Η απάτη της «Κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας» για τους εκπαιδευτικούς

 

Η απάτη της «Κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας» για τους εκπαιδευτικούς και οι μωροφιλοδοξίες της συμβιβασμένης συνδικαλιστικής ηγεσίας

Και ξαφνικά όλοι ομονόησαν! ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΑΣΕ, ΠΕΚ «ξέχασαν» τη μάχη της αξιολόγησης, δεν έκαναν ούτε μια απεργία διεκδίκησης αυξήσεων στους μισθούς, έχουν φάει αμάσητη την καταιγίδα συνδικαλιστικών διώξεων, συναίνεσαν στο έγκλημα της τηλε-«εκπαίδευσης», γενικά τα έχουν διαλύσει όλα, αλλά ΒΡΗΚΑΝ ΤΗ ΛΥΣΗ!

Θα διεκδικήσουν, λέει, κλαδική συλλογική σύμβαση εργασίας. ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ και ΠΕΚ τα λένε ειλικρινά. «Κλαδική» γιατί, λέει, «οι εκπαιδευτικοί δεν είναι σαν όλους τους εργαζόμενους και χρειάζονται ειδικό εκπαιδευτικό μισθολόγιο». Και βέβαια «διαπραγμάτευση με βάση τις αποφάσεις του 20^ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ», δηλαδή την αποδοχή της αξιολόγησης! Τη δε σύνταξη του... «διεκδικητικού» πλαισίου θα την αναλάβουν «ειδικά νομοτεχνικά τμήματα». Από κοντά και η ΑΣΕ, που βάζει το γνωστό εικονικό αγωνιστικό πασπάλισμα σε αυτή τη φάρσα κινήματος. Ολη αυτή τη «διαπραγμάτευση» θα την διαχειριστεί η γνωστή ηγεσία των ΟΛΜΕ-ΔΟΕ (ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ/Δίκτυο, ΑΣΕ, ΠΕΚ/ΔΗΣΥ), η ηγεσία του συμβιβασμού και της υποταγής.

Και υπόσχονται ότι έτσι «θα έρθουν αυξήσεις», «θα μοιράζονται οδοιπορικά», «οι αναπληρωτές θα παίρνουν απρόσκοπτα τις αναρρωτικές τους» κλπ κλπ. Όλα εύκολα και τακτοποιημένα. Με… ένα άρθρο και ένα νόμο!

Παρουσιάζουν, μάλιστα και αγώνες που έχουν γίνει στον ιδιωτικό τομέα για Συλλογικές Συμβάσεις, για να δώσουν αγωνιστικό επίχρισμα στον αποπροσανατολισμό τους. Ξεχνάνε, βέβαια, ότι στον ιδιωτικό τομέα, η πάλη για συλλογικές συμβάσεις είναι συνυφασμένη με την ανάγκη να σπάσει η ατομική διαπραγμάτευση εργοδότη – εργαζόμενου, κάτι που, ασφαλώς στην εκπαίδευση ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Στην εκπαίδευση ο βασικός διαχωρισμός που είναι μόνιμοι/συμβασιούχοι - αναπληρωτές (πολλών μορφών) μπορεί να σπάσει με την πάλη για μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών και για πλήρη δικαιώματα για όλους. Και, έτσι κι αλλιώς, αυτός ο διαχωρισμός δεν αποτελεί ατομική διαπραγμάτευση. Αλλά ακόμα και στον ιδιωτικό τομέα, ας φανταστούμε σε μια εταιρία να απολύονται εκατοντάδες εργαζόμενοι και τότε το σωματείο να θυμάται να θέσει ζήτημα κλαδικής συλλογικής σύμβασης!

Το άλμα από τις πραγματικές ανάγκες του κινήματος...

Τα πραγματικά αιτήματα τα έχει αναδείξει η ζωή. Είναι η πάλη για:

·       Αυξήσεις σε μισθούς – συντάξεις.

·       Ανατροπή της αξιολόγησης.

·       Μονιμοποίηση των αναπληρωτών.

