ΑΚΕ: Δεν υποκύπτουμε στους εκβιασμούς Η απεργία είναι δικαίωμά μας!

 

Δεν υποκύπτουμε στους εκβιασμούς
Η απεργία είναι δικαίωμά μας

Μία μέρα μετά την απεργία της ΑΔΕΔΥ ενάντια στην ψήφιση του ν/σ για τα εργασιακά της ΝΔ
(νόμος Α. Γεωργιάδη), συνάδελφοι κλήθηκαν να υπογράψουν έντυπο της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης με το οποίο δηλώνουν «υπεύθυνα» ότι συμμετείχαν στην απεργία. Είναι γνωστός ο τρόπος που διαπιστώνεται η συμμετοχή μας στην απεργία κοινοποιείται στην οικεία διεύθυνση και σίγουρα δεν είναι αυτός που επιχειρεί να καθιερώσει για δεύτερη συνεχή χρονιά η Διεύθυνση.

Ο στόχος είναι σαφής: θέλουν να εκφοβίσουν τους εκπαιδευτικούς. Να τους κάνουν να αμφιβάλλουν για το αν μπορούν να απεργήσουν και επικαλούμενοι διατάξεις νόμου να τους τρομοκρατήσουν. Η κυβέρνηση και το υπουργείο γνωρίζει ότι η πολιτική τους θα φέρει αντιδράσεις. Γι’ αυτό και παίρνουν τα μέτρα τους. Κάθε απεργία κηρύσσεται παράνομη και καταχρηστική, όταν ο λαός βγαίνει στο δρόμο για να διεκδικήσει τα δικαιώματά του έχει απέναντί του πάνοπλο κρατικό μηχανισμό. Θέλει να «τελειώνει» με τη συνδικαλιστική δράση, με τους αγώνες, με την απεργία. Γι’ αυτό σε κάθε ευκαιρία εκφοβίζει, απειλεί, τρομοκρατεί. Θέλει έναν εκπαιδευτικό υποταγμένο, με σκυμμένο το κεφάλι, να αποδέχεται αδιαμαρτύρητα την αξιολόγηση, τη λιτότητα, τη μείωση του μισθού του.

Η κίνηση αυτή είναι διπλά προκλητική: αυτή η απεργία προκηρύχθηκε για να υπερασπίσει ακριβώς το δικαίωμα στην απεργία καθώς το μόλις ψηφισμένο ν/σ Γεωργιάδη ποινικοποιεί την απεργία, ευνοεί την απεργοσπασία, καταργεί το 8ωρο-5θήμερο, διαλύει τις εργασιακές σχέσεις. Αν με το προηγούμενο νομικό καθεστώς (νόμοι Βρούτση-Αχτσιόγλου, Χατζηδάκη) ευνοούνταν τέτοιες ενέργειες τώρα κάθε δικαιολογία περιττεύει.

Οι εκπαιδευτικοί «οφείλουν» να διαγράψουν από το λεξιλόγιό τους όρους, όπως «αντίσταση», «διεκδίκηση», «αγώνας», «συλλογική δράση», «συνδικαλιστική δράση», «απεργία». Να αποδεχτούν το ρόλο που τους επιφυλάσσει η κυβέρνηση: ένα πειθήνιο όργανο, ένας άβουλος ιμάντας διαβίβασης και επιβολής της αντιδραστικής πολιτικής της στους μαθητές. Στις διώξεις εκπαιδευτικών που δεν έκαναν τηλεκπαίδευση, στις διώξεις εκπαιδευτικών που άσκησαν κριτική στην πολιτική του υπουργείου και της κυβέρνησης (στον Πειραιά και αλλού), στις διώξεις παράλληλα με ποινικοποίηση συμμετοχής σε διαδηλώσεις, στις απειλές για κυρώσεις σε συναδέλφους που με μαζικές παρεμβάσεις αποκάλυψαν τον αντιδραστικό χαρακτήρα των εξετάσεων PISA σε διάφορες περιοχές της χώρας τώρα προστίθεται και άλλο ένα φόβητρο.

Για τις Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών είναι αυτονόητο ότι κανένας συνάδελφος δεν πρέπει να υπογράψει τέτοια έντυπα όχι μόνο γιατί δεν έχουν καμία νομική ισχύ αλλά κυρίως γιατί δεν νοείται τέτοιου είδους έγγραφο. Η συνδικαλιστική δράση είναι δικαίωμά μας. Η απεργία είναι δικαίωμά μας. Ο καλύτερος τρόπος για να υπερασπιζόμαστε αυτά τα δικαιώματα είναι να τα ασκούμε άφοβα και συλλογικά!

Καλούμε κάθε συνάδελφο ανεξάρτητα από την εργασιακή του σχέση, μόνιμο, αναπληρωτή πλήρους ή μειωμένου ωραρίου, να μην υποκύπτει σε τέτοιου είδους εκβιασμούς και να τους αναφέρει στο συνδικαλιστικό του όργανο, που έχει χρέος να κινητοποιεί όσο γίνεται περισσότερους συναδέλφους ώστε να μην περάσει μια τέτοια τρομοκρατική πολιτική.

Διάβασέ το »

ΑΚΕ: Η παραίτηση ενός δασκάλου και η αόρατη βία της εξουσίας-Αναζητώντας τον πραγματικό ένοχο!

 

Η παραίτηση ενός δασκάλου και η αόρατη βία της εξουσίας: Αναζητώντας τον πραγματικό ένοχο

