ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ: ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΕΚΤΑΚΤΗ ΓΕΝ.ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛ.ΔΑΣΚΑΛΩΝ &ΝΗΠ/ΓΩΝ ΣΑΜΟΥ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 13/02, 18.00, 1ο ΔΣ ΣΑΜΟΥ

 

ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΕΚΤΑΚΤΗ ΓΕΝ.ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛ.ΔΑΣΚΑΛΩΝ &ΝΗΠ/ΓΩΝ ΣΑΜΟΥ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 13/02, 18.00, 1^ο ΔΣ ΣΑΜΟΥ

ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ- ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ-ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Μιλώντας για «μεγάλες τομές», για μια Αναθεώρηση «γενναία και τολμηρή», έθεσε ο πρωθυπουργός το ζήτημα της της Συνταγματικής Αναθεώρησης.Με αιχμές την καθολική εφαρμογή της Αξιολόγησης και την άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο, αλλά και την αναθεώρηση του άρθρου 16 που διασφαλίζει το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης, θα επιχειρήσουν να ξεθεμελιώσουν δικαιώματα και κατακτήσεις που με σκληρούς αγώνες είχαν κατακτηθεί.

Θέλουν να άρουν τη μονιμότητα και να κατοχυρώσουν το «δικαίωμα» τους να απολύουν όποιον αντιστέκεται στη βάρβαρη πολιτική τους! Γιατί ξέρουν πως η μόνιμη και σταθερή δουλειά, δημιουργεί και καλύτερους όρους οργάνωσης και πάλης μέσα από τα σωματεία. Γιατί γνωρίζουν πως η πολιτική τους θα δημιουργήσει αντιδράσεις, που θα πρέπει να εμποδιστούν με κάθε τρόπο.

Όλα αυτά σε μια περίοδο όπου ο κλοιός της αξιολόγησης σφίγγει, με κλιμάκωσή της και σε  μόνιμους συναδέλφους, ενώ η κουλτούρα της αξιολόγησης επιβάλλεται με κάθε μέσο (δράσεις στα σχολεία, πλατφόρμα eduquality, έρευνα talis+ κτλ).

ü  Ενώ η καθημερινότητα στα σχολεία είναι ασφυκτική: υπερωρίες, αναπληρωτές-μπαλάκι, μπαλώματα των πολλών κενών με κάθε τρόπο που σκέφτεται η διοίκηση και το ΥΠΑΙΘ προσπαθώντας να γλιτώσει προσλήψεις εκπαιδευτικών! Να οργιάζουν μέσα στα σχολεία οι αυθαιρεσίες για «φυλάξεις», «αναπληρώσεις», παραβίαση εργασιακού ωραρίου, τηλεκπαίδευση με το παραμικρό.

ü  Ενώ για τους μαθητές προετοιμάζουν Εθνικά Απολυτήρια με πολλαπλές πανελλαδικές εξετάσεις σε όλες τις τάξεις του Λυκείου, με στόχο το μαζικό μπλοκάρισμα μαθητών από το Γυμνάσιο.

Και για να περάσουν όλα αυτά, έχει παγιωθεί ένα κλίμα τρομοκρατίας και διώξεων, με στόχο την επιβολή απόλυτης σιγής νεκροταφείου μέσα στα σχολεία. Με την κυβέρνηση να δηλώνει ότι πρόθεσή της είναι να επιταχυνθεί η εκδίκαση όλων των πειθαρχικών μέσα στο 2026, προσπαθώντας να χρησιμοποιήσει το νέο Πειθαρχικό Δίκαιο σαν το βασικό όπλο πειθάρχησης των φωνών αντίστασης μέσα στην εκπαίδευση.

Τα παραπάνω συμβαίνουν σε ένα γενικότερο φόντο φτώχειας και ακρίβειας, όχι μόνο για τους εκπαιδευτικούς, αλλά για όλο τον λαό που βρίσκεται απέναντι στην πραγματικότητα που διαμορφώνεται με τα αντεργατικά νομοσχέδια για το 13ωρο, με τα συνεχή εργοδοτικά εγκλήματα, όπως αυτό στη Βιολάντα, με το ξεκλήρισμα της φτωχής και μεσαίας αγροτιάς που είδαμε να ξεσηκώνεται το προηγούμενο διάστημα!

Βλέποντας παράλληλα τη μεγάλη εικόνα της πολεμικής προετοιμασίας των ιμπεριαλιστών και αντιστοίχισης της οικονομίας σε αυτήν. Με επικίνδυνη εμπλοκή της χώρας, στα σχέδια αυτά, στο όνομα πάντα της «σωστής πλευράς» της Ιστορίας, που σφαγιάζει λαούς, καταστρέφει χώρες και είναι η πραγματική αιτία δημιουργίας των καραβανιών των προσφύγων και μεταναστών!  

ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ- ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος για τον λαό και τους εργαζόμενους παρά μόνο να μπούμε στη μάχη, για να ανατραπεί αυτή η επίθεση! Για εμάς τους εκπαιδευτικούς, η οργάνωση αγώνων ενάντια στα πειθαρχικά και τις διώξεις, ενάντια στην αξιολόγηση και σε όλα αυτά που φέρνει, ενάντια στα σχέδια για Συνταγματική Αναθεώρηση και άρση μονιμότητας, για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, είναι ζήτημα υπεράσπισης του ίδιου του δικαιώματος στη ζωή!

Η μάχη αυτή οφείλει να δίνεται ενιαία και συνολικά. Ενάντια στον κατακερματισμό και την απομόνωση που καιρό τώρα προσπαθούν να επιβάλλουν οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, όταν βέβαια δεν απουσιάζουν παντελώς ή υπονομεύουν έμπρακτα κάθε αγώνα. Από τα «μικρά» μέχρι τα «μεγάλα» ζητήματα.

Η ΜΑΧΗ αυτή πρέπει να απλώνεται και να συντονίζεται με άλλα κομμάτια εντός και εκτός εκπαίδευσης. Με τμήματα νεολαίας και λαού που δέχονται την αντιλαϊκή επίθεση κυβέρνησης-συστήματος και ταυτόχρονα αντιμετωπίζουν σε κάθε μικρό και μεγάλο αγώνα τους την καταστολή και την τρομοκρατία. Οι εκπαιδευτικοί να ενώσουμε τους αγώνες μας με μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα που χτυπιούνται από τις ίδιες πολιτικές.

Για αυτό είναι αναγκαίο να οργανωθούν πλατιά επιτροπές αγώνα, να προετοιμαστεί αγώνας με απεργιακά ταμεία, να γίνει πιο εξωστρεφής. Να στηριχθούν οι συνάδελφοι που συμμετέχουν στην Απεργία-Αποχή και διώκονται, αλλά να γίνει κι ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση, αγώνας όλου του κλάδου. Η πρόταση για τη Συνταγματική Αναθεώρηση δείχνει πού πάει το πράγμα.

Ετοιμαζόμαστε και δίνουμε τη μάχη-προσπερνάμε την αδράνεια και τη μοιρολατρία!

ü Όχι στη συνταγματική αναθεώρηση, την κατάργηση του άρθρου 16 και την άρση της μονιμότητας. Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους

ü Κάτω οι νόμοι για την αξιολόγηση

ü Μονιμοποίηση των νεοδιόριστων-αναπληρωτών

ü Να παρθούν πίσω όλες οι διώξεις

ü Να γυρίσει στο σχολείο της η Χρύσα Χοτζόγλου.

