Τα δικαιώματα μαθητών, γονιών και εκπαιδευτικών ως… «εθνικός
εξαιρετισμός»
Τη
δημοσιοποίηση των βαθμολογικών επιδόσεων στις Πανελλαδικές Εξετάσεις ανά
σχολείο προανήγγειλε, μεταξύ άλλων, ο
Υπουργός Παιδείας Κ. Πιερρακάκης. Φιλοξενούμενος σε καθεστωτικό ραδιοφωνικό
σταθμό υψηλής ακροαματικότητας, πριν από λίγες μέρες, αναφέρθηκε στις
προτεραιότητες της κυβέρνησης στο πεδίο της εκπαίδευσης. (https://www.youtube.com/watch?v=MamKoitIeWY&t=1740s)
Με την
προσφιλή μέθοδο των εκπροσώπων του συστήματος, που όσο αυτό αποκαλύπτει την επιθετικότητά
του, τόσο επιδιώκει να την καμουφλάρει. Με αντιστροφή της πραγματικότητας
επιχείρησε ο υπουργός να εμφανίσει τα σχέδιά της κυβέρνησης για την παιδεία ως
μέτρα «εκδημοκρατισμού», «δικαιοσύνης», «ικανοποίησης των αιτημάτων της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών»,
«ενάντια στην ακινησία, τον αναχρονισμό
και τον… εθνικό εξαιρετισμό». Το δικαίωμα των παιδιών να φοιτούν
ανεμπόδιστα σε ένα σχολείο, να σπουδάζουν δωρεάν στο Πανεπιστήμιο, να έχουν τα
πτυχία τους αξία, το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασία, το λαϊκό άσυλο αγώνων, χαρακτηρίζονται από το
πολιτικό προσωπικό του συστήματος ως διεθνείς
εξαιρέσεις!
Για την
κυβέρνηση και το υπουργείο Παιδείας αποτελεί προτεραιότητα, στην Α/βάθμια και
Β/βάθμια εκπαίδευση, η εφαρμογή της αξιολόγησης. Με μεγαλύτερη πειθαρχία από
την πλευρά των εκπαιδευτικών και ικανοποιητικότερη στράτευση στην υπόθεση αυτή,
από την πλευρά του διοικητικού μηχανισμού.
Το
μέτρο της δημοσιοποίησης των βαθμών των μαθητών στις Πανελλαδικές εξετάσεις
εντάσσεται στην παραπάνω κατεύθυνση επιβολής της (αυτο)αξιολόγησης σχολείων και εκπαιδευτικών. Εμπλέκει τους
μαθητές και τις επιδόσεις τους με την «εικόνα» του σχολείου και την κατάταξή
του σε καλό, κακό ή μέτριο. Αποκρύπτοντας την ταξική φύση όλων των σχολικών εξετάσεων και πολύ
περισσότερο των Πανελλαδικών, το υπουργείο θα:
· «αξιοποιήσει» τα αποτελέσματα, εμφανίζοντάς
τα ως αντικειμενικά και μετρήσιμα, και
άρα, ικανά να οδηγήσουν σε ασφαλή συμπεράσματα σε σχέση με την «ποιότητα» του
εκπαιδευτικού έργου ανά σχολική μονάδα. Για να έρθει στη συνέχεια το κράτος να
προασπίσει το δικαίωμα των μαθητών και των οικογενειών τους στην… «ελεύθερη»
επιλογή σχολείου.
· προσπαθήσει να διασπείρει τον ιό του
ανταγωνισμού, του διαχωρισμού, της κατηγοριοποίησης σχολείων και εκπαιδευτικών.
·
επιχειρήσει να μεταθέσει την ευθύνη για τις
αποτυχίες και τις χαμηλές επιδόσεις στους καθηγητές και τους μαθητές,
εξατομικεύοντας τις περιπτώσεις. Όσο τα εργασιακά, κοινωνικά και πολιτικά
αδιέξοδα εντείνονται, παράγοντας όλο και περισσότερη φτώχεια και απελπισία,
τόσο οι υπεύθυνοι για αυτή την κατάσταση επιχειρούν να στρέψουν την οργή αλλά
και την αναζήτηση ευθυνών και αιτίων, στα ίδια τα θύματα. Η φτώχεια και η
ανεργία των οικογενειών, η εργασιακή εξάντληση των γονιών, αλλά και η ΕΒΕ, η Τράπεζα Θεμάτων, τα χιλιάδες κενά σε
καθηγητές και δασκάλους, η υπέρογκη ύλη πρέπει να φύγουν από το κάδρο των
ευθυνών, για να συνεχίσουν ανεμπόδιστα από τη λαϊκή οργή και αντίδραση, να
υψώνουν φραγμούς στους μαθητές από τα πιο φτωχά και λαϊκά στρώματα.
Απόλυτα ειλικρινές, βέβαια, αποδεικνύεται το πολιτικό προσωπικό κάθε
εξαρτημένης χώρας, όταν δίνει διαπιστευτήρια υποταγής και συμμόρφωσης προς τια
ιμπεριαλιστικά του αφεντικά. «Τα όποια
δεδομένα είναι δημοσιοποιήσιμα θα δημοσιοποιούνται γιατί αυτή είναι ευρωπαϊκή
πολιτική», ανακοίνωσε ο υπουργός αναφερόμενος τόσο στη διαδικασία της
αξιολόγησης και όλο το φάσμα των εργασιών που απαιτούνται όσο και στους βαθμούς
των μαθητών. Εχει κι ένα δίκιο εδώ: Η συντριβή των δικαιωμάτων του λαού και της
νεολαίας αποτελεί πράγματι κοινή πολιτική της ιμπεριαλιστικής ΕΕ απέναντι στους
λαούς!
Σαν συνεπής, δε, εκπρόσωπος της άρχουσας
τάξης της χώρας, ο Κ.Πιερρακάκης ζήτησε δήλωση συναίνεσης από την πλευρά της
συνδικαλιστικής ηγεσίας, απαιτώντας έμμεσα την παύση των πολιτικών
αντιπαραθέσεων ώστε να επιταχυνθούν «οι
αναγκαίες ενέργειες που πρέπει να γίνουν»!
Εμείς οι εκπαιδευτικοί έχουμε κάθε
συμφέρον να αρνηθούμε τις δηλώσεις νομιμοφροσύνης που θα συνεχίσουν να
υπογράφουν οι συνδικαλιστικές παρατάξεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Να
σταθούμε αποφασιστικά στη μοναδική για τους εργαζόμενους σωστή πλευρά. Απέναντι από την αντιδραστική κυβερνητική πολιτική, με
ασίγαστη προσπάθεια για να γίνουν τα σωματεία μας όργανα πάλης, αντίστασης και
διεκδίκησης.
Ø Ενάντια στην αξιολόγηση, την «ελεύθερη» επιλογή σχολείου, τη δημοσιοποίηση των σχολικών επιδόσεων των
μαθητών ανά σχολείο.
Ø Κάτω τα μέτρα που εντείνουν τους ταξικούς φραγμούς στην εκπαίδευση – Κάτω
η αντιλαϊκή πολιτική.