·       Πλήρη δικαιώματα όλων στην ασφάλιση – περίθαλψη.

·       Ανατροπή όλου του πλαισίου ταξικών φραγμών (ΕΒΕ, Τράπεζα Θεμάτων, «Εθνικό Απολυτήριο», τηλε-«εκπαίδευση»).

·       Ανάκληση όλων των διώξεων και της καταστολής εκπαιδευτικών και μαθητών.

Αυτό που πρέπει να συζητηθει στον κλάδο είναι το πώς θα οργανωθεί ο αναγκαίος αγώνας που θα παλέψει την διεκδίκηση των παραπάνω. Πώς θα οργανωθούν οι απεργίες, τα απεργιακά, ταμεία, οι επιτροπές αγώνα, οι διαδηλώσεις. Πώς ο αγώνας θα ξεκινήσει και θα πώς κλιμακωθεί.

...στις κάλπικες ανάγκες της συνδικαλιστικής ηγεσίας

Με την πρόταση για ΚΣΣΕ, οι ΟΛΜΕ-ΔΟΕ

1)       Πετάνε την μπάλα στην κερκίδα. Απονευρώνουν την κουβέντα από τις πραγματικές ανάγκες του κινήματος και την μετατρέπουν σε έναν εικονικό προβληματισμό, που θα αφορά νομικά τμήματα και ειδικούς. Ξεγλιστράνε, έντεχνα, από το βασικό καθήκον που έχει θεωρητικά ένα σωματείο: να οργανώνει αγώνες! Κάνουν τα μυαλά των ανθρώπων χυλό και διαλύουν συνειδήσεις.

2)       Το παραπάνω δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο είναι ότι οι ηγεσίες αυτής, μέσω της πρότασης για ΚΣΣΕ, διεκδικούν το ρόλο του υπεύθυνου συνομιλητή του συστήματος. Σε ρόλο –όπως λεγόταν παλιά- μιας «εργατικής αριστοκρατίας», που θα αναπαράγει την ύπαρξή της, στις πλάτες της συντριβής του αγωνιστικού κινήματος των εργαζομένων, κάτω από την κυριαρχία της γραμμής της «ειρηνικής» ταξικής συνεργασίας, που στην πραγματικότητα είναι ταξική υποταγή των εργαζομένων.

Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη...

Η ανάγκη να οργανωθεί μια μεγάλη κεντρική μάχη απέναντι στην αντιδραστική και αντιλαϊκή πολιτική του συστήματος, είναι ανάγκη ζωής για εμάς και τα παιδιά μας.

Αυτή την ανάγκη θα συνεχίσουμε να προβαλουμε, για αυτή την ανάγκη θα συνεχίσουμε να παλεύουμε. Δεν πρόκειται να γίνουμε ουρά σε κάθε μικρή και μεγάλη κομπίνα των πολύχρωμων συνδικαλιστικών ηγεσιών της ήττας, που το μόνο που κάνουν είναι να στρώνουν το δρόμο για την επόμενη υποχώρηση, για την επόμενη ήττα του κινήματος:

Τους ευχόμαστε καλό ταξίδι στη χαμηλή πτήση της συνενόησης με την κυβέρνηση και το σύστημα, αλλά αυτό το ταξίδι είναι κόντρα στους εργαζόμενους!

Το κίνημα και οι αγώνες εκφράζονται στις συνελεύσεις και τον δρόμο και αφορά τους εργαζόμενους και όχι ειδικούς και νομοτεχνικούς.

Να ανοίξει η συζήτηση για την οργάνωση ενός μεγάλου δίκαιου αγώνα ενάντια στην πολιτική του συστήματος και της κυβέρνησής του.

Για:

Ø  Αυξήσεις σε μισθούς – συντάξεις.

Ø  Ανατροπή της αξιολόγησης.

Ø  Μονιμοποίηση των αναπληρωτών.

Ø  Πλήρη δικαιώματα όλων στην ασφάλιση – περίθαλψη.

