικό-ιδεολογικό στίγμα της φαίνεται καθαρά από το λεξιλόγιο και τα επιχειρήματα που επιστρατεύει για να περιγράψει το «όραμά» της αλλά και από την ίδια την κίνησή της να προωθήσει μια επιλογή του συστήματος, με την οποία έχουν συγκρουστεί όχι μόνο οι εκπαιδευτικοί αλλά όλοι οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο. Μια σειρά φράσεις που χρησιμοποιεί τις έχουμε διαβάσει αυτούσιες στα κείμενα και τις κατευθύνσεις που προωθούνται προς υλοποίηση από διάφορα «ευαγή ιδρύματα», όπως ΟΟΣΑ και Ε.Ε.. Επίσης, αναμασά μια σειρά απλοϊκά-αγοραία επιχειρήματα,  που αντλούν την πειστικότητά τους όχι από την ακατανίκητη λογική τους αλλά από το γεγονός ότι η έλλειψη κινήματος, η αδράνεια και η πολιτική αποσυγκρότηση δημιουργεί κενά, τα οποία σπεύδει να καλύψει η αντιδραστική και αντιλαϊκή ιδεολογική σκουριά της ξενόδουλης και παρασιτικής άρχουσας τάξης της χώρας μας.

Είναι φανερό πως ο εφησυχασμός που έχει επιβληθεί στον κλάδο, δεν χαρακτηρίζει την κυβέρνηση και το σύστημα. Δεν αδρανούν και δεν περιμένουν να δουν τις εξελίξεις, όπως κάνουν οι «συνετές» εκπαιδευτικές ηγεσίες «μας» αλλά προετοιμάζονται και δρουν. Στρώνουν το έδαφος για να περπατήσει το επόμενο διάστημα η αξιολόγηση. Θα δούμε κι άλλα!

Αυτό που έχουμε να πούμε για πολλοστή φορά, είναι ότι πρέπει να προετοιμαστεί ο κλάδος των εκπαιδευτικών για τις μεγάλες μάχες που θα έρθουν. Όταν το σύστημα αποφασίσει να επιβάλει την αξιολόγηση, που είναι διακαής του πόθος, θα χρησιμοποιήσει όλα του τα όπλα. Αυτές τις μάχες πρέπει να τις δώσουμε ενωμένοι και με τη λογική να τις κερδίσουμε.

Ø Καμία αξιολόγηση!           

Ø Κάτω ο ν. 4547/2018

Διάβασέ το »

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ, ΟΥΤΕ ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΑΛΛΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ.
ΟΛΑ ΚΑΤΑΚΤΙΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ !

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ, ΟΥΤΕ ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ
ΑΛΛΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

ΔΥΝΑΜΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΑΣ

            Τις τελευταίες μέρες έχει ανοίξει μια ολόκληρη διαδικασία δικαστικών προσφυγών εκπαιδευτικών και συνολικότερα δημοσίων υπαλλήλων που διεκδικούν δικαστικά την επιστροφή αναδρομικά των κομμένων επιδομάτων (Χριστουγέννων, Πάσχα κλπ). Τρίβουν τα χέρια τους τα δικηγορικά γραφεία (μικρά και μεγάλα) που πρωτοστατούν στην επιχείρηση αυτή. Δίνουν και παίρνουν τα διάφορα νομικά ή νομικίστικα επιχειρήματα που συνηγορούν στο νόμιμο της διεκδίκησης και προκρίνουν αυτή τη διαδικασία ως το πιο αποτελεσματικό και τελεσφόρο μέσο για τη δικαίωση των εργαζομένων.

            Και όλοι ταγμένοι στην προσπάθεια να συσκοτίσουν, να αποκρύψουν, να αποπροσανατολίσουν από την πραγματικότητα: ότι η δικαστική, νομοθετική και εκτελεστική εξουσία δεν είναι ξεκομμένες, δεν είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους αλλά συνεργάζονται στενά, αλληλοτροφοδοτούνται και οι τρεις μαζί υπηρετούν πιστά το σύστημα της εκμετάλλευσης και ιμπεριαλιστικής εξάρτησης σε βάρος των εργαζομένων, του λαού, της νεολαίας.

            Οι δικαστικές προσφυγές για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας συνιστούν μια μεθοδευμένη κίνηση που προεκλογικά ευνοεί και την κυβέρνηση, η οποία από τη μια δηλώνει ότι σέβεται τις δικαστικές αποφάσεις από την άλλη όμως ότι δεν μπορεί να παρεκκλίνει από τις δεσμεύσεις της στους θεσμούς και τους δημοσιονομικούς στόχους Και πόσο ανεξάρτητη και θετική θα είναι η όποια απόφαση της «ανεξάρτητης» Δικαιοσύνης, όταν κατά δεκάδες  χιλιάδες προσφύγουν οι Δημόσιοι Υπάλληλοι σε μια περίοδο που οι ιμπεριαλιστές-δανειστές, στο πλαίσιο της ενισχυμένης επιτήρησής τους,   και η κυβέρνηση εφαρμόζουν «σφιχτή» οικονομική πολιτική και «ματωμένα» πλεονάσματα από τώρα ως το 2060 ;

            Ο αποπροσανατολισμός γίνεται ακόμη μεγαλύτερος, αν σκεφτούμε ότι αμέσως μετά από τις καθόλου αμελητέες κινητοποιήσεις ενάντια στο κακόφημο προσοντολόγιο οι εργαζόμενοι εκπαιδευτικοί σε όλες τις βαθμίδες όφειλαν να βγάλουν τα απαραίτητα συμπεράσματα για τον αγώνα και να προετοιμαστούν για να αντισταθούν στο νέο γύρο επίθεσης σε βάρος τους (ομάδες εκπαιδευτικού έργου, προώθηση αυτοαξιολόγησης, «Νέο Λύκειο»…)

            Κι αν ακόμα υπάρξει «δικαίωση» και εκδικαστούν κάποια ποσά στους εργαζόμενους (ψίχουλα μπροστά στο μέγεθος των περικοπών, της ληστείας που διαπράττεται εδώ και χρόνια σε βάρος τους), το γεγονός ότι δεν κερδήθηκαν μέσα από αγώνες αλλά προσφέρονται ως προεκλογικό δωράκι της κυβέρνησης (υποκίνηση δικαστικών προσφυγών και από κυβερνητικούς παράγοντες, ΜΜΕ κλπ) το κάνει πιο ευάλωτο, πιο ανασφαλές στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, υπονομευμένο στη διαδικασία εξαέρωσής τους.