ü Να παρθούν πίσω οι ποινές για τους συναδέλφους που δεν όρισαν μέντορες, υλοποιώντας την απόφαση του σωματείου.

ü Κάτω το νέο Πειθαρχικό Δίκαιο

ü Αυξήσεις στους μισθούς και  στις συντάξεις. Επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης.

ü Δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλους. Να καταργηθεί ο νόμος για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια

ü Κάτω τα Ωνάσεια σχολεία. Να καταργηθούν, όπου ιδρύθηκαν και να γίνουν δωρεάν δημόσια σχολεία για τα παιδιά της γειτονιάς.

ü Κάτω ΕΒΕ-Τράπεζα Θεμάτων-Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής. Να μην περάσει το Εθνικό Απολυτήριο!

ü Να καταργηθεί το θεσμικό πλαίσιο που επιβάλλει τηλε-«εκπαίδευση» όποτε είναι κλειστά τα σχολεία.

ü Απεμπλοκή της χώρας από τα σχέδια των ιμπεριαλιστών. ΕΞΩ ΝΑΤΟ ΒΑΣΕΙΣ-ΕΕ. Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΣΕ:

ü  Απεργία 27/2 – διεκδικούμε τα δικαιώματά μας – καταγγέλλουμε το έγκλημα στα Τέμπη

ü  Συμμετέχουμε μαζικά στην απεργία – αποχή από την ατομική αξιολόγηση. Διοργανώνουμε ανοικτή σύσκεψη με όλους τους συναδέλφους και εκπαιδευτικά σωματεία της περιοχής.

ü   Κινητοποίηση με στάση εργασίας ενάντια στις διώξεις και την αξιολόγηση στο πρώτο δεκαήμερο του Μάρτη.  

ü  Να πάρουν πίσω τα πειθαρχικά στις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους που κάνουν απεργία – αποχή. Να γυρίσει ΤΩΡΑ η Χρύσα Χοτζόγλου στο σχολείο της.

ü  Απεργία – αποχή από την τηλε-«εκπαίδευση», όταν κλείνει το σχολείο.

ü  Συγκροτούμε Ανοιχτή Επιτροπή Αγώνα.

ü  Συντονιζόμαστε με πρωτοβάθμια σωματεία για την υλοποίηση αγωνιστικών κινητοποιήσεων

Διάβασέ το »

Το «κίνημα» που έχουμε και το κίνημα που χρειαζόμαστε

 

Το «κίνημα» που έχουμε και το κίνημα που χρειαζόμαστε

Με ψεύτικες «νίκες», με συναντήσεις με τους υπουργούς και με αυταπάτες νομιμότητας κανένας αγώνας δεν πρόκειται να οργανωθεί

Με τους αγώνες μας θα δώσουμε ξανά το πραγματικό περιεχόμενο στις λέξεις – με τους αγώνες μας θα βάλουμε φρένο στη βαρβαρότητα

Ζούμε σε μια περίοδο πρωτοφανούς συστημικής βαρβαρότητας και επίθεσης / αναίρεσης των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων στη ζωή. Φτώχεια, ακρίβεια, ψευτοεπιδόματα απορίας, διάλυση του δωρεάν χαρακτήρα της δημόσιας παιδείας, αξιολόγηση και βίαιο πέταγμα των παιδιών της φτωχολογιάς έξω από την εκπαιδευτική διαδικασία, αδιοριστία και συνεχής εξευτελισμός των αναπληρωτών, εκβιασμός στους νεοδιόριστους.

Την ίδια στιγμή, τα ξένα αφεντικά της χώρας, οι ΗΠΑ, συνδιοργανώνουν με το σιωνιστικό / σύγχρονο ναζιστικό καθεστώς του Ισραήλ, τη μεγαλύτερη γενοκτονία ενός λαού μετά τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο, του Παλαιστινιακού. Ενώ οι εδώ υποτακτικοί τους –η κυβέρνηση- παραδίνουν όλη τη χώρα στο δολοφονικό νατοϊκό στρατό.

Αυτή η τρομακτική καθημερινή μαυρίλα πλακώνει τις ζωές και τις ψυχές των λαϊκών ανθρώπων, των εργαζομένων και της νεολαίας. Μια νεολαία που, κάθε μέρα και περισσότερο, σπρώχνεται στο περιθώριο και στο αδιέξοδο της τυφλής βίας.

Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα φόντο μιας καθαρής φασιστικοποίησης του επίσημου συστήματος. Που απαγορεύει απεργίες, χτυπάει σωματεία, δέρνει διαδηλωτές και κάνει πλάτες στις φασιστικές συμμορίες. Που στοχοποιεί κάθε κίνηση αλληλεγγύης στην παλαιστινιακή Αντίσταση. Τα παραμύθια «δημοκρατίας» της «πολιτισμένης» Δύσης καταρρέουν εκκωφαντικά. 

Τι «κίνημα» έχουμε;

Έχουν περάσει δεκαετίες συνδικαλιστικής διάλυσης και κυριαρχίας μιας γραμμής υποταγής και συμβιβασμού. Οι ηγεσίες έχουν δηλητηριάσει κάθε ζωντάνια, έχουν παραποιήσει την ίδια την έννοια των λέξεων:

·       Μιλάνε για casus belli σε κάθε νέο αντιδραστικό μέτρο, αλλά δεν κουνάνε ούτε το δαχτυλάκι τους.

·       Παρουσιάζουν ως «νίκες» όταν τους δέχεται ο υπουργός, ή όταν κάνει μια «δήλωση συμπάθειας» κάποιος Προϊστάμενος ή Γραμματέας του Υπουργείου.

·       Επαίρονται ότι σώζουν τα σπίτια των ανθρώπων, όταν πλειστηριασμοί γίνονται και κηρύσσονται άγονοι!

·       Βάζουν ως «αίτημα» να συναντηθούν με υπεύθυνους, λες και οι φορείς της αντιδραστικής πολιτικής δεν ξέρουν τι συμβαίνει και θα πειστούν με επιχειρήματα.

·       Επιδιώκουν καθημερινούς «πρωινούς καφέδες» με τους Υπουργούς για να συνδιαλλάσσονται καθημερινά.

·       Αποπροσανατολίζουν, διαρρέοντας ότι στη σημερινή κοινωνία, μπορεί να υπάρχει «μια άλλη καλή αξιολόγηση» και μια τηλε-«εκπαίδευση» καλών προθέσεων.

·       Έχουν κηρύξει σιωπητήριο για άθλια ταξικά μέτρα όπως αυτά της Τράπεζας Θεμάτων και της ΕΒΕ.

·       Διασπάνε τον κλάδο σε μόνιμους, νεοδιόριστους, αναπληρωτές και κατακερματίζουν κάθε υποψία μάχης.

·       Καμώνονται ότι κλείνουν το παράθυρο της αξιολόγησης με τα λεγόμενα «ενιαία κείμενα», ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα.

·       Δεν κάνουν καμία πραγματική προσπάθεια πραγματοποίησης γενικών συνελεύσεων.

·       Περιορίζουν την προοπτική αγώνων στο πλαίσιο που επιτρέπει ο αντίπαλος, κηρύσσοντας άτακτη υποχώρηση όταν αυτός βγάζει μια απεργία ή κινητοποίηση στην παρανομία.