Τον Δεκέμβρη του 2008, η εξεγερμένη νεολαία ξεσπούσε στους δρόμους τη δίκαιη οργή της φωνάζοντας: «Δεν είναι οι εξετάσεις, δεν είναι οι βαθμοί, είναι που μας κλέβουν όλη τη ζωή». 14 χρόνια – και τρία μνημόνια – μετά και μπροστά σε έναν… υποσχόμενο βαρύ χειμώνα, οι σημερινοί έφηβοι, τα παιδιά του λαού που συναισθάνονται ότι τους κλέβουν τη ζωή και τους στερούν τα όνειρα, «εκδικούνται» με τον μόνο τρόπο που γνωρίζουν: απορρίπτοντας, γκρεμίζοντας, γελοιοποιώντας ένα εκπαιδευτικό σύστημα που τα έχει πρώτο αυτό και προ πολλού απορρίψει σφραγίζοντας το μέλλον τους με το άγχος της επιβίωσης, την εργασιακή ανασφάλεια και τη βίαιη καταστολή κάθε διαμαρτυρίας. Και είναι γνωστό ότι όταν δεν υπάρχει συλλογική διέξοδος, τότε αυτή η αμφισβήτηση μπορεί να είναι τυφλή αλλά και να «δανείζεται» στοιχεία από το ίδιο το σύστημα. Οπως την άδικη βία στον διπλανό τους ή στον αδύναμο. Αυτή, άλλωστε, είναι η κουλτούρα της κοινωνίας της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Η επιστολή παραίτησης του καθηγητή του ΕΠΑΛ που τις τελευταίες μέρες αναπαράγεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και συζητιέται στις παρέες, καταδεικνύει τους εκπαιδευτικούς ως τους άμεσους αποδέκτες της νεανικής απόγνωσης και γίνεται αφορμή πολλαπλών αναγνώσεων και αναλύσεων. Οι περισσότερες από αυτές, είτε πελαγοδρομούν σε ανούσιες ηθικολογίες, νοσταλγώντας τους «παλιούς καλούς καιρούς» που οι νέοι «σέβονταν τους θεσμούς», είτε, εκ του πονηρού, κατηγορούν τους εκπαιδευτικούς ως ανεπαρκείς επαγγελματίες που πρέπει να κριθούν και να αξιολογηθούν. Και το πιο αυτονόητο και επιτακτικό ερώτημα δεν θ’ ακουστεί ποτέ σε κανένα κανάλι:

Μπορεί, άραγε, το σχολείο να δώσει λύση σε προβλήματα που γεννά η φτώχεια, η ανεργία, ο φόβος του πολέμου, η μόνιμη ανασφάλεια και η απουσία κάθε προσωπικού και κυρίως συλλογικού οράματος για έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο; Μπορούν οι εκπαιδευτικοί που καλούνται να εφαρμόσουν ακραία ταξικά μέτρα, μέτρα αποκλεισμού όπως η τράπεζα θεμάτων και η ΕΒΕ, ή να «σπάσουν» με τηλεκπαίδευση τις μαθητικές καταλήψεις,  να αντιμετωπίσουν ταυτόχρονα τα αδιέξοδα και την απόγνωση που αυτά τα μέτρα προκαλούν; Μπορούν οι εκπαιδευτικοί να απαντήσουν την ιδεολογική χρεοκοπία της κοινωνίας της φτώχειας και του πολέμου; Να υποκαταστήσουν την ηθική έκπτωση μιας σάπιας κοινωνίας και την έλλειψη αισιόδοξης προοπτικής της;

Για όποιον δεν έχει συμφέρον να εθελοτυφλεί η απάντηση είναι κατηγορηματικά αρνητική. Αντιθέτως, το εκπαιδευτικό σύστημα είχε πάντα έναν βασικό στόχο: την αναπαραγωγή και την νομιμοποίηση των κοινωνικών ανισοτήτων. Πότε με τα ιδεολογήματα των «ίσων ευκαιριών» και της «αξιοκρατίας», πότε με την «αξιολόγηση» και την «αριστεία» και πότε με την καραμέλα του σχολικού εκφοβισμού ως απάντηση σε κάθε πρόβλημα, το σχολείο επιδιώκει να αποκρύψει τις επιπτώσεις των κοινωνικών προβλημάτων και να απορροφήσει τους κραδασμούς της ταξικής πάλης. Και φυσικά, ανυποψίαστος φορέας της κυρίαρχης ιδεολογίας, καλοπροαίρετος διεκπεραιωτής κάθε εγκυκλίου, εφαρμοστής κάθε νέας μεθόδου, είναι ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος εκπαιδευτικός. Θύτης και  θύμα ταυτόχρονα, όσο αποδέχεται το ρόλο που του επιφυλάσσει το σύστημα θα παραπαίει ανάμεσα στον αυταρχισμό και στην σχολική φιλανθρωπία και θα καταλήγει το ίδιο ηττημένος με τους μαθητές του.  

Ποιος εκφοβίζει ποιον; 

Στην επιστολή του, ο συνάδελφος αναφέρει ότι στην παραίτηση τον οδήγησε ο συνεχής εκφοβισμός (bullying) από τους μαθητές που επιβάλλουν την εξουσία τους στο σχολείο. Η πραγματική εξουσία όμως βρίσκεται αλλού. Εδώ και καιρό, η ογκώδης βιβλιογραφία και η ευρύτατη χρήση του όρου «σχολικός εκφοβισμός», τον έχουν καταστήσει το μοναδικό πρίσμα μέσα από το οποίο φιλτράρεται και ερμηνεύεται κάθε «αποκλίνουσα» συμπεριφορά.  Στην πραγματικότητα, ο όρος «ενδοσχολική βία» είναι σχεδόν ό,τι πιο βολικό έχει επινοήσει το σύστημα τα τελευταία χρόνια. Μία ιδεολογική – πολιτική κατασκευή που απογυμνώνει τις ανθρώπινες συμπεριφορές από την κοινωνική τους διάσταση και τις εγκλωβίζει στο χώρο του σχολείου. Ένας αποτελεσματικός μηχανισμός συμμόρφωσης που «ψυχολογικοποιεί» τη μαθητική συμπεριφορά και, ως δια μαγείας, μετατρέπει τη βία της φτώχειας, της ανασφάλειας και της έλλειψης προοπτικής σε ψυχολογικό πρόβλημα που αντιμετωπίζεται ενδοσχολικά και κατά περίπτωση. Όταν:

• Η βία του πολέμου έρχεται όλο και πιο κοντά και «σωστή πλευρά της ιστορίας» παρουσιάζεται η παράδοση της χώρας στην πιο δολοφονική μηχανή του πλανήτη, τον αμερικανονατοϊκό στρατό…
• Η βία των ΜΑΤ ανοίγει κεφάλια νέων σε κάθε διαδήλωση αλλά και στις πλατείες για τις νέες και νέους που πίνουν μια μπίρα…
• Η βία των εξεταστικών σφαγείων τους απορρίπτει από τις σπουδές, οι οποίες αποτελούν την μοναδική πιθανότητα να βρουν μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή δουλειά στην εξαρτημένη Ελλάδα της αποβιομηχάνισης και της εργασιακής κόλασης στην… «βαριά βιομηχανία» του τουρισμού και της εστίασης…
• Η βία της εργοδοσίας τους καταπατά κάθε εργασιακό δικαίωμα…
• Η βία του θεάματος του τρομοκρατημένου αξιολογημένου εκπαιδευτικού που κάθε τόσο σέρνεται στα δικαστήρια, γίνεται καθημερινή κουλτούρα της σχολικής ζωής…
• Η βία των μηνύσεων σε καταληψίες μαθητές περνάει στα ψιλά…
• Η βία της υποκουλτούρας και των «πολιτιστικών» σκουπιδιών των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης και των κατευθυνόμενων Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης ξεπερνάει κάθε όριο…