            Από την άλλη, ευθύς εξαρχής ξεκαθαρίζεται ότι πρωτόδικη δικαίωση δεν σημαίνει και τελεσίδικη απόφαση. Ήδη το ποσό που  «αναλογεί» στον κάθε εργαζόμενο έχει κουτσουρευτεί ριζικά και σίγουρα δεν περιλαμβάνει το σύνολο των περικοπών των τελευταίων δέκα χρόνων. Ήδη το ποσό αυτό, αν τελικά δοθεί, δεν θα αποτελέσει παρά μία «σταγόνα στον ωκεανό» του πραγματικού κόστους της ζωής τους που μαστίζεται από συνεχείς αυξήσεις στις τιμές και τις υπηρεσίες πρώτης ανάγκης, από τα φορολογικά χαράτσια και τους έμμεσους φόρους κατανάλωσης. Ήδη διαρρέεται ότι θα έχει το χαρακτήρα φιλοδωρήματος, φιλανθρωπίας που θα δοθεί (η υπόσχεσή του) προεκλογικά και θα παρθεί πάλι πίσω μετεκλογικά με διάφορες μορφές και τρόπους. Ήδη η κατάργηση του αφορολόγητου βρίσκεται προ των πυλών.

            Το σημαντικό, όμως είναι άλλο: Ότι η λογική-πρακτική των δικαστικών προσφυγών συμβάλλει στην εδραίωση  της  αντίληψης  ότι οι εργαζόμενοι διεκδικούν από το κράτος και μέσω της δικαιοσύνης μόνο και εφόσον το κράτος έχει να  δώσει. Αποδυναμώνεται, έτσι, και  η λογική ότι διεκδικούμε το δικαίωμα  στην αξιοπρεπή διαβίωση και  ο  αγώνας  για  αύξηση του μισθού μας ανεξάρτητα και ουσιαστικά σε αντίθεση με  την πολιτική των κυβερνήσεων  και των δικαστικών αποφάσεων. Ενισχύει, δηλαδή, την αντίληψη περί εφικτού,  το εφικτό που προβάλλει η  κυβέρνηση και το σύστημα, το οποίο τελικά καταστρέφει τους εργαζόμενους και μεταθέτει για το …απώτερο μέλλον την ανάγκη  για οργάνωση αγώνων αντίστασης και διεκδίκησης.

            Δεν αποκλείουμε, ως θέση αρχής, και τη χρησιμοποίηση δικαστικών μέσων. Αυτό, όμως, μπορεί να γίνει ως τριτεύουσα πλευρά δράσης ενός υπαρκτού κινήματος που απεργεί, διαδηλώνει, παλεύει, συγκρούεται με στόχο το κέρδισμα χρόνου ή την ανάδειξη ενός ζητήματος. Σε συνθήκες κυριαρχίας της αδράνειας και της ατομικής λύσης (όπως η σημερινή), μια τέτοια επιλογή απλώς αναπαράγει και ανατροφοδοτεί την αδράνεια και τη συνδικαλιστική διάλυση.

            «Μα δεν μας στοιχίζει τίποτα (τα 20 -25 ευρώ μπορούμε ακόμα να τα τζογάρουμε) κι αν τα πάρουμε, κάποιες τρύπες θα κλείσουμε». Κι όμως, συνάδερφοι, μας στοιχίζει. Γιατί ο δρόμος των δικαστικών προσφυγών είναι ατομικός δρόμος (όσο κι αν προβάλλεται  ότι οι προσφυγές γίνονται συλλογικά). Αποπροσανατολίζει, θολώνει, αποδυναμώνει. Βάζει ένα επιπλέον εμπόδιο στις συλλογικές, μαχητικές διαδικασίες και διεκδικήσεις.

            Η  ανάλογη υπόθεση των 176 ευρώ στο παρελθόν, των προσφυγών της διαθεσιμότητας στη συνέχεια αποδεικνύουν ότι μπροστά στην σκληρή και άδικη επίθεση που δεχόμαστε στη ζωή μας δεν απαντούμε αναζητώντας την ‘‘προστασία» των εργαλείων του αντιπάλου. Ιστορικά οι εργαζόμενοι γνωρίζουν τον δρόμο για την υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων και κατακτήσεών τους και οι δεκάδες χιλιάδες  εκπαιδευτικοί που βγήκαν στους δρόμους στις ΗΠΑ, τη Γαλλία, την Ολλανδία τον επιβεβαιώνουν.

            Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

            Στόχος μας πρέπει να είναι οι αυξήσεις στους μισθούς μας –αυξήσεις που να ανέρχονται στο κόστος ζωής, που να καλύπτουν τις ανάγκες μας. Διεκδικούμε 13^ο και 14^ο μισθό.

            Για να το  πετύχουμε αυτό θα πρέπει να ανοίξουμε έναν αγωνιστικό δρόμο πάλης και διεκδίκησης. Στηριγμένοι στις δικές μας δυνάμεις, στη δική μας οργάνωση και αλληλεγγύη.

·       Κόντρα στην υποταγμένη ηγεσία της ΟΛΜΕ -ΑΔΕΔΥ που έχει  κηρύξει στάση αγώνων και ουσιαστικά κλείνει το μάτι  στις δικαστικές προσφυγές.