Ø  Ανατροπή όλου του πλαισίου ταξικών φραγμών (ΕΒΕ, Τράπεζα Θεμάτων, «Εθνικό Απολυτήριο», τηλε-«εκπαίδευση»).

Ø  Ανάκληση όλων των διώξεων και της καταστολής του μαθητικού κινήματος.

Διάβασέ το »

ΑΚΕ: Αποπροσανατολιστική και επικίνδυνη σήμερα η πρόταση για Κλαδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας

 

Αποπροσανατολιστική και επικίνδυνη σήμερα η πρόταση για Κλαδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας

Η ζωή δείχνει τα μέτωπα του αγώνα: φτώχεια – αξιολόγηση – αδιοριστία – ταξικοί φραγμοί. Η συζήτηση που χρειάζεται είναι το πώς θα αναπτυχθεί ο αγώνας αυτός

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: κάθε ζήτημα που τίθεται στο συνδικαλισμό καθορίζεται από το πλαίσιο στο οποίο τίθεται. Στη ζωή δεν υπάρχει κενό. Η περίοδος που διανύουμε χαρακτηρίζεται από ολομέτωπη επίθεση του συστήματος και των κυβερνήσεών του απέναντι στο ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ των εργαζομένων και του λαού. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΧΕΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ. Η δραματική επιδείνωση των όρων ζωής και δουλειάς των εργαζομένων (και των εκπαιδευτικών) κάνει την αναγκαιότητα οργάνωσης αγώνα ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΚΗ. Η φτώχεια σπάει κόκαλα, κυβέρνηση προχωρά την αξιολόγηση (και ατομική), εκβιάζοντας τους νεοδιόριστους, οι αναπληρωτές-ριες βλέπουν το δούλεμα και τη διάλυση της ζωής τους και μέσα από συνεχείς φραγμούς (τώρα και ΑΣΕΠ), οι μαθητές θα σφαγιαστούν για δεύτερη φορά με Τράπεζα Θεμάτων και Βάση Εισαγωγής.

Τους στόχους αυτού του απαραίτητου αγώνα δεν τους καθορίζουμε εμείς ούτε και καμία άλλη παράταξη, τους καθορίζει η ζωή. Και είναι η πάλη για:

·      Ανατροπή της αξιολόγησης.

·      Αυξήσεις στους μισθούς και ανάκληση όλων των ανατιμήσεων.

·      Μονιμοποίηση των νεοδιόριστων και των αναπληρωτών.

·      Κατάργηση της Τράπεζας Θεμάτων και της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής.

Αιτήματα, λοιπόν, δεν μας λείπουν. Αυτό που λείπει είναι να ανοίξει στον κλάδο η κουβέντα για το πώς θα ξεκινήσει αυτή η απαραίτητη κεντρική μάχη, πώς θα μαζικοποιηθεί, πώς θα αντιμετωπιστεί η διάλυση των σωματείων και η έλλειψη πολιτικών κινητήρων που θα διευκολύνουν την μαζική κίνηση και θα αναλάβουν την οργάνωση του αγώνα αυτού.

Σήμερα, λοιπόν, που κάθε μέρα μια νέα αντιδραστική ιδέα έρχεται στα μυαλά των κυβερνητικών, το ΠΑΜΕ επιλέγει το πέταγμα της μπάλας στην κερκίδα, προωθώντας την ιδέα να ασχοληθούμε με Κλαδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας των εκπαιδευτικών! Πρόκειται για μια πρόταση που είναι:

Αποπροσανατολιστική: Αντί, λοιπόν, να συζητήσει ο κλάδος πώς θα αναπτυχθεί ο αγώνας κόντρα στην εξελισσόμενη επίθεση, το ΠΑΜΕ σκηνοθετεί μια κάλπικη συζήτηση, όπου το επίδικο θα γίνει ένα ιδεαλιστικό πλαίσιο (μη) πάλης όπου θα συζητιέται (τζάμπα είναι) «τι επίδομα θα παίρνει όποιος χρησιμοποιεί φέρι μποτ», «τι αποζημίωση θα παίρνει όποιος μένει 40 χιλιόμετρα από τη δουλειά του». Μια άπειρη προτασεολογία (τελικά) που εκφυλίζεται σε κυβερνητικό πρόγραμμα επίδοξου διαχειριστή της αστικής εξουσίας. Ένα σούπερ μάρκετ «αιτημάτων» που κανένας δεν θα δει, που κανέναν δεν θα απασχολήσει (γιατί οι άνθρωποι έχουν συναίσθηση της πραγματικότητας), που το μόνο που θα προσφέρει είναι να τον αποπροσανατολίσει από την πραγματική ανάγκη.