…Τότε είναι αστείο να εκπλησσόμαστε με τα φαινόμενα βίας στα σχολεία. Με όλους τους παραπάνω (και πολλούς ακόμα) τρόπους ασκείται, τόσο η φανερή και απροκάλυπτη, όσο και η «κεκαλυμμένη», αόρατη βία της εξουσίας. Αποπροσανατολίζοντας τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές και τους γονείς τους και ωθώντας τους να αναζητούν «ενόχους» μέσα στο σχολείο και «λύσεις» έξω και μακριά από τις κοινωνικές ζυμώσεις, την ταξική αντιπαράθεση και τους συλλογικούς αγώνες. Σε παιδαγωγικές μεθόδους  με εντυπωσιακά ονόματα, σε εισαγγελείς, ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς. Κι επειδή οι λύσεις αυτού του είδους αποτυγχάνουν ξανά και ξανά – είναι σχεδιασμένες για να αποτυγχάνουν-  εμείς στεκόμαστε, όπως πολύ παραστατικά γράφει ο εκπαιδευτικός στην επιστολή του, σα «νεκροζώντανοι» μέσα στις τάξεις. Και ίσως και έξω από αυτές.

Αναζητώντας διέξοδο εκτός των σχολικών τειχών

Η μόνιμη αίσθηση της απαξίωσης και της ήττας  που νιώθουν οι εκπαιδευτικοί τα τελευταία χρόνια, έχει κι αυτή …. ψυχολογικοποιηθεί επαρκώς.  Είναι της μόδας να την λέμε «επαγγελματική εξουθένωση» (burn out) και να εντοπίζουμε την αιτία της, αποκλειστικά εντός του χώρου εργασίας. Ποτέ όμως, εκτός των σχολικών τειχών, στην απουσία συλλογικών τρόπων και δρόμων αντίστασης απέναντι σε μια καταιγίδα βάρβαρων, σχεδόν απάνθρωπων μέτρων που καλούμαστε να εφαρμόσουμε και να νομιμοποιήσουμε προσποιούμενοι πως δεν γνωρίζουμε τις δραματικές επιπτώσεις που θα έχουν στη ζωή των μαθητών μας και στην δική μας. Η εξουθένωση είναι προφανώς το λιγότερο που μπορούμε να περιμένουμε.

Κι όμως, κατά βάθος το ξέρουμε. Όλες τις φορές που συλλογικά ορθώσαμε το ανάστημά μας, ενώσαμε τη φωνή μας με αυτή των μαθητών μας και των γονιών τους και βγήκαμε στο δρόμο να αντισταθούμε και να διεκδικήσουμε, η εξουθένωση εξαφανίστηκε και έδωσε τη θέση της στην περηφάνια και τη διάθεση να συνεχίσουμε ν’ αγωνιζόμαστε. Το σύστημα βέβαια και οι απολογητές του, έχουν στη φαρέτρα τους πολλά εργαλεία και πολλούς «υπέρ άνω υποψίας» συνεργάτες για να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα πριν γιγαντωθεί.  Γνωρίζουν όμως πολύ καλά την δύναμη των συλλογικών αγώνων. Γνωρίζουν πως, στο δρόμο, τα πάσης φύσεως ιδεολογήματα που έχουν εφεύρει για να κρατάνε τους εργαζόμενους και τους νέους «νεκροζώντανους»,  σε μια κατάσταση μόνιμης ενοχής και απαξίωσης, μπορούν εύκολα να καταρριφθούν.  Γι’ αυτό και τον τελευταίο καιρό με κάθε τρόπο, με νόμους, υπουργικές αποφάσεις, με δικαστήρια, με ΜΑΤ και δακρυγόνα επιτίθενται με σφοδρότητα όποτε μια ομάδα ανθρώπων και κυρίως νέων διαδηλώνει και απεργεί. Γιατί φοβούνται τη στιγμή που οι άνθρωποι θα ξαναβγούν στο δρόμο του αγώνα. Καιρός να επαληθεύσουμε τους φόβους τους.

Διάβασέ το »

ΚΑΜΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ-ΟΧΙ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ, ΚΑΤΗΓΟΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ!

 

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ ΒΗΜΑ ΕΓΙΝΕ !

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΑ ΚΑΙ  ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ !

Η συμμετοχή  πολλών δεκάδων χιλιάδων εκπαιδευτικών στην απεργία-αποχή από τις διαδικασίες  αυτοαξιολόγησης ανέδειξε ότι ο κλάδος :

ü εξέφρασε τη συσσωρευμένη οργή του για τη γενικότερη αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης

ü συνειδητοποίησε το βάρος που σηκώνει η αξιολόγηση για την προώθηση και απογείωση της εκπαιδευτικής ομοβροντίας

ü με αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση είπε ένα ηχηρό όχι στην κυβέρνηση παρά τις συντονισμένες απειλές και τους εκβιασμούς Υπουργείου Παιδείας και διοίκησης

ü βρήκε τη δύναμη να αντιδράσει μαζικά σε συνθήκες πανδημίας και εγκλεισμού- ενώ είναι κλειστά περισσότερα από τα μισά σχολεία-,  παρά τη  μακροχρόνια αξιολογική περικύκλωση του,  σε ένα, μάλιστα,  περιορισμένο  από την άποψη της πολιτικής συζήτηση και δράσης πεδίο,  αυτό των συλλόγων διδασκόντων. 

Η δικαιολογημένη χαρά να μην θολώσει την κρίση μας.  Να συνειδητοποιήσουμε ότι :

·        η  κυβέρνηση δεν θα κάνει εύκολα πίσω. Θα  επιχειρήσει - με κάθε μέσο- να περάσει την αξιολόγηση και τη γενικότερη αντιεκπαιδευτική και αντιλαϊκή πολιτική της

·        ο αγώνας μας δεν θα είναι “της μίας ριξιάς”  ούτε περίπατος σε ευθεία οδό

·        οι συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΟΛΜΕ-ΔΟΕ  και οι περισσότερες παρατάξεις κάλεσαν εμάς τους εκπαιδευτικούς σε ένα αγώνα με ημερομηνία λήξης και περιορισμένο ορίζοντα

·        αυτές οι ηγεσίες προώθησαν τη λογική του νόμιμου, του “καθώς πρέπει”,  του αγώνα  εκ του ασφαλούς,  λογική  που διαλύει τις αγωνιστικές συνειδήσεις. Αυτές  οι ηγεσίες αποκρύπτουν ότι πραγματική κάλυψη μας είναι η μαζικότατη αντίδραση για να υπερασπιστούμε το δίκιο  μας

·        το στραπάτσο που υπέστη- και που δεν περίμενε- η κυβέρνηση δεν αρκεί. Απόδειξη η βιασύνη με την οποία ΟΛΜΕ και ΔΟΕ  βιάστηκαν να καθίσουν στο τραπέζι του «διαλόγου»  με  την Κεραμέως. Βιάζονται, φαίνεται, να αρχίσουν τα παζάρια πατώντας πάνω στη μαζική μας αντίδραση.