·       Κόντρα σε δυνάμεις που αναφέρονται στο κίνημα και που όμως σπέρνουν ψευδαισθήσεις για την ευκαιρία, για τη λογική του κόλπου (θα ξεγελάσουμε προεκλογικά το σύστημα για να τους τα πάρουμε).

·      Κόντρα στις αυταπάτες που σπέρνει το ΠΑΜΕ ότι τάχα μπορούν να επιστραφούν οι απώλειες των εργαζόμενων με σχέδια νόμου στη Βουλή.

            Για να αλλάξουν οι συσχετισμοί μέσα στους χώρους δουλειάς υπέρ των εργαζομένων, ο μόνος δρόμος είναι ο μαζικός, οργανωμένος και αταλάντευτος αγώνας!

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ  ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΕ ΜΙΣΘΟΥΣ
ΠΟΥ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΕΦΗΣΥΧΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΣΗ.

Διάβασέ το »

«Μια νέα αρχή στα ΕΠΑΛ»

«Μια νέα αρχή στα ΕΠΑΛ»

Η κλιμάκωση της επίθεσης γίνεται πάντα με συνοδεία ωραίων αφηγήσεων

Ø  Η πολιτική της αδιοριστίας που τσακίζει κόκαλα και που συνοδεύεται εδώ και χρόνια με σταθερές «δεσμεύσεις» για διορισμούς… του χρόνου.

Ø  Τα κενά που συνεχίζουν να υπάρχουν και κάποια από αυτά δεν θα καλυφθούν μέχρι το τέλος της χρονιάς.

Ø  Τα «ολιγομελή» (όρος κι αυτός!) που κλείνουν. Η μανία τους είναι τόση ώστε κλείνουν μέχρι και τμήματα που αφορούν μαθητές από Ειδικά Σχολεία, κι ας υπάρχουν αντίστοιχα τμήματα στην άλλη άκρη του νομού, κι ας είναι σε νησιά.

Ø  Οι ηλεκτρονικές εγγραφές που χρησιμοποιούνται ως μοχλός ασφυκτικού κεντρικού ελέγχου συνολικά στη σχολική ζωή και κατά βούληση περιορισμού των τμημάτων.

Ø  Η λεγόμενη «μαθητεία» που ανακυκλώνει την ανεργία, μπαλώνοντας ελλείψεις σε υπηρεσίες του δημοσίου και νομιμοποιεί στις συνειδήσεις των νέων τη λογική του υπο-υποκατώτατου μισθού.

Ø  Η φτωχοποίηση των εκπαιδευτικών, η πλήρης ελαστικοποίηση των εργασιακών μας σχέσεων (πολλά σχολεία, πολλαπλά αντικείμενα), η αξιολόγηση – χειραγώγηση – κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών.

Ø  Η εντατικοποίηση των όρων δουλειάς μας με άπειρες εξωδιδακτικές – γραφειοκρατικές εργασίες, οι οποίες προσθέτουν τέτοιο φόρτο που σε λίγο δεν θα χρειάζονται καμία θεσμοθέτηση ωραρίου 8.00-2.00.

Ø  Η ανεργία και οι διαλυμένες εργασιακές σχέσεις για τους μαθητές μας που βγαίνουν σε μια εργασιακή ζούγκλα χωρίς κανένα δικαίωμα, έρμαια στις εργοδοτικές αυθαιρεσίες, θύματα της άγριας καπιταλιστικής επίθεσης που εξελίσσεται και κλιμακώνεται.

Ø  Η αδυναμία να βρουν οι μαθητές μας δουλειά, όχι γιατί «δεν τα έχουν μάθει καλά στα ΕΠΑΛ», αλλά γιατί στην Ελλάδα της εξάρτησης και των μνημονίων αποσαρθρώνεται κάθε μέρα η παραγωγική της βάση, ενώ οι προπαγανδιστές του συστήματος δεν ντρέπονται να ξεστομίζουν γελοιότητες όπως ότι «η βαριά βιομηχανία της χώρας είναι ο τουρισμός»!

Διάβασέ το »

Για την ημερίδα της ΟΛΜΕ στο Ηράκλειο

Πραγματοποιήθηκε η ημερίδα της ΟΛΜΕ στο Ηράκλειο στις 22/3 και μάλιστα με άδεια προϊσταμένων με θέμα «Τα εργασιακά προβλήματα των αναπληρωτών και η πολιτική των μη διορισμών». Είχαν το θράσος να μοιράσουν και βεβαιώσεις παρακολούθησης του ΄΄σεμιναρίου΄΄ όπως γίνεται συνήθως σε εκπαιδευτικά προγράμματα, για να δικαιολογηθεί η άδεια, αν και υπήρξαν έντονες αποδοκιμασίες εκ μέρους μας αλλά και από άλλους συναγωνιστές. Μάλιστα τις μοίρασαν στο τέλος για να μη αδειάσει το αμφιθέατρο νωρίτερα όπως υπογράμμισε κάποιο μέλος του ΔΣ.

Η όλη διαδικασία ήταν  απαράδεκτη και χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Ήταν ένα φιάσκο όπως την χαρακτήρισε ένας συνάδελφος αναπληρωτής. Με τον πρόεδρο της ΟΛΜΕ (ΔΑΚΕ) να μιλεί την περισσότερη ώρα για το πόσο η ΟΛΜΕ ενδιαφέρεται για τους αναπληρωτές, πόσο συνέβαλε η ομοσπονδία στα συλλαλητήρια των αναπληρωτών, πόσο αγωνιστική είναι η προσωπική του στάση και της παράταξης του, αφού έχει δώσει πολλούς αγώνες για το καλό του κλάδου. Όλοι βέβαια γνωρίζουν τη ξεπουληματική  στάση της ΔΑΚΕ στους μεγάλους αγώνες των εκπαιδευτικών το 1998, το 2013 κλπ. Νομίζουμε ότι δεν είναι η ώρα να απασχοληθούμε με αυτό, αλλά είναι πρόκληση να ακούμε τη ΔΑΚΕ να μας κάνει μαθήματα αγωνιστικής στάσης και πρακτικής. Και μας έκανε εντύπωση που δεν βγήκε κανένα μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ ( και της μειοψηφίας)  για να εγκαλέσει τον πρόεδρο της ΟΛΜΕ που με θρασύτατο και επιθετικό ύφος απαντούσε σε όποιον ασκούσε κριτική.