·       Εξοβελίζουν κάθε προοπτική οργάνωσης απεργιακού αγώνα και σπέρνουν την αντίληψη ότι «αυτά δεν γίνονται»! Ούτε λίγο ούτε πολύ πάνε να βγάλουν τρελούς όσους επιμένουμε σε αυτήν την προοπτική. Εχουν κάνει έναν κλάδο 200.000 εργαζομένων να νιώθει μόνος και αδύναμος!

Υποχωρήσεις, συμβιβασμοί, διάλυση, ταξική συνεργασία, εικονικοί λεονταρισμοί και εικονικές νίκες, ψέματα! Αυτός είναι ο κυρίαρχος συνδικαλισμός της υποταγής και της σωρείας ηττών!

Σε αυτό το θεάρεστο έργο, έχουν συμμαχήσει (με άλλες αφετηρίες και άλλη ρητορική) οι κυρίαρχες παρατάξεις σε ΟΛΜΕ-ΔΟΕ (ΔΑΚΕ – ΣΥΝΕΚ/Δίκτυο – ΠΕΚ/ΔΗΣΥ – ΑΣΕ). Προκύπτει η πολυπόθητη ενότητα στην… υποταγή.

Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους

Η επίθεση που εξελίσσεται δεν έχει τη βάση της στο ότι η κυβέρνηση «δεν ξέρει και δεν κάνει καλά την δουλειά της». Το αντίθετο. Με πλήρη συνείδηση των ταξικών συμφερόντων που υπηρετεί, με πλήρη αυτογνωσία για τον επιδιωκόμενο από αυτήν στόχο της συντριβής όλων των λαϊκών δικαιωμάτων στην κοινωνία και στην εκπαίδευση, προχωρά αποφασιστικά. Κανένα επιχείρημα δεν μπορεί να πείσει τους συνειδητούς φορείς αυτής της αντιδραστικής πολιτικής. Το μόνο επιχείρημα είναι η ισχύς. Η ισχύς των αγώνων μας.

Όλα είναι συσχετισμός. Αυτή είναι η καθαρή αλήθεια που έχει αποδειχτεί στην ανθρώπινη ιστορία. Γι΄ αυτό, το καθήκον μας είναι ΕΝΑ: Να συγκροτήσουμε το αναγκαίο κίνημα. Για να υπερασπίσουμε την δουλειά μας, τη ζωή μας, τα παιδιά μας. Δεν είναι εύκολο, αλλά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ. Αν δεν το καταφέρουμε, θα συντριβούμε…

«Μα μπορούμε;» Ναι μπορούμε. Όπως μπόρεσαν οι εργάτες και οι εργαζόμενοι τον προηγούμενο αιώνα, όταν οι αγώνες τους δημιούργησαν αυτό το σώμα κατακτήσεων, που σήμερα ανατινάζεται. Όπως μπορούν οι εκπαιδευτικοί και άλλοι εργαζόμενοι σε άλλες χώρες, που, σε αυτές τις συνθήκες, μετά από πολυήμερες απεργίες, κερδίζουν σημαντικές αυξήσεις μισθών. Καμία κατάκτηση δεν κερδίζεται χωρίς κόστος σε κάθε επίπεδο – κανένας αγώνας δεν κερδίζεται χωρίς μάχη.

Απεργία: Η απεργία ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΜΟΡΦΗ ΠΑΛΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ. Με αυτήν συγκροτούνται μεγάλες διαδηλώσεις, με αυτήν κάνουν οι αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι την δικιά τους καμπάνια πληροφόρησης στην κοινωνία, με αυτήν ο αγώνας παίρνει κεντρικά χαρακτηριστικά. Για αυτό το σύστημα και οι κυβερνήσεις του τις βγάζουν όλες παράνομες, γι αυτό ψηφίζουν νόμους περιστολής τους. Η απεργία δεν είναι περίπατος, δεν είναι «χαμένο μεροκάματο».

Πώς; Η οργάνωση κεντρικής απεργιακής μάχης είναι η μόνη πραγματική διέξοδος για το κίνημα. Αυτό σημαίνει συγκρότηση επιτροπών αγώνα, συγκρότηση απεργιακών ταμείων, έξοδο στην κοινωνία με διαδηλώσεις, εκδηλώσεις, συναυλίες, ενημέρωση γονιών και μαθητών για το χαρακτήρα αυτής της απεργιακής μάχης που πρέπει να οργανωθεί. Κινήσεις οικοδόμησης κοινών αγώνων με μαθητές και γονείς.  

«Νομιμότητα»: Το να νομίζει κανείς ότι οι αγώνες θα είναι νόμιμοι είναι μια τεράστια αυταπάτη. Ο νόμος τους και τα δικαστήριά τους υπάρχουν για να διασφαλίζουν ότι η επελαύνουσα κοινωνική βαρβαρότητα θα συνοδεύεται από μέτρα καταστολής ενάντια σε κάθε κίνηση αντίστασης, Με το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο ΟΛΕΣ οι διαδηλώσεις που γίνονται είναι ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ αφού δεν παίρνουν άδεια από την αστυνομία ούτε ορίζουν υπεύθυνο διαδήλωσης και διαδρομή της πορείας (όπως προβλέπει ο Ν. 4704/2020 – νόμος Χρυσχοϊδη). Παράνομες είναι και ΟΛΕΣ οι απεργίες (ακόμα και πριν κηρυχτούν έτσι από Δικαστήρια) αφού δεν προκύπτουν από συνέλευση 50%+1 των μελών του σωματείου και από ηλεκτρονικές ψηφοφορίες, δεν έχει προηγηθεί «διάλογος» κλπ (όπως προβλέπουν οι Ν.4512/2018 – νόμος Αχτσιόγλου και ο Ν. 4808/20121 – νόμος Χατζηδάκη). Παράνομα είναι και ΟΛΑ τα σωματεία που δεν έχουν μπει στο αντίστοιχο μητρώο (ΓΕΜΗΣΟΕ) που τα φακελώνει! Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι για να είμαστε νόμιμοι δεν θα διαδηλώνουμε, δεν θα έχουμε σωματεία, δεν θα κάνουμε απεργία; Πότε στην ανθρώπινη ιστορία έγιναν σημαντικοί αγώνες που είχαν αποτέλεσμα και θεωρήθηκαν από τον αντίπαλο νόμιμοι; Ευτυχώς, ακόμα, ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ, ο λαός διαδηλώνει, απεργεί, αγωνίζεται.

«Συνδικαλιστική κάλυψη»: Στους αγώνες μας, λοιπόν, η ασπίδα μας δεν είναι ο νόμος. Η ασπίδα μας είναι η μαζικότητά μας. Καμία μαζική πορεία δεν μπορεί να την σταματήσει κανένας νόμος Χρυσοχοΐδη. Καμία προετοιμασμένη μεγάλη απεργία δεν μπορεί να την σταματήσει κανένας νόμος Χατζηδάκη. Καμία δίωξη δεν μπορεί να προχωρήσει όταν το κίνημα συμπαράστασης είναι πλατύ και μαζικό!

Η οργάνωση μας και οι αγώνες μας είναι οι μόνοι παράγοντες που μπορούν να υπερασπίσουν τις ζωές μας.