Τι να κάνουμε ;

o   να αρνηθούμε συνολικά και να αντιπαλέψουμε την αξιολόγηση. γιατί  με όχημα αυτή η κυβέρνηση επιχειρεί να καταργήσει όλα τα δικαιώματα μαθητών και εκπαιδευτικών

o   να αξιοποιήσουμε το θετικό βήμα που κάναμε για να οικοδομήσουμε την κεντρική αντιπαράθεση μας με το συνολικό πλαίσιο της αξιολόγησης και την αντιδραστική πολιτική της κυβέρνησης στην εκπαίδευση και όχι μόνο

o   είναι η ώρα να κάνουμε τα επόμενα βήματά μας. Συσπειρωνόμαστε στα σωματεία μας και προχωρούμε  με μαζικές γενικές συνελεύσεις, με κινητοποιήσεις, με απεργιακό αγώνα

o   ενώνουμε τη φωνή και τον αγώνα μας  με τους φοιτητές και τους μαθητές ενάντια στον κοινό αντίπαλο, την πολιτική της κυβέρνησης

Ø ΚΑΜΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ-ΟΧΙ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ, ΚΑΤΗΓΟΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Ø ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

Ø Ανατροπή της Τράπεζας Θεμάτων και της Μείωσης Εισακτέων

Ø ΚΑΤΩ ΟΙ ΝΟΜΟΙ 4692 ΚΑΙ 4763.

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ, ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ, ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ

Διάβασέ το »

ΑΚΕ: Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί να συγκροτήσουμε το επόμενο βήμα αγώνα!

 

Έκφραση μαζικής δυσαρέσκειας των εκπαιδευτικών-
σοβαρές διαθέσεις αντίστασης

Μεγάλο ρήγμα στο κλίμα μοιρολατρίας-
ανέβασμα της αυτοπεποίθησης του κλάδου

Τη μάχη δεν μπορούν και δεν θέλουν να δώσουν
οι συνδικαλιστικές ηγεσίες της ήττας και της υποταγής 

Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί να συγκροτήσουμε το επόμενο βήμα αγώνα

            Ολοκληρώθηκε τις προηγούμενες μέρες ένας πρώτος κύκλος αντιπαράθεσης ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς και την κυβέρνηση με πεδίο την εφαρμογή των διαδικασιών αυτοαξιολόγησης των σχολικών μονάδων. Με συντριπτική πλειοψηφία (που ξεπερνά κατά μέσο όρο το 80%) δάσκαλοι και καθηγητές αρνήθηκαν να εφαρμόσουν το νομοθετικό πλαίσιο της αυτοαξιολόγησης, συμμετέχοντας στην «απεργία – αποχή» από τις διαδικασίες, την οποία προκήρυξαν οι ΟΛΜΕ-ΔΟΕ.

            Οι εκτιμήσεις για το γεγονός πρέπει να είναι νηφάλιες και ειλικρινείς. Πρέπει να αποφευχθεί τόσο μια υποτίμηση του σοβαρού γεγονότος όσο και ένας αναντίστοιχος και μονομερής ενθουσιασμός που παραβλέπει μια σειρά παραμέτρους που αποτελούν τροχοπέδη στην ανάπτυξη του αγώνα.

Το εύφλεκτο πεδίο που οδήγησε στη μαζική αντίδραση των εκπαιδευτικών

            Το μαζικό αυτό μήνυμα δυσαρέσκειας αλλά και διάθεσης συλλογικής αντίστασης αποτελεί ένα ιδιαίτερα θετικό μήνυμα για τους εκπαιδευτικούς και το λαό και, ταυτόχρονα, ένα πρώτο χαστούκι για την κυβερνητική επίθεση.

            Το μήνυμα αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία αν συνυπολογίσουμε ότι η μάχη δόθηκε με τους εκπαιδευτικούς «εκτός έδρας» και μάλιστα από τρεις απόψεις:

·    Η πρώτη είναι ότι μετά από τόσα χρόνια ασφυκτικής αξιολογικής περικύκλωσης, το σύστημα έχει κάνει σοβαρά βήματα νομιμοποίησής της στις συνειδήσεις των εκπαιδευτικών.

·    Η δεύτερη ότι η μάχη δόθηκε μέσα στα θεσμικά όργανα του αντιπάλου, στους συλλόγους διδασκόντων, όπου οι δυνατότητες άσκησης πιέσεων και εκβιασμών είναι μεγάλες και όπου η ίδια η φύση των οργάνων δεν επιτρέπει τον ανοιχτό και ειλικρινή πολιτικό διάλογο.

·    Η τρίτη είναι ότι πάνω από τα μισά σχολεία της χώρας είναι κλειστά με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη δυνατότητα συζήτησης, συνελεύσεων και συνδικαλιστικών περιοδειών.

            Σε αρνητικό, λοιπόν, πλαίσιο συνθηκών, οι εκπαιδευτικοί απέρριψαν τους εκβιασμούς και είπαν «όχι». Εκτίμησή μας είναι ότι βάση αυτού του εντυπωσιακά σαρωτικού κύματος δεν είναι στενά η αντίθεση στην αυτοαξιολόγηση. Αλλά ότι συμπυκνώθηκε στη μάχη αυτή όλη η αγανάκτηση:

-  για τις ριπές αντιλαϊκών μέτρων στην εκπαίδευση (τράπεζα θεμάτων, μείωση εισακτέων, τηλε-«εκπαίδευση», νόμος για της επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση, πανεπιστημιακή αστυνομία),

- για την κυβερνητική ατιμία περάσματος μέτρων σε συνθήκες καραντίνας (αυτό, άλλωστε, είναι το ήθος του συστήματος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης),

- για τη συνολική υστερία τρομοκρατίας και κρατικής καταστολής αλλά και

- για τις απανωτές και χρόνιες προσβολές της κυβέρνησης απέναντι στους εκπαιδευτικούς και στη μη δυνατότητά τους, υποτίθεται, να αντιστέκονται.

            Πάνω σε όλα αυτά επέδρασε (έως και με πρωτεύοντα, ας πούμε, τρόπο)  το συνολικό πολιτικό κλίμα, τα συνολικά αδιέξοδα του συστήματος και της κυβέρνησης.