Διάβασέ το »

Για το υποχρεωτικό 30ωρο των εκπαιδευτικών και τις αντιδραστικές αλλαγές στην εκπαίδευση.

Το υποχρεωτικό 30ωρο των εκπαιδευτικών και οι αντιδραστικές αλλαγές στην εκπαίδευση.

    Προαπαιτούμενο της 3^ης   αξιολόγησης η αύξηση του εργασιακού χρόνου των εκπαιδευτικών, η επιβολή της αξιολόγησης –χειραγώγησης, οι συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων,η  διαμόρφωση ενός πιο ταξικού σχολείου, αποθαρρυντικού για τα παιδιά των εργατών και των πιο φτωχών οικογενειών

  Η  «αναδιατύπωση» του νόμου που ορίζει το εργασιακό ωράριο των εκπαιδευτικών δεν είναι ανώδυνη, όπως διατείνεται το υπουργείο. Κατ’ αρχήν διευρύνει τις εργασίες που ανατίθενται στον εκπαιδευτικό και μάλιστα ενισχύει το ρόλο του Διευθυντή  για να  του αναθέτει όποτε θέλει διοικητικές- γραφειοκρατικές εργασίες ,πέρα απ’ αυτές που αναλάμβανε ως τώρα. Του φορτώνει δηλαδή όλη τη δουλειά των γραμματέων που δεν υπάρχουν στα σχολεία και δεν πρόκειται να προσλάβουν. Τον υποχρεώνει να συμμετέχει στις λεγόμενες παιδαγωγικές συνεδριάσεις για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου, άρα να συμμετέχει στη αξιολόγηση του ίδιου και των συναδέλφων του. Να συμμετέχει στις «δομές στήριξης» της σχολικής μονάδας, δηλαδή  τη αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας. Προκειμένου δε, να έχει θετικά αποτελέσματα θα «γίνει κυνηγός χορηγών» για να στηρίζεται οικονομικά το σχολείο. Αύξηση ουσιαστικά του και  του διδακτικού ωραρίου, αφού επιβάλλεται η επίβλεψη – απασχόληση των μαθητών  όταν λείπουν καθηγητές. Καταργούν  την  προσμέτρηση της  ώρας σίτισης στις διδακτικές ώρες στην πρωτοβάθμια. Ταυτόχρονα όμως  επιβάλλεται η επίβλεψη  των σχολικών γευμάτων. Αυτό συνεπάγεται, ότι οι δάσκαλοι αναλαμβάνουν την ευθύνη για την ποιότητα  των γευμάτων  που μοιράζουν οι διάφορες εταιρείες στα σχολεία, αλλά και για την καταλληλότητα και την υγιεινή των χώρων σίτισης. Έτσι εξοικονομείται προσωπικό αφού αυξάνεται το ωράριο των εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας και ελαχιστοποιούνται οι προσλήψεις των αναπληρωτών. Στοχεύουν σε ένα εκπαιδευτικό πολυεργαλείο, υποταγμένο και χειραγωγημένο, ώστε να  διδάσκει με τη στάση του  τους  μαθητές να αποδέχονται  την εργασιακή αανασφάλεια και τη δουλειά χωρίς δικαιώματα σαν τη μοναδική προοπτική.!!

Να υπενθυμίσουμε, ότι απ’ το  2013 έχει αυξηθεί κατά 2 ώρες το  εβδομαδιαίο διδακτικό ωράριο των καθηγητών στη δευτεροβάθμια και, τα τελευταία χρόνια έχει άτυπα επιβληθεί  η απογευματινή -εκτός ωραρίου- ενημέρωση των γονέων και άλλες δραστηριότητες ( ευρωπαϊκά προγράμματα κλπ) στα πλαίσια της…. προβολής του σχολείου!. Στη διάταξη απαριθμείται στις εργασίες που θα κάνει ο εκπαιδευτικός στο 30ωρο και οι διορθώσεις των διαγωνισμάτων και η προετοιμασία των μαθημάτων. Μόνο σαν ειρωνεία- κοροϊδία  μπορεί να ακουστεί αυτό, αφού δεν υπάρχουν ούτε γραφεία για όλους τους εκπαιδευτικούς, ούτε υπολογιστές, ούτε κατάλληλοι χώροι.

 Είναι αλήθεια ότι υπουργείο και ΜΜΕ διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα  επιδιώκουν να συκοφαντήσουν τους εργαζόμενους στην εκπαίδευση και να τους φέρουν σε αντιπαράθεση με άλλους κλάδους εργαζομένων που βιώνουν πιο άγρια τη βάρβαρη πολιτική  των αντεργατικών μέτρων κυβέρνησης ΕΕ και ΔΝΤ, ώστε να υπονομεύσει τις όποιες αντιστάσεις  εκδηλωθούν. 