Ø  Να οργανώσουμε το κίνημα – να προετοιμάσουμε κεντρική μάχη με την αντιδραστική πολιτική

Ø  Για αυξήσεις στους μισθούς –ανατροπή της αξιολόγησης –μονιμοποίηση των αναπληρωτών –κατάργηση της ΕΒΕ και της Τράπεζας Θεμάτων – ανάκληση όλων των διώξεων

Ø  Για ζωή και δουλειά με δικαιώματα και ελευθερίες

Ø  Οι αγώνες δεν είναι νόμιμοι ή παράνομοι – ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ

Διάβασέ το »

ΑΚΕ: ΑΠΕΧΟΥΜΕ από τις εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια

 ...θα προσαρμοστείς, θα κάνεις κωλοτούμπα, θα υποταχθείς !

                Συναδέλφισσες-συνάδελφοι, αυτό που μας ζητείται στις 5/11, στις ηλεκτρονικές εκλογές για τα κρατικά υπηρεσιακά συμβούλια (ΠΥΣΔ(Π)Ε-ΑΠΥΣΔ(Π)Ε-ΚΥΣΔ(Π)Ε) δεν είναι κάποια κλικ στον υπολογιστή μας.  Η Κεραμέως και η κυβέρνηση απαιτούν να υποχωρήσουμε. Να μην ΑΠΕΧΟΥΜΕ όπως πριν δυο χρόνια. Μας θέλουν μετανιωμένους και σκυφτούς.

ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΥΜΕ – ΔΕΝ  ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΑ 
ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΟΤΑΧΘΟΥΜΕ

ΑΠΕΧΟΥΜΕ από τις εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια

Αυτή την απάντηση πρέπει να πάρουν. Η ΜΑΖΙΚΗ ΑΠΟΧΗ το Σάββατο 5/11  αποτελεί:

·         Βήμα καταδίκης της κυβερνητικής πολιτικής για την επίθεση στα δικαιώματά μας, στη ζωή μας μέσα και έξω από τα σχολεία. Πράξη καταγγελίας όλων των νόμων και μέτρων Κεραμέως. Από την αξιολόγηση μέχρι τη μη μονιμοποίηση των νεοδιορίστων και από την ΕΒΕ και την τηλεκπαίδευση μέχρι την τράπεζα θ(ε)υμάτων και τις εξετάσεις PISA, η επιβολή, ο καταναγκασμός, οι απειλές, οι ποινές και τα δικαστήρια είναι τα μέσα επιβολής όλης της κυβερνητικής πολιτικής στην εκπαίδευση. Είναι άρνηση αποδοχής -υποταγής αυτής της μαύρης πραγματικότητας που θέλουν να μας σπρώξουν. Είναι  δήλωση αντίστασης και ανυποχώρητου αγώνα για την ανατροπή αυτής της πολιτικής.

·         Στάση υπεράσπισης των σωματείων μας και του συνδικαλισμού από τον κρατικό έλεγχο. Γιατί αν σήμερα επιβάλλουν την ηλεκτρονική ψηφοφορία και όσα αυτή φέρνει(ανυπαρξία καταστάσεων ψηφισάντων, αλλαγές ψήφου κλπ) στα δικά τους όργανα, ουσιαστικά και κύρια στοχεύουν  τα δικά μας όργανα ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ. Δε νομιμοποιούμε την εφαρμογή ηλεκτρονικών ή υβριδικών ψηφοφοριών στις δικές μας διαδικασίες (γενικές συνελεύσεις, αποφάσεις για απεργία εκλογές συνδικάτων) όπως ορίζει ο ν. Χατζηδάκη. Δεν είμαστε κλικαδόροι, ούτε followers και likers, αλλά εργαζόμενοι, δύναμη διεκδίκησης και δάσκαλοι της νέας γενιάς. Διδάσκουμε και με το αγωνιστικό μας παράδειγμα παλεύοντας για σωματεία εργαλεία πάλης στα χέρια μας και όχι φιλοκυβερνητικά παρατήματα, “γλάστρες” της διοίκησης.

·         Πράξη απόρριψης του υπονομευτικού ρόλου των δυνάμεων του κυβερνητικού συνδικαλισμού(ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ/ΔΙΚΤΥΟ-ΠΕΚ/ΔΗΣΥ). Είναι καταγγελία του άθλιου ρόλου τους. Η συμμετοχή τους στις εκλογές αποτελεί ακόμη μια κίνηση υποχώρησης και ήττας. Είναι η φυσική συνέχεια του περσινού ξεπουλήματος και των πραξικοπημάτων με την απεργία αποχή, της συμφωνίας τους στο συνέδριο της ΟΛΜΕ υπέρ της αξιολόγησης, της φετινής απραξίας για το ζήτημα των μεντόρων, συντονιστών κλπ. Δοτοί των εκάστοτε κυβερνήσεων, το μακρύ χέρι των διοικήσεων μέσα στον κλάδο, φορείς ρουσφετιών, εξυπηρετήσεων και απειλών. Άλλωστε τα Υ.Σ. και η συμμετοχή σε αυτά έχει το δικό της μερίδιο στην αποσυγκρότηση του κινήματος και στην σύγχυση και διάλυση συνειδήσεων. Για αυτό από τη μεριά μας πάντα ΑΠΕΙΧΑΜΕ από αυτές τις εκλογές. Στέλνουμε μήνυμα για να χτιστεί ένας άλλος ανεξάρτητος από το κράτος και τις κυβερνήσεις του συνδικαλισμός.

Συναδέλφισσες-συνάδελφοι

αυτά που πρέπει να κάνουμε τις επόμενες μέρες αρχίζουν ...από Α :

ΑΠΟΧΗ στις 5/11 από τις εκλογές για τα όργανα της διοίκησης

ΑΠΕΡΓΙΑ στις 9/11 μαζικά  στον αγώνα-όλοι στους δρόμους

Διάβασέ το »

ΑΚΕ: Η παραίτηση ενός δασκάλου και η αόρατη βία της εξουσίας-Αναζητώντας τον πραγματικό ένοχο!

 

Η παραίτηση ενός δασκάλου και η αόρατη βία της εξουσίας: Αναζητώντας τον πραγματικό ένοχο

Τον Δεκέμβρη του 2008, η εξεγερμένη νεολαία ξεσπούσε στους δρόμους τη δίκαιη οργή της φωνάζοντας: «Δεν είναι οι εξετάσεις, δεν είναι οι βαθμοί, είναι που μας κλέβουν όλη τη ζωή». 14 χρόνια – και τρία μνημόνια – μετά και μπροστά σε έναν… υποσχόμενο βαρύ χειμώνα, οι σημερινοί έφηβοι, τα παιδιά του λαού που συναισθάνονται ότι τους κλέβουν τη ζωή και τους στερούν τα όνειρα, «εκδικούνται» με τον μόνο τρόπο που γνωρίζουν: απορρίπτοντας, γκρεμίζοντας, γελοιοποιώντας ένα εκπαιδευτικό σύστημα που τα έχει πρώτο αυτό και προ πολλού απορρίψει σφραγίζοντας το μέλλον τους με το άγχος της επιβίωσης, την εργασιακή ανασφάλεια και τη βίαιη καταστολή κάθε διαμαρτυρίας. Και είναι γνωστό ότι όταν δεν υπάρχει συλλογική διέξοδος, τότε αυτή η αμφισβήτηση μπορεί να είναι τυφλή αλλά και να «δανείζεται» στοιχεία από το ίδιο το σύστημα. Οπως την άδικη βία στον διπλανό τους ή στον αδύναμο. Αυτή, άλλωστε, είναι η κουλτούρα της κοινωνίας της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Η επιστολή παραίτησης του καθηγητή του ΕΠΑΛ που τις τελευταίες μέρες αναπαράγεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και συζητιέται στις παρέες, καταδεικνύει τους εκπαιδευτικούς ως τους άμεσους αποδέκτες της νεανικής απόγνωσης και γίνεται αφορμή πολλαπλών αναγνώσεων και αναλύσεων. Οι περισσότερες από αυτές, είτε πελαγοδρομούν σε ανούσιες ηθικολογίες, νοσταλγώντας τους «παλιούς καλούς καιρούς» που οι νέοι «σέβονταν τους θεσμούς», είτε, εκ του πονηρού, κατηγορούν τους εκπαιδευτικούς ως ανεπαρκείς επαγγελματίες που πρέπει να κριθούν και να αξιολογηθούν. Και το πιο αυτονόητο και επιτακτικό ερώτημα δεν θ’ ακουστεί ποτέ σε κανένα κανάλι:

Μπορεί, άραγε, το σχολείο να δώσει λύση σε προβλήματα που γεννά η φτώχεια, η ανεργία, ο φόβος του πολέμου, η μόνιμη ανασφάλεια και η απουσία κάθε προσωπικού και κυρίως συλλογικού οράματος για έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο; Μπορούν οι εκπαιδευτικοί που καλούνται να εφαρμόσουν ακραία ταξικά μέτρα, μέτρα αποκλεισμού όπως η τράπεζα θεμάτων και η ΕΒΕ, ή να «σπάσουν» με τηλεκπαίδευση τις μαθητικές καταλήψεις,  να αντιμετωπίσουν ταυτόχρονα τα αδιέξοδα και την απόγνωση που αυτά τα μέτρα προκαλούν; Μπορούν οι εκπαιδευτικοί να απαντήσουν την ιδεολογική χρεοκοπία της κοινωνίας της φτώχειας και του πολέμου; Να υποκαταστήσουν την ηθική έκπτωση μιας σάπιας κοινωνίας και την έλλειψη αισιόδοξης προοπτικής της;

Για όποιον δεν έχει συμφέρον να εθελοτυφλεί η απάντηση είναι κατηγορηματικά αρνητική. Αντιθέτως, το εκπαιδευτικό σύστημα είχε πάντα έναν βασικό στόχο: την αναπαραγωγή και την νομιμοποίηση των κοινωνικών ανισοτήτων. Πότε με τα ιδεολογήματα των «ίσων ευκαιριών» και της «αξιοκρατίας», πότε με την «αξιολόγηση» και την «αριστεία» και πότε με την καραμέλα του σχολικού εκφοβισμού ως απάντηση σε κάθε πρόβλημα, το σχολείο επιδιώκει να αποκρύψει τις επιπτώσεις των κοινωνικών προβλημάτων και να απορροφήσει τους κραδασμούς της ταξικής πάλης. Και φυσικά, ανυποψίαστος φορέας της κυρίαρχης ιδεολογίας, καλοπροαίρετος διεκπεραιωτής κάθε εγκυκλίου, εφαρμοστής κάθε νέας μεθόδου, είναι ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος εκπαιδευτικός. Θύτης και  θύμα ταυτόχρονα, όσο αποδέχεται το ρόλο που του επιφυλάσσει το σύστημα θα παραπαίει ανάμεσα στον αυταρχισμό και στην σχολική φιλανθρωπία και θα καταλήγει το ίδιο ηττημένος με τους μαθητές του.  

Ποιος εκφοβίζει ποιον; 

Στην επιστολή του, ο συνάδελφος αναφέρει ότι στην παραίτηση τον οδήγησε ο συνεχής εκφοβισμός (bullying) από τους μαθητές που επιβάλλουν την εξουσία τους στο σχολείο. Η πραγματική εξουσία όμως βρίσκεται αλλού. Εδώ και καιρό, η ογκώδης βιβλιογραφία και η ευρύτατη χρήση του όρου «σχολικός εκφοβισμός», τον έχουν καταστήσει το μοναδικό πρίσμα μέσα από το οποίο φιλτράρεται και ερμηνεύεται κάθε «αποκλίνουσα» συμπεριφορά.  Στην πραγματικότητα, ο όρος «ενδοσχολική βία» είναι σχεδόν ό,τι πιο βολικό έχει επινοήσει το σύστημα τα τελευταία χρόνια. Μία ιδεολογική – πολιτική κατασκευή που απογυμνώνει τις ανθρώπινες συμπεριφορές από την κοινωνική τους διάσταση και τις εγκλωβίζει στο χώρο του σχολείου. Ένας αποτελεσματικός μηχανισμός συμμόρφωσης που «ψυχολογικοποιεί» τη μαθητική συμπεριφορά και, ως δια μαγείας, μετατρέπει τη βία της φτώχειας, της ανασφάλειας και της έλλειψης προοπτικής σε ψυχολογικό πρόβλημα που αντιμετωπίζεται ενδοσχολικά και κατά περίπτωση. Όταν:

• Η βία του πολέμου έρχεται όλο και πιο κοντά και «σωστή πλευρά της ιστορίας» παρουσιάζεται η παράδοση της χώρας στην πιο δολοφονική μηχανή του πλανήτη, τον αμερικανονατοϊκό στρατό…
• Η βία των ΜΑΤ ανοίγει κεφάλια νέων σε κάθε διαδήλωση αλλά και στις πλατείες για τις νέες και νέους που πίνουν μια μπίρα…
• Η βία των εξεταστικών σφαγείων τους απορρίπτει από τις σπουδές, οι οποίες αποτελούν την μοναδική πιθανότητα να βρουν μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή δουλειά στην εξαρτημένη Ελλάδα της αποβιομηχάνισης και της εργασιακής κόλασης στην… «βαριά βιομηχανία» του τουρισμού και της εστίασης…
• Η βία της εργοδοσίας τους καταπατά κάθε εργασιακό δικαίωμα…
• Η βία του θεάματος του τρομοκρατημένου αξιολογημένου εκπαιδευτικού που κάθε τόσο σέρνεται στα δικαστήρια, γίνεται καθημερινή κουλτούρα της σχολικής ζωής…
• Η βία των μηνύσεων σε καταληψίες μαθητές περνάει στα ψιλά…
• Η βία της υποκουλτούρας και των «πολιτιστικών» σκουπιδιών των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης και των κατευθυνόμενων Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης ξεπερνάει κάθε όριο…

…Τότε είναι αστείο να εκπλησσόμαστε με τα φαινόμενα βίας στα σχολεία. Με όλους τους παραπάνω (και πολλούς ακόμα) τρόπους ασκείται, τόσο η φανερή και απροκάλυπτη, όσο και η «κεκαλυμμένη», αόρατη βία της εξουσίας. Αποπροσανατολίζοντας τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές και τους γονείς τους και ωθώντας τους να αναζητούν «ενόχους» μέσα στο σχολείο και «λύσεις» έξω και μακριά από τις κοινωνικές ζυμώσεις, την ταξική αντιπαράθεση και τους συλλογικούς αγώνες. Σε παιδαγωγικές μεθόδους  με εντυπωσιακά ονόματα, σε εισαγγελείς, ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς. Κι επειδή οι λύσεις αυτού του είδους αποτυγχάνουν ξανά και ξανά – είναι σχεδιασμένες για να αποτυγχάνουν-  εμείς στεκόμαστε, όπως πολύ παραστατικά γράφει ο εκπαιδευτικός στην επιστολή του, σα «νεκροζώντανοι» μέσα στις τάξεις. Και ίσως και έξω από αυτές.