             Η άθλια διαχείριση της πανδημίας πάνω στις πλάτες του λαού, η αδίστακτη κρατική καταστολή και περιστολή των ελευθεριών, η οικονομική κατάρρευση που έρχεται και το πλήρες αδιέξοδο στα λεγόμενα «εθνικά» ζητήματα όχι μόνο ανατροφοδοτούν την αγανάκτηση αλλά και παράγουν μια πραγματικότητα μιας κυβέρνησης (με μια δόση υπερβολής) στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, η οποία δύσκολα πια μπορεί να κρυφτεί από τη δικτατορία των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης.

Η στάση των συνδικαλιστικών ηγεσιών

            Το εύφλεκτο αυτό πεδίο βρήκε την ευκαιρία να εκφραστεί μέσω της απεργίας – αποχής που κήρυξαν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες κάτω από τα δικά τους αδιέξοδα. Οι ΟΛΜΕ-ΔΟΕ (μέσω της πλατιάς και απρόσκοπτης συμπαράταξης ΣΥΝΕΚ/ΕΡΑ – ΠΕΚ/ΔΗΣΥ – ΠΑΜΕ και με την εξαίρεση - ξεδιάντροπη τοποθέτηση της ΔΑΚΕ ως γραφείο Τύπου της κυβέρνησης) αποφάσισαν να πράξουν το ελάχιστο καλώντας τον κλάδο «να συμμετέχει σε έναν αγώνα που είναι καθόλα νόμιμος και ο οποίος δεν έχει κανένα κόστος»!

            Σε αυτή την αποθέωση της «εξυπνάδας» της απεργίας – αποχής ως μορφή πάλης, συμπαρατάχθηκαν χωρίς επιφυλάξεις και οι Παρεμβάσεις, οι οποίες μόνο όπου δέχονταν σοβαρή πίεση από τη θέση των Αγωνιστικών Κινήσεων άνοιγαν τη συζήτηση της αναγκαιότητας «επόμενου βήματος». 

Ανεξάρτητα του γεγονότος ότι η τοποθέτηση αυτή αποπροσανατολίζει και δημιουργεί σύγχυση, ανεξάρτητα και του γεγονότος ότι η ανοησία αυτή δεν μειώνει τη σημασία του ηχηρού μηνύματος των εκπαιδευτικών, πρέπει να έχουμε καθαρό ότι η θεώρηση αυτή δεν αποτελούσε (μια έστω λαθεμένη) τακτική των ΟΛΜΕ-ΔΟΕ-ΠΑΜΕ για να διευρυνθεί το μέτωπο της συμμετοχής στην απεργία – αποχή, αλλά δήλωση νομιμοφροσύνης απέναντι στο σύστημα. Όπως και νάχει όμως, η πολύ κακόφημη ηγεσία των ΟΛΜΕ-ΔΟΕ-ΠΑΜΕ είπε ένα μικρό όχι.

Βάση αυτής της «πρωτοτυπίας» ήταν δύο παράγοντες:

- Η προσπάθειά της να ξεπλύνει στο «πλυντήριο» την ατιμωτική συνθηκολόγησή της όλη την προηγούμενη περίοδο, κατά την οποία για την ομοβροντία τηλε-«εκπαίδευση», τράπεζα θεμάτων – μείωση εισακτέων, νόμο για την επαγγελματική εκπαίδευση δεν έβγαλε ούτε κιχ.

- Η δυσαρέσκειά της για την άγαρμπη κίνηση της κυβέρνησης να την απαξιώσει εντελώς (ως μηχανισμό παζαριών και διαμεσολάβησης) όταν την… κούρεψε εντελώς στις εκλογές για τα συνδιοικητικά όργανα.

            Τα παραπάνω έχουν σημασία όχι στενά για την ακεραιότητα των εκτιμήσεων αλλά περισσότερο για να ξέρουμε τι μας περιμένει και για να προετοιμάσουμε τη δική μας «επόμενη μέρα» και τα μέτωπα που αυτή θα περιλαμβάνει.

Πού βρισκόμαστε

                Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση κατέγραψε ένα στραπάτσο. Το οποίο, μάλιστα, δεν περίμενε, όπως όλα δείχνουν. Από την άλλη, είναι σαφές ότι αυτό το στραπάτσο δεν ανέτρεψε το συσχετισμό που παραμένει ιδιαίτερα αρνητικός.

            Από δω και πέρα πρέπει να περιμένουμε μια κυβερνητική εκστρατεία μαστιγίου και καρότου. Μόνο που το καρότο θα απευθύνεται στις ηγεσίες ΟΛΜΕ-ΔΟΕ-ΠΑΜΕ (η συνάντηση της Δευτέρας θα δείξει διαθέσεις), μέσω ίσως, ενός συμβιβασμού για τα Υπηρεσιακά Συμβούλια. Περιττό αν πούμε ότι εκτίμησή μας είναι ότι οι παραπάνω θα… αδράξουν την ευκαιρία… Το πολύ πολύ να κάνουν λίγο παραπάνω «νάζια» εκμεταλλευόμενες το χαρτί της μαζικής απεργίας – αποχής του κλάδου. Άλλωστε η στάση των ΣΥΡΙΖΑ – ΚΙΝΑΛ στη συζήτηση στη Βουλή για το νόμο για την πανεπιστημιακή Αστυνομία έδειξε το πραγματικό «εύρος» των (μη) διαφωνιών τους με την κυβέρνηση. Περιττό να πούμε πόσο συμφωνούν, στην πραγματικότητα, με αυτήν και στο πεδίο της αξιολόγησης.

            Από την άλλη, το μαστίγιο θα απευθύνεται στους εκπαιδευτικούς μέσω πιέσεων, ιδεολογικής τρομοκρατίας που θα ενταθεί από τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης και καθαρών υπηρεσιακών απειλών και εκβιασμών. Ιδιαίτερη θα είναι η πίεση στο πιο εκβιαζόμενο τμήμα των εκπαιδευτικών, τις αναπληρώτριες και τους αναπληρωτές, των οποίων η στάση στον πρώτο γύρο της αντιπαράθεσης εξέπληξε αρνητικά την κυβέρνηση και θετικά εμάς. Τα αρχικά σημάδια ότι αυτό το τμήμα του κλάδου προσπαθούσε η κυβέρνηση να το χρησιμοποιήσει ως έναν από τους αδύναμους κρίκους διαψεύστηκαν πανηγυρικά από τη μαζική του συμμετοχή.