Η  δεύτερη διάταξη που φέρνει το πολυνομοσχέδιο  στοχεύει σε νέες συγχωνεύσεις σχολείων ιδιαίτερα στην πρωτοβάθμια όπως αναφέρει με βάση τον αριθμό των μαθητών και την οργανικότητα των σχολείων, δηλαδή πόσοι εκπαιδευτικοί είναι μόνιμοι. Πάνω από 2000 σχολικές μονάδες έχουν συγχωνευτεί ή καταργηθεί τα τελευταία  χρόνια, ενώ τη φετινή σχολική χρονιά εκπαιδευτικοί μαθητές και γονείς βρέθηκαν αντιμέτωποι με την απόφαση του υπουργείου να καταργήσει τα ολιγομελή τμήματα και ειδικότητες στα ΕΠΑΛ. Με θράσος το υπουργείο συγκρίνει το κόστος της μεταφοράς  μαθητών σε απομακρυσμένα, από τον τόπο κατοικίας τους,  σχολεία με το κόστος  λειτουργίας του σχολείου και θα αποφασίζει για το κλείσιμο ή όχι. Αδιαφορεί για το  ότι μικροί μαθητές θα μετακινούνται καθημερινά δεκάδες χιλόμετρα.  Μοναδικός στόχος η εξοικονόμηση προσωπικού και χρήματα απ’ τη λειτουργία των σχολείων Επιστροφή στη δεκαετία του ’60 που τα σχολεία υπήρχαν μόνο στις μεγάλες πόλεις. Η ΟΛΜΕ  αναφέρει   για 430 σχολεία  τα οποία θα κλείσουν με την αναμοριοδότηση  με την οποία αυξάνεται ο αριθμός των μαθητών που «απαιτούνται» για να λειτουργήσουν, ειδικότητες ή  κατευθύνσεις στα ΓΕΛ με αποτέλεσμα  πολλά επαρχιακά σχολεία να  κλείσουν

Η αντιδραστική επέλαση στα δικαιώματα στις σπουδές της νέας γενιάς και των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών δεν θα σταματήσει στην ψήφιση των προαπαιτούμενων για τη 3^η αξιολόγηση.

Το «Νέο» Λύκειο,η   αυτοαξιολόγηση –αυτονομία σχολικής μονάδας,  η ενοποίηση  των ειδικοτήτων των  εκπαιδευτικών,  η αδιοριστία και η  μονιμοποίηση της ελαστικής εργασίας, η αξιολόγηση –πειθάρχηση, το χτύπημα των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων   είναι τα μέτωπα που έχουν μπροστά τους οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές, μαζί με τη συνεχιζόμενη επίθεση στο δικαίωμα στη ζωή του συνόλου των εργαζομένων και της νεολαίας. Ενάντια σ’ αυτήν επίθεση πρέπει να οικοδομηθεί μαζικός, παρατεταμένος αγώνας αντίστασης και διεκδίκησης. 

Διάβασέ το »

Για το ΠΑΜΕ και τoυς συνοδοιπόρους που επέλεξε:

Για το ΠΑΜΕ και τoυς συνοδοιπόρους που επέλεξε:

Θέλει η δεξιά γραμμή να συγκαλυφθεί αλλά η συνέπεια της δεν την αφήνει!

Από τις προηγούμενες εκλογές του Συλλόγου Δασκάλων & Νηπιαγωγών και σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς που μας πέρασε το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών συνεργάστηκε στενά και αρμονικά τόσο με τη ΔΑΚΕ όσο και με την Ανεξάρτητη Επικοινωνία. Συγκρότησε μαζί τους το προεδρείο και του έδωσαν -παρότι ήταν τρίτη σε ψήφους δύναμη-  τη θέση του γραμματέα. Και αποδείχτηκε ότι οι δύο του έδρες ήταν αρκετές για να υπερψηφίζονται οι «αγωνιστικές» του προτάσεις αφού οι άλλες δύο παρατάξεις με τις υπόλοιπες πέντε έδρες δεν είχαν κανένα λόγο να μην τις ψηφίζουν!

Αυτή η συνεργασία έγινε στη βάση μιας  διαχειριστικής και δεξιάς στην ουσία της πολιτικής κατεύθυνσης. Μιας κατεύθυνσης που ώθησε σε μεγαλύτερη υποχώρηση το σωματείο μας, που άφησε στην αδράνεια τους συναδέλφους, που καλλιέργησε τη λογική του συμβιβασμού και της υποταγής. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλη τη χρονιά υπήρξε μία και μόνη απόπειρα Γενικής Συνέλευσης στην οποία το ΠΑΜΕ εναντιώθηκε  στην ανάγκη συγκρότησης απεργιακού αγώνα υποστηρίζοντας τη θέση των υποταγμένων Ομοσπονδιών για απεργία αν «η κυβέρνηση τολμήσει να μας αιφνιδιάσει» με νέα μέτρα!!

Τώρα, παραμονές των εκλογών του Συλλόγου μας, το ΠΑΜΕ αισθάνθηκε την ανάγκη να εκδηλώσει «αντιπολιτευτική κριτική», να διαχωριστεί από τους συνοδοιπόρους του. Αλλά ούτε και ενόψει των εκλογικών του αναγκών δεν κατόρθωσε να παραμερίσει έστω προσωρινά τα πραγματικά πολιτικά του χαρακτηριστικά. Στην παραληρηματική προεκλογική ανακοίνωση που εξέδωσε αντί για μέτωπο και κριτική στις ΔΑΚΕ και Ανεξάρτητη Επικοινωνία, επιτίθεται με διαστρεβλώσεις, ακόμα και με πολιτική χυδαιολογία στις Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών!! Αυτές φαίνεται είναι ο «εχθρός» , αυτές είναι «υπεύθυνες» για την κατάσταση της αδράνειας και της υποταγής που επικρατεί στο σωματείο!

Δεν πρόκειται για θράσος, αλλά για τα αδιέξοδα μιας γραμμής που έχει επιλέξει, να  στηρίζεται στις παρατάξεις του συστήματος ενώ υποτίθεται αναφέρεται στους εργαζόμενους και στα δικαιώματα τους! Γι αυτό φτάνει στο σημείο να λασπολογεί για τις Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών που συμμετείχαν στα πλαίσια της απόφασης του ΔΣ της ΕΛΜΕ στην κινητοποίηση της 22/11 στην πλατεία στο Βαθύ, λέγοντας ότι διαδήλωσαν «πλάι πλάι με το Δήμαρχο, τον Αντιπεριφερειάρχη και τη Σάμος SOS»! Ενώ ταυτόχρονα όχι μόνο δεν ασκεί καμιά κριτική στη ΔΑΚΕ αλλά αντίθετα απαιτεί -και ενώ εκπρόσωποι της ΔΑΚΕ κάνουν απεργοσπασία ακόμα και στην στάση εργασίας της 5/12 για την υπεράσπιση του δικαιώματος στην απεργία- και ψηφίζει εκλεγμένο της ΔΑΚΕ στη θέση του γραμματέα του ΔΣ της ΕΛΜΕ Σάμου!