Αναζητώντας διέξοδο εκτός των σχολικών τειχών

Η μόνιμη αίσθηση της απαξίωσης και της ήττας  που νιώθουν οι εκπαιδευτικοί τα τελευταία χρόνια, έχει κι αυτή …. ψυχολογικοποιηθεί επαρκώς.  Είναι της μόδας να την λέμε «επαγγελματική εξουθένωση» (burn out) και να εντοπίζουμε την αιτία της, αποκλειστικά εντός του χώρου εργασίας. Ποτέ όμως, εκτός των σχολικών τειχών, στην απουσία συλλογικών τρόπων και δρόμων αντίστασης απέναντι σε μια καταιγίδα βάρβαρων, σχεδόν απάνθρωπων μέτρων που καλούμαστε να εφαρμόσουμε και να νομιμοποιήσουμε προσποιούμενοι πως δεν γνωρίζουμε τις δραματικές επιπτώσεις που θα έχουν στη ζωή των μαθητών μας και στην δική μας. Η εξουθένωση είναι προφανώς το λιγότερο που μπορούμε να περιμένουμε.

Κι όμως, κατά βάθος το ξέρουμε. Όλες τις φορές που συλλογικά ορθώσαμε το ανάστημά μας, ενώσαμε τη φωνή μας με αυτή των μαθητών μας και των γονιών τους και βγήκαμε στο δρόμο να αντισταθούμε και να διεκδικήσουμε, η εξουθένωση εξαφανίστηκε και έδωσε τη θέση της στην περηφάνια και τη διάθεση να συνεχίσουμε ν’ αγωνιζόμαστε. Το σύστημα βέβαια και οι απολογητές του, έχουν στη φαρέτρα τους πολλά εργαλεία και πολλούς «υπέρ άνω υποψίας» συνεργάτες για να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα πριν γιγαντωθεί.  Γνωρίζουν όμως πολύ καλά την δύναμη των συλλογικών αγώνων. Γνωρίζουν πως, στο δρόμο, τα πάσης φύσεως ιδεολογήματα που έχουν εφεύρει για να κρατάνε τους εργαζόμενους και τους νέους «νεκροζώντανους»,  σε μια κατάσταση μόνιμης ενοχής και απαξίωσης, μπορούν εύκολα να καταρριφθούν.  Γι’ αυτό και τον τελευταίο καιρό με κάθε τρόπο, με νόμους, υπουργικές αποφάσεις, με δικαστήρια, με ΜΑΤ και δακρυγόνα επιτίθενται με σφοδρότητα όποτε μια ομάδα ανθρώπων και κυρίως νέων διαδηλώνει και απεργεί. Γιατί φοβούνται τη στιγμή που οι άνθρωποι θα ξαναβγούν στο δρόμο του αγώνα. Καιρός να επαληθεύσουμε τους φόβους τους.

Διάβασέ το »

ΑΚΕ ΑΠΕΧΟΥΜΕ από τις εκλογές για ανάδειξη αντιπροσώπων στα ΠΥΣΔΕ-ΚΥΣΔΕ

 

ΑΠΕΧΟΥΜΕ από τις εκλογές για ανάδειξη αντιπροσώπων στα ΠΥΣΔΕ-ΚΥΣΔΕ

Το Υπουργείο Παιδείας όρισε το Σάββατο 5 Νοεμβρίου ως ημέρα εκλογών για την ανάδειξη των λεγόμενων αιρετών αντιπροσώπων στα υπηρεσιακά συμβούλια ΠΥΣΔΕ ΚΥΣΔΕ, επιβάλλοντας μάλιστα την ηλεκτρονική ψηφοφορία ως τον μοναδικό τρόπο εκλογής των «αιρετών», επαναλαμβάνοντας την τακτική της προηγούμενης διαδικασίας, η οποία είχε τότε οδηγήσει ακόμη και τις συστημικές παρατάξεις σε αποχή, διαμαρτυρόμενες για την αναγκαστική επιβολή της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας.

Είναι γνωστό ότι οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών απέχουμε διαχρονικά από αυτές τις κρατικές εκλογές. Οι εκλογές που οργανώνει το κράτος και η διοίκηση προωθούν τη λογική και πρακτική της «συνδιοίκησης», σπέρνοντας αυταπάτες ότι οι εκπαιδευτικοί με τους «αιρετούς» θα ελέγχουν τις αποφάσεις της διοίκησης. Αντίθετα, η συμμετοχή σε αυτές και η παρουσία των «αιρετών» νομιμοποιεί την αντιδραστική κυβερνητική πολιτική, με δεδομένο ότι τα συμβούλια αυτά είναι κρατικά όργανα, που από τη φύση τους δεν μπορούν παρά να εφαρμόζουν τους νόμους! Παράλληλα, η συνδιοίκηση αποτελεί πεδίο μικροεξυπηρετήσεων σε κάθε είδους «ημέτερους», προωθεί τις πελατειακές σχέσεις, τη λογική της ατομικής λύσης στα συλλογικά προβλήματα.

Το αντιδραστικό αυτό πλαίσιο λειτουργίας επιτείνεται από την επιβολή της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας στις εκλογές αυτές. Εξέλιξη που εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την επέκταση και προσπάθεια επιβολής τους και στις αρχαιρεσίες των σωματείων μας (ΕΛΜΕ-ΣΕΠΕ), στο πλαίσιο της προσπάθειας που ήδη εξελίσσεται με το ν. Χατζηδάκη για πλήρη έλεγχο-υποταγή του συνδικαλιστικού κινήματος από το κράτος.

Η συνδικαλιστική «ηγεσία» του κλάδου, δηλαδή οι παρατάξεις του πρώην και νυν κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΔΑΚΕ-ΠΕΚ-ΣΥΝΕΚ) καλούν σε συμμετοχή στις κρατικές εκλογές με ηλεκτρονική ψηφοφορία. Σαν «έτοιμες από καιρό» για μια ακόμη φορά υποτάσσονται σ’ αυτούς που πραγματικά υπηρετούν. Αλήθεια, τι θετικό μεσολάβησε από την πλευρά του Υπουργείου και της κυβέρνησης που τους οδήγησε να αλλάξουν στάση, εκτός από το ότι… η κυβέρνηση ξετυλίγει την επίθεσή της σε όλα τα επίπεδα (φτώχεια, προώθηση ατομικής, επιδείνωση εργασιακών σχέσεων, ελαστική εργασία…).

Οι συστημικές αυτές παρατάξεις τώρα αποκαλύπτουν περίτρανα ότι λειτουργούν ως εντολοδόχοι της πολιτικής της κυβέρνησης και του συστήματος. Προωθούν την υποταγή και τη συναίνεση σε απόλυτη συμφωνία με τη στάση τους και την ξεπουληματική πολιτική τους στο θέμα της αξιολόγησης.

Πλήρως αδιέξοδη και αποπροσανατολιστική είναι και η στάση του ΠΑΜΕ που πρότεινε να διοργανώσουν τα πρωτοβάθμια σωματεία μας με εκλογές δια ζώσης την ανάδειξη των αιρετών στα κρατικά υπηρεσιακά συμβούλια. Με άλλα λόγια, προωθούν τις συνδιοικητικές αυταπάτες και την υπονόμευση της συλλογικής πάλης με «δημοκρατικό» τρόπο.