            Αυτός ο συνδυασμός θα χρησιμοποιηθεί από την κυβέρνηση για να αδυνατίσει και να διασπάσει το μέτωπο και να κλιμακώσει απρόσκοπτα την επίθεσή της, η οποία έχει, ακόμα, πολλά επεισόδια.

Δυο επισημάνσεις

            Αναφέραμε και παραπάνω τη λογική των συνδικαλιστικών ηγεσιών περί νόμιμης και ακοστολόγητης στάσης. Πρέπει να είναι σαφές ότι ο αγώνας και μακρύς θα είναι και θα έχει τις θυσίες της πάλης που πρέπει να κάνει ο κλάδος. Ούτε θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα. Όταν το άδικο νομοθετείται, όταν οι μορφές οργάνωσης και πάλης (γενική συνέλευση, απεργία, διαδήλωση) κρίνονται παράνομες ή νομοθετούνται εμπόδια στην εφαρμογή τους πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι η αντίσταση είναι καθήκον. Και η κυβέρνηση δε θα καθίσει με σταυρωμένα τα χέρια αλλά θα επιχειρήσει να καταστήσει παράνομη και εκτός πλαισίου την «απεργία - αποχή».

            Όργανα πάλης είναι τα σωματεία μας. Οι ΕΛΜΕ οι Σύλλογοι Α/θμιας. Η επιτυχία με την «απεργία-αποχή» δε πρέπει να αποπροσανατολίσει σχετικά με το πεδίο της οργάνωσης της πάλης και των επόμενων βημάτων που πρέπει να γίνουν. Να θυμίσουμε μάλιστα ότι πολλές φορές αποτέλεσαν τη διαφυγή, «το στρίβειν δια των συλλόγων διδασκόντων» από ΟΛΜΕ και ΔΟΕ, μεταθέτοντας τις δικές τους ευθύνες της αδράνειας στους συλλόγους διδασκόντων. Καθήκον να ανασυγκροτήσουμε τα σωματεία μας, σε εργαλεία πάλης στα χέρια μας.

Τι κάνουμε

            Η, χωρίς επιφυλάξεις, ικανοποίησή μας για την εξέλιξη της μαζικής αποδοκιμασίας των εκπαιδευτικών στην κυβερνητική επίθεση είναι δεδομένη. Δεν πρέπει αυτό να μας παρασύρει σε ένα άγχος «ιστορικής ευκαιρίας» την οποία, αν χάσει το κίνημα, θα συμβεί κάτι τραγικό. Δυστυχώς έχουμε δρόμο μπροστά μας και τα βήματα που πρέπει να γίνουν είναι πολλά.

            Από την άλλη, είναι φανερό, ότι πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να εκμεταλλευτούμε το θετικό κλίμα που διαμόρφωσε η εξέλιξη αυτή. Να εκμεταλλευτούμε το γεγονός ότι αν, από τη μία, μεγάλο τμήμα των συμμετεχόντων στην απεργία – αποχή έχει αυταπάτες μηδενικού κόστους συμμετοχής σε έναν αγώνα, από την άλλη, παρουσιάστηκε μια κρίσιμη μάζα (με τις δικές της αντιφάσεις κι αυτή) που πείσμωσε, που έγινε πιο αποφασισμένη να συζητήσει την αναγκαιότητα ενός μεγάλου αγώνα. Σε αυτό το δεύτερο τμήμα πρέπει να στηριχτούμε.

            Να συγκροτήσουμε  κεντρικό αγώνα αντιπαράθεσης με την κυβερνητική πολιτική με Γενικές Συνελεύσεις,  με συλλογική στάση, οργανώνοντας διαδηλώσεις και άμεσα ΑΠΕΡΓΙΑ!

·        ΚΑΜΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ- ΟΧΙ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

·        ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

·        ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΘΕΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΙΩΣΗΣ ΕΙΣΑΚΤΕΩΝ

·        ΚΑΤΩ ΟΙ ΝΟΜΟΙ 4692 ΚΑΙ 4763.

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΚΑΙ
ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ

Διάβασέ το »

Στο φουλ οι μηχανές της επίθεσης στα δικαιώματα μαθητών κι εκπαιδευτικών!

 

Όχι άλλη σιωπή / ΤΩΡΑ συνελεύσεις – απεργίες - διαδηλώσεις

Ας θαυμάσουμε τις… περιπέτειες των κυβερνητικών δηλώσεων από το Μάρτη μέχρι σήμερα:

«Η τηλε-εκπαίδευση χρησιμεύει μόνο για να διατηρείται η επαφή των μαθητών με το σχολείο και δεν είναι κανονική εκπαίδευση», «τα σχολεία πρέπει να ανοίξουν γιατί η τηλε-εκπαίδευση αυξάνει τις ανισότητες στη μόρφωση», «η τηλε-εκπαίδευση πρέπει να γίνει υποχρεωτική» (έγινε, μάλλον επειδή αυξάνει τις ανισότητες θα λέγαμε εμείς), «τα μικρά παιδιά δεν συνεισφέρουν στη διασπορά του ιού», «τα παιδιά του λυκείου δεν συνεισφέρουν στη διασπορά του ιού», «τα σχολεία θα είναι τα τελευταία που θα κλείσουν» (τα σχολεία ήταν τα πρώτα που έκλεισαν!), «τα σχολεία θα είναι τα πρώτα που θα ανοίξουν» (θα είναι τα τελευταία που θα ανοίξουν!), η… μη κανονική εκπαιδευτική διαδικασία της τηλε-«εκπαίδευσης» προβλέπει «κανονικό προχώρημα ύλης, απουσίες και τηλε-διαγωνίσματα», «τα μικρά παιδιά δεν συνεισφέρουν στη διασπορά του ιού αλλά τα παιδιά του λυκείου συνεισφέρουν στη διασπορά του ιού»! Σύμφωνα με τα κυβερνητικά σαΐνια, εκτός από τα μικρά παιδιά, στη διασπορά του ιού επίσης δεν συνεισφέρουν… ο συνωστισμός στα ΜΜΜ και στις φάμπρικες. Αντίθετα συνεισφέρει το κράτημα πανό και οι αποστάσεις σε ανοιχτές διαδηλώσεις!

Αν όλα αυτά δείχνουν να είναι μια πρωτοποριακή κωμωδία, αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει είναι μια τραγωδία. Ενώ τίποτα δεν λειτουργεί για την προστασία του λαού από την πανδημία (γιατί ακριβώς τίποτα δεν θέλουν να κάνουν γι αυτό κυβέρνηση και σύστημα), την ίδια ώρα, όλα λειτουργούν με φουλ μηχανές σε σχέση με την επίθεση του συστήματος στα δικαιώματα του λαού, των παιδιών του και των εκπαιδευτικών. Οι νόμοι που έχουν περάσει και που είναι στα σκαριά (σε συνολικό διάστημα οκτώ μηνών!) αφορούν:

Ø  τη θεσμοθέτηση της Τράπεζας Θεμάτων που θα κάνει το λύκειο εξεταστικό κάτεργο.