Δεν είναι μόνο ή κυρίως  εκλογικό άγχος, αλλά πάνω από όλα συνέπεια σε μια δεξιά και αντικινηματική γραμμή. Γι αυτό «καταγγέλλει» την κινητοποίηση γονιών και εκπαιδευτικών που παρέμβηκαν στο Δημοτικό Συμβούλιο Σάμου στις 28/11 για το ζήτημα του 3^ου νηπιαγωγείου Καρλοβάσου. Δεν είχαν πάρει λέει από πριν… «έγγραφη έγκριση» του Δήμου ότι θα συζητηθεί το θέμα αυτό!! Ενώ ταυτόχρονα θέλει να συγκαλύψει τις ευθύνες της παράταξης τους σε αυτό το Δημοτικό Συμβούλιο που δεν βρήκε ούτε μια λέξη συμπαράστασης να πει για τον κόσμο που απαιτούσε ενημέρωση,  απέναντι στις απειλές για «ποινικό αδίκημα» του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου!

Είναι προφανέςότι το ΠΑΜΕ, δέσμιο της γραμμής του συμβιβασμού και της υποταγής που ακολουθεί, μόνο δεξιά κριτική μπορεί να ασκήσει! Με τα επιμελητήρια τα οποία ελέγχουν οι δεξιές-καθεστωτικές δυνάμεις μια χαρά ζητούσε το ΕΚΣ συνεργασία για την κινητοποίηση της 22/11. Με τις παρατάξεις «του Δήμαρχου και του Αντιπερειφεριάρχη» συνεργάζεται στενά και αρμονικά στο Σύλλογο μας και σε όλα τα σωματεία. Γι αυτό αφήνει στο απυρόβλητο τη  ΔΑΚΕ και «διορθώνει από τα δεξιά» τη διαχειριστική-παραγοντίστικη πολιτική της Ανεξάρτητης Επικοινωνίας.

Το ερώτημα που μένει είναι τούτο: Μπορούν άραγε οι εκπρόσωποι του ΠΑΜΕ  να αντιληφθούν ότι το μόνο αποτέλεσμα που μπορεί να έχει ο θόρυβος των συκοφαντιών τους ενάντια στη γραμμή της αντίστασης και της διεκδίκησης με την οποία παλεύουν οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών είναι αυτό της υπηρέτησης της άγριας κυβερνητικής επίθεσης στα δικαιώματα των εκπαιδευτικών και όλου του λαού;

Σάμος 8-12-17 

Διάβασέ το »

Απάντηση στο ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών Σάμου:

ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών Σάμου:

«Να μην διακινούν τις θέσεις τους οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών»!!

Αυτό είναι το μόνο συμπέρασμα που προκύπτει από την ανακοίνωση της 1^ης Μάη που εξέδωσε το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών Σάμου για να επιτεθεί με ψέματα και διαστρεβλώσεις στις Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών. Μια ανακοίνωση που «αποκαλύπτει» τάχα, ότι οι Αγωνιστικές Κινήσεις στην κινητοποίηση που είχαν αποφασίσει τα δύο εκπαιδευτικά σωματεία του νησιού για τις 29/4 (για να προβληθεί το αίτημα των μαζικών μόνιμων διορισμών) «επιχείρησαν να την εμφανίσουν ως δικό τους συλλαλητήριο» (??!) γιατί -λέει το ΠΑΜΕ- οι Αγωνιστικές Κινήσεις «διαπίστωσαν – μόνο αυτοί – ότι ήταν περισσότεροι…»!!  Μια ανακοίνωση που «καταγγέλλει» ότι στην κινητοποίηση αυτή οι Αγωνιστικές Κινήσεις «μοίραζαν τη δική τους ανακοίνωση»(!), παρόλο που είχαν ψηφίσει στο ΔΣ της ΕΛΜΕ το κάλεσμα για την κινητοποίηση! 

Με δεδομένη αυτή τη «βαριά κατηγορία» το ΠΑΜΕ ζητά την «απομόνωση» των Αγωνιστικών Κινήσεων που «κάνουν κουρελόχαρτα τις αποφάσεις των σωματείων» και «προβάλλουν το μαγαζάκι τους»!!

Θα αρκεστούμε σε δύο μόνο επισημάνσειςγια αυτά τα ψέματα και τις διαστρεβλώσεις του ΠΑΜΕ που ξεχειλίζουν από εκλογικό άγχος αλλά και  αποκαλύπτουν την αντι-κινηματική και δεξιά αντίληψη του.

1. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις στήριξαν, με τη στάση τους στο ΔΣ της ΕΛΜΕ και με τη συμμετοχή τους πολιτικά και πρακτικά, την απόφαση των σωματείων για το συλλαλητήριο της 29/4. Όσο για την  «καταγγελία» της διακίνησης της ανακοίνωσής τους στο συλλαλητήριο ακόμα και οι ΣΥΝΕΚ (ΣΥΡΙΖΑ) και ΔΑΚΕ (ΝΔ) θα δίσταζαν να την κάνουν! Γιατί  βέβαια η θετική ψήφος σε μια απόφαση του ΔΣ, δεν επιβάλλει λογοκρισία στις θέσεις κάθε παράταξης. Αντίθετα στις κινητοποιήσεις η κάθε συλλογικότητα έχει δικαίωμα και υποχρέωση να εκθέτει τις απόψεις της στους εργαζόμενους! Αντιλαμβανόμαστε ότι αυτή είναι μια ξένη λογική για το ΠΑΜΕ, γιατί του είναι ξένη  η λογική του κινήματος, η ίδια η ύπαρξη και η δράση πολιτικών-συνδικαλιστικών δυνάμεων σε αυτό. Κατά τα άλλα το ΠΑΜΕ που δεν κάνει «κουρελόχαρτο» τις αποφάσεις των σωματείων, «τίμησε» την απόφαση  για την 29/4 με τη συμμετοχή όλο κι όλο τριών εκπροσώπων του για τα δύο Σωματεία (2 από τους 3 εκλεγμένους στα ΔΣ) και χωρίς καμιά έγνοια και φροντίδα για την πραγματοποίηση του συλλαλητηρίου (πανό, ανακοίνωση, μικροφωνική)!
2. Οι εκπρόσωποι των ΣΥΝΕΚ και ΔΑΚΕ (και η παραλλαγή της «Ενωτική Δημοκρατική Κίνηση» στο σύλλογο Δ/Ν) στα  ΔΣ των δύο σωματείων σταθερά και όλη τη χρονιά τηρούν στάση υπονόμευσης των διαδικασιών και των αποφάσεων τους. Δεν προσέρχονται, στις συνεδριάσεις των ΔΣ, στις ΓΣ που καλούνται, σε παραστάσεις, σε κινητοποιήσεις που αποφασίζονται. Το ίδιο έκαναν κάποιοι από αυτούς και στις 29/4 αλλά και στην απεργιακή διαδήλωση της Πρωτομαγιάς που «έλαμψαν δια της απουσίας τους». Το ΠΑΜΕ όχι μόνο δεν έχει θεωρήσει σκόπιμο για όλα αυτά να εκδώσει κάποια ανακοίνωση –καταγγελία, αλλά αντίθετα συνεργάζεται αρμονικά μαζί τους, όπως στο ΔΣ των δασκάλων-νηπιαγωγών που συμμετέχει και στο Προεδρείο. Δεν θεώρησε καν σκόπιμο να βγάλει -ακόμα μέχρι σήμερα-  καταγγελία της απαίτησης της ΔΙΔΕ Σάμου για φακέλωμα της εκλογικής διαδικασίας στην ΕΛΜΕ! Θεώρησε όμως αναγκαίο να «καταγγείλει» τις Αγωνιστικές Κινήσεις!  

Ας μην «μπερδεύονται» λοιπόν οι συνάδελφοι του ΠΑΜΕ!

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις δεν προσάπτουν στο ΠΑΜΕ  «κομματικοποίηση» και «απομονωτισμό» όπως ψευδώς λέει στην ανακοίνωσή του. Αυτό που του προσάπτουν είναι ότιδεν έχει γραμμή πάλης για τον κλάδο και τους εργαζόμενους, ότι έχει μια δεξιά πολιτική γραμμή που αποτελεί στήριγμα της επίθεσης του συστήματος και της κυβέρνησης του. Και αυτή τη γραμμή το ΠΑΜΕ σπεύδει να επιβεβαιώσει και με αυτή του την ανακοίνωση. 

Σάμος 7-5-17

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών Σάμου

Διάβασέ το »

Διαπιστώσεις Αγωνιστικών Κινήσεων για την κατάσταση της ΕΛΜΕ Σάμου

Τι γίνεται στην ΕΛΜΕ Σάμου;

Η «καθίζηση» του σωματείου μας είναι προφανής.  Εκδηλώνεται με την έλλειψη απαρτίας σε κάθε απόπειρα για Γ.Σ., με την υποτυπώδη συμμετοχή στις όποιες απεργιακές συγκεντρώσεις υπήρξαν. Και ακόμα εκδηλώνεται με την καθημερινή «βουβαμάρα»  στα σχολεία, ενώ οι συνθήκες που αντιμετωπίζουμε γίνονται όλο και πιο άγριες. Βασική αιτία της κατάστασης αυτής είναι η γραμμή της υποταγής που επιβάλλεται από την ΟΛΜΕ και συνολικά τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Μια γραμμή που όχι μόνο δεν επιδιώκει το ξεπέρασμα της σύγχυσης και των αυταπατών που καλλιεργήθηκαν όλο το προηγούμενο διάστημα –ενόψει της έλευσης της «ελπίδας» που τάχα εκπροσωπούσε ο ΣΥΡΙΖΑ για τους εργαζόμενους και το λαό. Αλλά αντίθετα μια γραμμή που –σε διάφορες παραλλαγές- ανατροφοδοτεί τη σύγχυση και ενισχύει την απογοήτευση και την αδράνεια.

Ωστόσο το ερώτημα είναι αν και τι κάνει το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ, για να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση. Αν στέκεται απέναντι σε αυτή την κατάσταση επιδιώκοντας όσο του αντιστοιχεί να συμβάλλει στο ξεπέρασμα της αδράνειας. Γιατί βέβαια το (εκάστοτε) ΔΣ έχει ευθύνες και ως σύνολο και οι πλειοψηφίες που κάθε φορά διαμορφώνονται εντός του και η κάθε παράταξη του χωριστά. Για αυτά που λέει και κάνει και αυτά που δεν λέει και δεν κάνει.

Αυτό που διαπιστώνουμε εδώ και μήνες είναι μια κατάσταση που ακόμα και από καταστατική άποψη στο επίπεδο του ΔΣ πλησιάζει τα όρια του εκφυλισμού. Στις ΓΣ, στις απεργιακές κινητοποιήσεις ακόμα και στις εκδηλώσεις  -που το ίδιο υποτίθεται ότι καλεί- είναι παρόντα δύο ή τρία από τα εφτά μέλη του(3 από τη Δημοκρατική Συσπείρωση, 2 ΣΥΝΕΚ, 1 ΔΑΚΕ, 1 ΠΑΜΕ) ! Αυτή ήταν η εικόνα στη ΓΣ της 10/3, στο συλλαλητήριο στο Καρλόβασι της 31/3, στην απεργιακή συγκέντρωση στο Βαθύ της 7/4, στην εκδήλωση στο Καρλόβασι της 9/4, για να μείνουμε στα πιο πρόσφατα!