Τη στιγμή που κυβέρνηση και σύστημα με το ν. Χατζηδάκη εξαπολύουν μια άνευ προηγουμένου επίθεση ακόμα και στο δικαίωμα των εργαζομένων να συνδικαλίζονται, που επιχειρούν  να ελέγξουν, να καθυποτάξουν πλήρως τα σωματεία και να τα μετατρέψουν σε χειροκροτητές της αντιλαϊκής πολιτικής,  κάθε λογική και πρόταση που ωραιοποιεί τη Διοίκηση και τα κρατικά όργανα δυσκολεύει την απόκρουση αυτής της επίθεσης.

Η ΑΠΟΧΗ από τις εκλογές για τα κρατικά υπηρεσιακά συμβούλια και η αποκάλυψη του ρόλου τους είναι μονόδρομος για κάθε δύναμη που αναφέρεται στο κίνημα, τους αγώνες, την Αριστερά, για κάθε δύναμη που υπερασπίζεται τα σωματεία, τη ζωντανή, δημοκρατική λειτουργία τους και το ρόλο τους ως «εργαλεία» των εργαζομένων για να υπερασπιστούν με αγώνες τα δικαιώματά τους.

Να γυρίσουμε την πλάτη στις σειρήνες της συναίνεσης, της δήθεν συνεργασίας μας με τα όργανα της Διοίκησης και του κράτους. Στη διαβρωτική λογική της ατομικής «λύσης» μέσω «εξυπηρετήσεων» να αντιτάξουμε τη δύναμη του μαζικού, συλλογικού αγώνα. Παλεύουμε ενάντια:

• στις αυταπάτες της συνδιοίκησης και της ατομικής «λύσης»
• στο ν. Χατζηδάκη που χτυπά τα σωματεία μας και στην επιβολή της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας

Υπερασπιζόμαστε τα σωματεία μας (ΕΛΜΕ-ΣΕΠΕ), τη ζωντανή, συλλογική, δημοκρατική λειτουργία τους ως όργανα πάλης μας για την υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων

 μας. 

Διάβασέ το »

ΑΚΕ: Η επέλαση του παρελθόντος-εκτιμήσεις, θέσεις και ο αγώνας που πρέπει να δοθεί από τους εκπαιδευτικούς

 

Η επέλαση του παρελθόντος

Ετος 2022: Οι νομπελίστες επιστήμονες προτείνουν τρόπους να βράζουμε τα μακαρόνια σε δύο λεπτά και οι υπουργοί οικονομικών ιμπεριαλιστικών γιγάντων –όπως νιώθουν- βρίσκουν τρόπους για… στεγνό μπάνιο, με σφουγγαράκι, χωρίς ζεστό νερό. Τα φώτα θα κλείνουν νωρίς και οι μαθητές πρέπει να κουβαλάνε στα σχολεία τους βαριές κουβέρτες. Αυτή είναι η διέξοδος που προτείνει το σύστημα, αυτό είναι το γκροτέσκο αφήγημά του.

Ετος 2022: Η… παγκόσμια ειρήνη και ευημερία που έταζε ο νικητής παγκόσμιος καπιταλισμός μετριέται πια σε πολλές συγκρούσεις από άκρο σε άκρο του πλανήτη, σε πυρηνική ρητορική (για την ώρα), σε φτώχεια, ανεργία και εξαθλίωση. Οι ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστών διαλύουν χώρες, πολέμαρχοι που θυμίζουν τον 17^ο αιώνα κατασπαράζουν τα κομμάτια τους, αστικές τάξεις βγάζει η μία τα μάτια της άλλης και ταυτόχρονα τα δίνουν όλα στα αφεντικά τους.

Αυτή η προοπτική κόλασης που υπόσχεται το σύστημα, χωρίς καν μια διέξοδο έστω ενός μικρού καρότου, αποτελεί μια διπλής εκρηκτικότητας εύφλεκτη ύλη. Γιατί στο άμεσο αδιέξοδο της δραματικής (και ποιοτικής) επιδείνωσης των όρων ζωής και δουλειάς, προστίθεται κάτι καθόλου ασήμαντο – ιδιαίτερα στα πιο νεανικά τμήματα της κοινωνίας: Κι αυτό είναι η έλλειψη προοπτικής, το πηγάδι αδιεξόδου του συστήματος, η απογύμνωσή του και η αποκάλυψη της σάπιας και καταστροφικής του φάσης. Η πλήρης ιδεολογική του έκπτωση.

Χαρακτηριστική συμπύκνωση των αδιεξόδων του, είναι η όξυνση και το ανέβασμα ποιότητας των πολεμικών συγκρούσεων. Και τραγική απεικόνιση για το πού το πάει πολιτικά το σύστημα είναι η κόντρα αστικών μερίδων, οι οποίες όλες τείνουν στον φασισμό ή την φασιστικοποίηση με γραβάτες, της αστικής πολιτικής. Αλήθεια, ανάμεσα στον Τραμπ και τον Μπάιντεν, τη Λεπέν και τον Μακρόν, τη Μελόνι και τον Ντράγκι, μπορεί κάποιος να επιλέξει το… λιγότερο κακό; Χωρίς, να θέλουμε να πούμε ότι είναι όλοι ακριβώς ίδιοι, η πραγματικότητα είναι ότι οι γραμμές έχουν «πυκνώσει», οι διαφορές γίνονται ουσιαστικά όλο και πιο δυσδιάκριτες, και όλοι τους συμμετέχουν στην μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού πιο δεξιά – πιο αντιδραστικά.

Είναι βέβαια γνωστό, ότι η εύφλεκτη ύλη, για να παράξει έκρηξη (και μάλιστα σε μια κατεύθυνση προς όφελος του λαού) απαιτεί την παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα. Την οργάνωσή του, την ταξική συγκρότηση, το ξεδίπλωμα αγώνων. Όπως και νάχει όμως, το πρωτογενές υλικό στις συνθήκες της πραγματικής ζωής συντρίβει όχι μόνο τους προπαγανδιστές του συστήματος αλλά και όλο το συρφετό αυτών που φαντασιώνονται τη δική τους διαμεσολάβηση για έναν καπιταλισμό με λίγο λιγότερο βάρβαρο πρόσωπο. Με άλλα λόγια τα αδιέξοδα και η «προοπτική» του συστήματος αποτελούν την υλική βάση, το έδαφος πάνω στο οποίο παρεμβάσεις που θέλουν να παλέψουν για τα συμφέροντα των εργαζομένων, του λαού και των παιδιών του, χωρίς να αυταπατώνται για το τέλος της κατρακύλας έξω από αγώνες που θα την φρενάρουν, μπορούν να βρουν χώμα να καρπίσουν.

Τα παραπάνω σκεπάζουν και σε μεγάλο βαθμό καθορίζουν τις διαθέσεις του λαού. Η αναμονή για τον βαρύ (κυριολεκτικά και μεταφορικά) χειμώνα που έρχεται δημιουργεί ένα αντιφατικό μίγμα συναισθημάτων: Φόβο αλλά και αγανάκτηση, παραλυσία αλλά και οργή.