Ø  το πέταγμα δεκαπεντάχρονων παιδιών στην αμορφωσιά και στην κόλαση της εργασιακής ζούγκλας, μέσω των Επαγγελματικών Σχολών Κατάρτισης.

Ø  τη θεσμοθέτηση της επίθεσης της τηλε-«εκπαίδευσης» ως κανονικής διαδικασίας με τα όλα της (ύλη, απουσίες, διαγωνίσματα) και ως απεργοσπαστικού εργαλείου των μαθητικών καταλήψεων.

Ø  αλλαγές του τρόπου εισαγωγής στην τριτοβάθμια, αλλαγές που οδηγούν σε άμεση μείωση 30% των εισακτέων.

Ø  αυτοαξιολόγηση και αξιολόγηση σχολείων και εκπαιδευτικών.

Ø  πανεπιστημιακή αστυνομία και προσπάθεια συντριβής κάθε κίνησης αντίστασης.

Ενώ εξελίσσονται όλα αυτά, οι ΟΛΜΕ – ΔΟΕ έχουν μάλλον καταφέρει… ατομικά ρεκόρ υποταγής και συμμόρφωσης. Δεν συγκαλούν συνελεύσεις και οργανώνουν δια αντιπροσώπων κινητοποιήσεις στο υπουργείο την ίδια ώρα που η αστυνομία χτυπάει φοιτητικές κινητοποιήσεις στο κέντρο της Αθήνας. Κάπως σαν την τηλε-«εκπαίδευση» αρέσκονται και στο τηλε-«κίνημα» των αναρτήσεων φωτογραφιών στο διαδίκτυο. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να κερδίσουν 1% τα κόμματά τους στις δημοσκοπήσεις ενώ ο αντίπαλος οργιάζει. Από την ιερή συμμαχία αστικών και ρεφορμιστικών παρατάξεων στις Ομοσπονδίες, αποχώρησε τελευταία η ΔΑΚΕ για να κρατήσει τις δοτές θέσεις των «αιρετών» στα Υπηρεσιακά Συμβούλια. ΠΕΚ- ΣΥΝΕΚ-ΠΑΜΕ αγανάκτησαν που η κυβέρνηση δεν τους χρησιμοποιεί ως διαμεσολαβητές και σήκωσαν εκατό φορές περισσότερη φασαρία από τη φασαρία που έχουν κάνει (κάποιοι από αυτούς ούτε κιχ) για την αντιδραστική επέλαση. Δεν μπορούμε να περιμένουμε. Είναι αναγκαίο να οργανώσουμε συνελεύσεις και αντιστάσεις ΤΩΡΑ –όχι όταν και αν μας δοθεί η άδεια από την κυβέρνηση και την αστυνομία.

·         Είναι εγκληματικό να παραμείνουν κλειστά τα σχολεία – είναι εγκληματικό να ανοίξουν χωρίς μέτρα προστασίας. Μαζικά τεστ – μικρές τάξεις – μόνιμες προσλήψεις σε παιδεία και υγεία.

·         Κάτω η επίθεση της τηλε-«εκπαίδευσης» - Ούτε μια γραμμή ύλης να μην δηλωθεί μετά τις 6 Νοέμβρη – Δεν καταχωρούμε απουσίες – δεν βάζουμε τηλε-διαγωνίσματα – δεν βάζουμε βαθμούς α’ τετραμήνου.

·         Να καταργηθεί η Υπουργική Απόφαση που κάνει υποχρεωτική την τηλε-«εκπαίδευση»

·         ΑΜΕΣΗ κατάργηση της τράπεζας θεμάτων –ΑΜΕΣΗ δραστική μείωση της ύλης σε όλες τις τάξεις

·         Να μην περάσουν οι αλλαγές στον τρόπο εισαγωγής στα Πανεπιστήμια

·         Ανατροπή των νόμων 4692 και 4763

·         Να μην περάσει η Πανεπιστημιακή Αστυνομία

·         Δουλειά με δικαιώματα δωρεάν σπουδές – ελευθερίες και δημοκρατικά δικαιώματα

17-1-2021

Διάβασέ το »

Υπάρχουν αγωνιστικές διαθέσεις! Αναζητείται η πολιτική στήριξη της αντίστασης...

Υπάρχουν αγωνιστικές διαθέσεις

Αναζητείται η πολιτική στήριξη της αντίστασης κόντρα στην πολιτική του συστήματος και στα παζάρια με αυτό…

Το τελευταίο δίμηνο το σύστημα και η κυβέρνησή του όξυναν δραματικά τους ρυθμούς της επίθεσής απέναντι στους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές. Η τροπολογία που θεσμοθέτησε την εξ αποστάσεως όποτε κρίνει η κυβέρνηση και τις κάμερες, ο νόμος – λαιμητόμος 4692 και οι αλλαγές των ωρολόγιων προγραμμάτων (που απολύουν αμετάκλητα εκατοντάδες αναπληρωτές και περικυκλώνουν ασφυκτικά τις εργασιακές σχέσεις των μόνιμων) αποτέλεσαν τερατώδη μέτρα που στοχεύουν στο δικαίωμα των εκπαιδευτικών στη δουλειά, στο δικαίωμα των μαθητών στις σπουδές και στο δικαίωμα μαθητών και εκπαιδευτικών στις ελευθερίες. Η βροχή Υπουργικών Αποφάσεων (ΥΑ)  που θα πέσει το καλοκαίρι αλλά και ο νόμος για την Τεχνική Επαγγελματική Εκπαίδευση (ΤΕΕ) θα συντρίψουν τις όποιες αυταπάτες υπάρχουν ότι «αυτά δεν γίνονται» και ότι η επίθεση θα γνωρίσει άμβλυνση. Και, συνολικά το Σεπτέμβρη, οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές θα βρεθούμε μπροστά σε ένα νέο τοπίο, σε ένα «νέο» σχολείο, πολύ εχθρικό για τα παιδιά του λαού και για εμάς τους εκπαιδευτικούς. Ενώ, όπως όλα δείχνουν, η επόμενη χρονιά θα αποτελέσει χρονιά σφαγής για τους αναπληρωτές.