Ισως τα παραπάνω να είναι η καλή εκδοχή. Γιατί, η συγκεκριμένη πρόταση είναι και κάτι χειρότερο:

Επικίνδυνη! Ποια είναι η αφετηριακή βάση μιας υποτιθέμενης τέτοιας Κλαδικής ΣΣΕ; Οι ανάγκες των εκπαιδευτικών ή, κάτω από τον δυσμενή συσχετισμό, το αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο της κυβέρνησης; Θα είναι κατάκτηση η de facto νομιμοποίηση της αξιολόγησης, όπως αυτή έχει περάσει από το συνέδριο της ΟΛΜΕ; Θα αποτελεί αίτημα να δοθεί «επίδομα στους μέντορες συντονιστές» όπως υπαινίσσεται η ΔΑΚΕ, νομιμοποιώντας την αξιολόγηση; Και ποιος θα κάνει αυτή την «διαπραγμάτευση» εκτός από τις ΔΟΕ-ΟΛΜΕ, για τις οποίες ξέρουμε τι καπνό φουμάρουν και τι είδους διαπραγμάτευση θα κάνουν! Πόσο χρήσιμος θέλει να γίνει κάποιος που θέλει να αναστήσει (εικονικά βέβαια), τις Ομοσπονδίες, ενώ αυτές αποκαλύπτονται ότι δεν πρόκειται να ηγηθούν κανενός αγώνα;

Οι εκπαιδευτικοί έχουν (ακόμα) σχετικά ενιαίες μισθολογικές και εργασιακές συνθήκες. Δεν έχουν ακόμα ατομική διαπραγμάτευση όπως σε μια Εταιρεία, όπου η ΣΣΕ είναι αναγκαία για να επιβάλει ένα πλαίσιο συλλογικής διεκδίκησης και σχετικά ενιαίων συνθηκών. Η μεγάλη διάσπαση στον κλάδο είναι αυτή ανάμεσα σε μόνιμους και αναπληρωτές, μια διάσπαση που καμία ΣΣΕ δεν μπορεί να λύσει και μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με το στόχο πάλης ΝΑ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΡΙΕΣ.

Επιστρέφουμε: Αυτές τις μέρες, η κυβέρνηση κάνει ένα ακόμα βήμα στην προεκλογική… υπόσχεση προς τα κέντρα εξουσίας να χτυπήσει τους εκπαιδευτικούς, προχωρώντας στην αξιολόγηση των νεοδιόριστων.

Σε μια τέτοια φάση, ΟΧΙ! Δεν θα συζητήσουμε για ΣΣΕ, δεν θα απορήσουμε τι θα ψηφίσουμε στις εκλογές, δεν θα συζητήσουμε για τον καιρό, δεν θα κάνουμε εκδηλώσεις με επιστημονικές Ενώσεις, δεν θα παίξουμε στα σωματεία τάβλι!

Με άγχη, με δυσκολίες, με ειλικρίνεια, με ψυχολογία ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΥ, θα κάνουμε συνελεύσεις, θα συζητήσουμε για την οργάνωση του μεγάλου και δίκαιου αγώνα μας! Και θα τον κάνουμε!

  

ΚΑΤΩ η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ – ΑΥΞΗΣΕΙΣ στους ΜΙΣΘΟΥΣ – Μονιμοποίηση των νεοδιόριστων και των αναπληρωτών - ΖΩΗ με δικαιώματα – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ.

Διάβασέ το »