Ακόμα χειρότερα, επικρατεί μια θολή κατάστασηόσον αφορά το τι και από ποιες παρατάξεις έχει αποφασιστεί κάθε φορά!

Ενδεικτικά αναφέρουμε δύο περιπτώσεις. Για τις 10/3 είχε έρθει ανακοίνωση στα σχολεία που καλούσε σε Γ.Σ. για το ζήτημα των αναπληρωτών. Στη διαδικασία που υπήρξε (με παρόντα δύο μέλη του ΔΣ) ο αντιπρόεδρος παρουσίασε ως εισήγηση του ΔΣ τα «23 σημεία»  της ΟΛΜΕ. Στην εξέλιξη της διαδικασίας –και κάτω από την κριτική ότι τα «23 σημεία» της ΟΛΜΕ ακυρώνουν  τη θέση «μαζικοί μόνιμοι διορισμοί»- προέκυψαν τα εξής καταπληκτικά. Πρώτον ο αντιπρόεδρος ισχυρίστηκε ότι δεν είχε καλεστεί ΓΣ, αλλά συζήτηση! Δεύτερον, εκπρόσωπος του ΠΑΜΕ αρνούνταν ότι είχε ψηφιστεί από την παράταξη του η εισήγηση αυτή στο ΔΣ και έτσι… δεν υπήρχε ούτε εισήγηση ψηφισμένη από το ΔΣ! Ή τουλάχιστον δεν υπήρξε απάντηση στην ερώτηση αν και ποιες παρατάξεις την ψήφισαν!! Στην εκδήλωση της 9/4 που είχε καλεστεί με θέμα τους πρόσφυγες και τον πόλεμο με απόφαση του ΔΣ ορίστηκαν ως εισηγητές εκπρόσωποι ΜΚΟ και κινήσεων που είχαν δύο βασικές κοινές θέσεις: καμιά κινητοποίηση εναντίωσης στον πόλεμο και η «φροντίδα» για τους πρόσφυγες θα περνάει μέσα από την παρέμβαση στους μηχανισμούς (πχ αστυνομία), νομικές παρεμβάσεις και το έργο των ΜΚΟ. Τα δύο παρόντα μέλη του ΔΣ(πρόεδρος και αντιπρόεδρος, προερχόμενοι  από τη Δημοκρατική Συσπείρωση) δεν έκφρασαν άποψη ούτε ως εκπρόσωποι του ΔΣ ούτε ως εκπρόσωποι της παράταξης τους.Προκύπτουν και εδώ λοιπόν πολλά ερωτήματα: Είναι  η θέση του ΔΣ αυτή (και ποιας πλειοψηφίας του) που έκφρασαν οι εισηγητές της εκδήλωσης; Αν δεν είναι αυτή, ποια είναι και γιατί δεν εκφράστηκε σε μια εκδήλωση που διοργάνωνε η ΕΛΜΕ Σάμου; Υπάρχει μειοψηφία με άλλη θέση και ποια είναι αυτή;

Το επιχείρημα ότι όλα αυτά γίνονται στο όνομα του «πλουραλισμού και της δημοκρατίας» είναι από υποκριτικό έως πολιτικά ύποπτο! Γιατί δημοκρατία σε ένα σωματείο είναι να αναλαμβάνει κάθε παράταξη δημόσια την ευθύνη της άποψης της και των θέσεων της. Τότε και μόνο τότε μπορεί να κριθεί δημοκρατικά από τον κάθε συνάδελφο. Το κρυφτούλι, οι καιροσκοπισμοί και οι τακτικισμοί είναι μεθοδεύσεις που πνίγουν  τη δημοκρατία, την ανοιχτή αντιπαράθεση απόψεων και θέσεων. Είναι μεθοδεύσεις που μετατρέπουν τα σωματεία σε διαβούλια των παρατάξεων με τους εργαζόμενους ανίδεους και παραμερισμένους. Και μάλιστα σε ζητήματα σαν τα παραπάνω που αφορούν στο δικαίωμα στη δουλειά που το σύστημα και η κυβέρνηση του το κατακρεουργούν και στον πόλεμο που μας κυκλώνει όλο και πιο απειλητικά.

 Αυτή η πρακτική των παρατάξεων του ΔΣ που είτε επιχειρούν να προβάλλουν θέσεις που δεν θέλουν όμως να τις χρεώνονται (!), είτε απλώς… απέχουν από κάθε διαδικασία του σωματείου στοχεύοντας στην πλήρη αποσυγκρότηση του, μας αφορά όλους! Δεν είναιμόνο –ούτε και κυρίως- ένα θέμα «καταστατικής τάξης» αλλά ένα κρίσιμο πολιτικό ζήτημα. Τα νέα κυβερνητικά μέτρα ενάντια στους αναπληρωτές συναδέλφους, προαναγγέλλουν μεγάλο κύμα επίθεσης συνολικά  στους εκπαιδευτικούς και την εκπαίδευση. Απέναντι σε αυτή την επίθεση και την υποταγή των Ομοσπονδιών τα σωματεία είναι τα όπλα μας για να αντισταθούμε και να διεκδικήσουμε. Δεν τα χαρίζουμε, δεν τα εγκαταλείπουμε!

Το δικαίωμα των ανοιχτών Δ.Σ. (που οι συνάδελφοι είναι παρόντες και με δικαίωμα λόγου), είναι καταστατικά κατοχυρωμένο. Για να μπορεί να γίνει και πράξη καλούμε το ΔΣ της ΕΛΜΕ Σάμου να ανακοινώνει έγκαιρα στα Σχολεία τον τόπο και το χρόνο της κάθε συνεδρίασης του. Επίσης καλούμε τους συναδέλφους να είναι παρόντες σε κάθε συνεδρίαση του. Το σωματείο είμαστε όλοι οι συνάδελφοι και πρέπει να γίνει υπόθεση όλων μας!

12-4-2016

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών Σάμου

Διάβασέ το »