Και όλα αυτά σε ένα συνολικό κοινωνικό πλαίσιο ολομέτωπης επίθεσης στα εργασιακά δικαιώματα, εκτόξευσης της ανεργίας αλλά και χτυπήματος των λαϊκών πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών. Το νομοσχέδιο περιορισμού (ουσιαστικά απαγόρευσης) των διαδηλώσεων είναι στα σκαριά. Το νομοσχέδιο αυτό,  αν από την μία πλευρά αποκαλύπτει την πραγματική φύση της πολιτικής του συστήματος, από την άλλη αποδεικνύει πόσο το καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό σύστημα τρέμει τον εχθρό λαό. Δείχνει ακόμα ότι το φασίζον πλαίσιο των καμερών στο σχολεία δεν είναι καθόλου η εξαίρεση.

Αγωνιστικές διαθέσεις υπάρχουν στον κλάδο – «ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου» οι ηγεσίες

Το δίμηνο αυτό δεν ήταν αμελητέο το τμήμα του κλάδου που προσπάθησε να βρει αγωνιστικές διεξόδους. Από τις πρώτες –απαγορευμένες- κινητοποιήσεις ενάντια στο πολυνομοσχέδιο και την τροπολογία στις αρχές Μάη έως τις απανωτές που ακολούθησαν αλλά και τις πιο πρόσφατες ενάντια στις αλλαγές των ωρολογίων προγραμμάτων, ήταν συνολικά χιλιάδες πανελλαδικά οι εκπαιδευτικοί που συμμετείχαν. Μπορεί οι κινητοποιήσεις αυτές να ήταν κάτω από τις ανάγκες που όριζε η ένταση της επίθεσης του συστήματος, ωστόσο αποτέλεσαν την πρώτη μετά από χρόνια μαζική δήλωση - αγωνιστική παρουσία των εκπαιδευτικών.

Παρά την έκταση της επίθεσης που βιώσαμε την περίοδο αυτή, οι ΟΛΜΕ - ΔΟΕ έκαναν τα πάντα για να δείξουν το μέγεθος της υποταγής τους: Νομιμοποίησαν την επίθεση που ξεδιπλώθηκε μέσω της εξ αποστάσεως, ανοίγοντας το δρόμο στην άθλια τροπολογία που ψηφίστηκε στις αρχές Μάη. Έδωσαν, με αυτόν τον τρόπο, το πράσινο φως στην κυβέρνηση να προχωρήσει μέσα στην καραντίνα τη δημοσιοποίηση του νομοσχεδίου – λαιμητόμου. Ροκάνισαν το χρόνο, οργανώνοντας γενικές συνελεύσεις (από τις οποίες σε πολλές περιπτώσεις απείχαν μέχρι και μέλη ΔΣ!) την τελευταία στιγμή, αποπροσανατόλισαν μέσω της εμμονής τους για το «σύννομο» των κυβερνητικών ρυθμίσεων. Κατέληξαν στη γνωστή παρωδία της μιας μέρας απεργίας την παραμονή της ψήφισης του νομοσχεδίου. Απέρριψαν την πρόταση για ΑΠΟΧΗ από τη βαθμολόγηση γραπτών στις πανελλαδικές, μια πρόταση που θα μπορούσε να αποτελέσει μοχλό μαζικοποίησης συνελεύσεων και διαδηλώσεων και πίεσης προς την κυβέρνηση. ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ/ΕΡΑ, ΠΕΚ/ΔΗΣΥ το μόνο που έκαναν είναι να κλαίγονται γιατί η κυβέρνηση τους παρέκαμψε ως συνομιλητές της. Και να προσπαθήσουν να κερδίσουν οι κομματικοί τους φορείς 2% στις δημοσκοπήσεις. Το ΠΑΜΕ δεν διαχωρίστηκε καθόλου από το μέτωπο αυτό, δείχνοντας ότι είναι σε δεξιό κατήφορο. Απέδειξε καθαρά ότι δεν έχει σκοπό να πει κανένα «ΟΧΙ» στην επίθεση του συστήματος και κανένας δεν μπορεί να περιμένει από αυτό ότι έχει σκοπό να στηρίξει πραγματικές αντιστάσεις ενοχλητικές στο σύστημα. Το σύνολο των δυνάμεων αυτών σαλπίζει εικονικές «κλιμακώσεις» αλλά δίνει υποταγή.

Να παλέψουμε! Ο μόνος δρόμος!

Μέσα στο καλοκαίρι πρέπει να ενεργοποιηθούν όλοι οι δίαυλοι ενημέρωσης για την επίθεση που θα είναι σε εξέλιξη και να γίνει ό,τι είναι δυνατό από άποψη κινητοποιήσεων. Από την πρώτη μέρα της νέας σχολικής χρονιάς να γίνουν περιοδείες στα σχολεία ώστε μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη να γίνουν Γενικές Συνελεύσεις. Αν τα ΔΣ αρνούνται ή καθυστερούν, να γίνουν οι συνελεύσεις με συλλογή υπογραφών. Σε αυτές να παρθούν αποφάσεις αγώνα και συντονισμού ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ που θέλουν να οργανώσουν την αντίσταση στην επίθεση του συστήματος, της κυβέρνησης και όλων των κομμάτων εξουσίας. Αν χρειαστεί κόντρα στην υποταγή των ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, οι οποίες θα επιδιώξουν να φρενάρουν και να καναλιζάρουν σε άνευρα μονοπάτια κάθε κίνηση.

Με στόχους:

ΑΝΑΤΡΟΠΗ όλου του αντιδραστικού θεσμικού πλαισίου στην εκπαίδευση – ΑΝΑΤΡΟΠΗ του Νόμου 4692 και της τροπολογίας – Να αποσυρθούν τα νέα ωρολόγια προγράμματα-Μονιμοποίηση ΟΛΩΝ των ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ – Εκπαιδευτικοί – μαθητές – γονείς, παλεύουμε κόντρα στους ταξικούς φραγμούς και την αντιλαϊκή επίθεση, για μόνιμη δουλειά με δικαιώματα για όλους, για το δικαίωμα στις σπουδές για όλα τα παιδιά.

Να μην περάσει το νομοσχέδιο περιστολής – απαγόρευσης των διαδηλώσεων. Να οργανωθούν διαδηλώσεις σε κάθε γειτονιά – σε κάθε χώρο δουλειάς κόντρα στο νόμο που θα απαιτεί άδειες και υπεύθυνους διαδήλωσης! Τα σωματεία να μην ενημερώσουν τα Μητρώα Πραγματικών Δικαιούχων και να αρνηθούν τον πολιτικό έλεγχο της ζωής τους μέσω του υποτιθέμενου οικονομικού.

Διάβασέ το »