Και πρέπει να σημειώσουμε το σημαντικό και αισιόδοξο γεγονός ότι (παρά την μακρόχρονη αποσυγκρότηση του λαϊκού παράγοντα) σε πολλές χώρες, ήδη, κομμάτια εργαζομένων έχουν βγει στο δρόμο εκφράζοντας την αγανάκτησή τους και την διάθεσή τους να αγωνιστούν ενάντια στη φτώχεια.

 

Που βρισκόμαστε στην εκπαίδευση

Η κατάσταση που περιγράφηκε παραπάνω ισχύει και στην εκπαίδευση. Και έχει παίξει το ρόλο της στη διαμόρφωση ενός αδιαμφισβήτητου γεγονότος. Ότι οι εκπαιδευτικοί πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης συνεχίζουν δείχνουν μια πεισματική και αρκετά ανθεκτική απροθυμία να συναινέσουν στην άγρια επίθεση που εξελίσσεται: Πλειοψηφικά τμήματα του κλάδου –παρά τις διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές καταβολές και παρά το πλήθος συγχύσεων που κυριαρχούν μετά από τόσα χρόνια πολιτικού και συνδικαλιστικού διαλυτισμού- επιμένουν να μην θέλουν την αξιολόγηση, να απορρίπτουν την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής και την Τράπεζα Θεμάτων, να προσπαθούν να μην συναινούν στα τηλε-«μαθήματα» στα υπό κατάληψη σχολεία.

Και αποτελεί ένα εξαιρετικά θετικό γεγονός, ότι ο κλάδος, ενώ πέραν της κυβερνητικής τρομοκρατίας, αντιμετωπίζει και τις υπονομεύσεις και τα ανοιχτά ξεπουλήματα των συνδικαλιστικών ηγεσιών, δεν ήταν ούτε φέτος καθόλου «πρόθυμος». Ο διοικητικός μηχανισμός έψαχνε με το τουφέκι να βρει «εθελοντές» μέντορες και ενδοσχολικούς συντονιστές. Οι εκπαιδευτικοί διαισθάνθηκαν ότι το πλαίσιο αυτό δεν ήταν καθόλου (όπως καθησύχαζε το υπουργείο αλλά και οι ποικιλώνυμες συνδικαλιστικές ηγεσίες) «κάτι που κάναμε πάντα», αλλά η δηλητηρίαση με το μικρόβιο της αξιολόγησης – κατηγοριοποίησης, όχι «απέξω» και «από πάνω», αλλά μέσα στην καρδιά του κλάδου: σε κάθε σύλλογο όλοι να παρακολουθούν και να εποπτεύουν όλους!

Ας τα δούμε λίγο πιο συγκεκριμένα:

Η επίθεση στην εκπαίδευση βρίσκεται ψηλά στην ατζέντα των κέντρων εξουσίας του συστήματος και αφορά όλες τις βαθμίδες:

1.         Η ξέφρενη εντατικοποίηση της δουλειάς στα δημοτικά και η σχολειοποίηση του νηπιαγωγείου, η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής και η Τράπεζα Θεμάτων, η απώθηση τμήματος της μαθητικής νεολαίας έξω από την εκπαιδευτική διαδικασία – σε δομές μεταγυμνασιακής κατάρτισης, η τοξική και ταξική επίθεση της τηλε-«εκπαίδευσης» σε όλες τις βαθμίδες και με κάθε αφορμή, η Πανεπιστημιακή Αστυνομία και ο νόμος πλαίσιο, η απάνθρωπη εντατικοποίηση των σπουδών σε ΟΛΕΣ τις βαθμίδες,
2.         Η αυτοαξιολόγηση και αξιολόγηση σχολείων και εκπαιδευτικών –και εννοούμε ΟΛΟ το θεσμικό πλαίσιο, από την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας, την εξωτερική αξιολόγηση σχολείων και εκπαιδευτικών, μέχρι τους μέντορες και τους συντονιστές,
3.         Η αδιοριστία και η όλο και πιο κυνική εκμετάλλευση του μεγάλου όγκου των αναπληρωτριών και αναπληρωτών συναδελφισσών και συναδέλφων.

ΟΛΑ τα παραπάνω διαπερνώνται από ένα μαύρο, αντιδραστικό νήμα. Που θέλει να δημιουργήσει μια εκπαίδευση πιο ταξική, με αποθάρρυνση, ταξικούς φραγμούς και αποκλεισμούς για να παραχθεί μια νεολαία χωρίς δικαιώματα – όμηρος στην εργοδοτική τρομοκρατία και αυθαιρεσία. Για να υπάρχουν αποτελέσματα στον τομέα αυτό, είναι απαραίτητο να διαρραγεί κάθε συλλογικότητα, να διασπαστεί και να φαγωθεί στο εσωτερικό του ο κλάδος των εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης – και σε αυτόν τον τομέα τη βασική βρωμοδουλειά την κάνει το αντιδραστικό πολυεργαλείο της αξιολόγησης. Ολο αυτό το σχέδιο απαιτεί, προφανώς, την ολομέτωπη επίθεση στις ελευθερίες και στα δημοκρατικά δικαιώματα, την, στη γέννησή τους, καταστολή των μαθητικών κινητοποιήσεων, την πλήρη μετατροπή των εκπαιδευτικών σε τρομαγμένους κρατικούς υπαλλήλους που θα εφαρμόζουν «βασιλικά διατάγματα» - ενάντια στα συμφέροντα τα δικά τους και των μαθητών.

Ποια είναι η διέξοδος;

Σε όλο αυτό το χάος επίθεσης, δύο είναι οι βασικές αιχμές που δημιουργούν στον κλάδο μας de facto όρους μαζικής κίνησης και προοπτική οικοδόμησης μαζικών αντιστάσεων: Η καταιγιστική φτωχοποίηση και όλο το πλαίσιο της αξιολόγησης. Αυτά συζητάει ο κόσμος, αυτά δείχνουν ότι μπορούν να είναι οι αιχμές της πάλης που πρέπει να συγκροτηθεί!

Ποιας πάλης όμως;

Οσο μας αφορά όχι μόνο δεν θα ξεχάσουμε, αλλά θα υπενθυμίζουμε με μανία τα απαραίτητα και βασικά: Πάλη είναι η μαζική κίνηση με απεργίες και διαδηλώσεις, με συνελεύσεις που θα περιλαμβάνουν συζήτηση, αντιπαράθεση, επιλογή αιχμών, απόφαση, συγκρότηση πλατιών επιτροπών αγώνα, απεργιακών ταμείων και άλλων πολιτικών και οργανωτικών μέτρων πολιτικής και πρακτικής προετοιμασίας της μάχης, απολογισμό των προηγούμενων βημάτων.

Πάλη είναι η κόντρα με την αστική νομιμότητα, γιατί καμία κυβέρνηση δεν πρόκειται να θεωρήσει «νόμιμο» το ξεδίπλωμα αγώνων που θα θέτουν σε κίνδυνο πλευρές της πολιτικής της. Η μόνη θωράκιση απέναντι σε αυτό είναι η μαζικότητα, το πολιτικό ξεκαθάρισμα του τι διακυβεύεται, η οργάνωση των εκπαιδευτικών.

Η οποιαδήποτε προοπτική να ξεδιπλωθεί τέτοιος πραγματικός αγώνας θα ενεργοποιήσει όχι μόνο τα πιο τρομοκρατικά αντανακλαστικά της κυβέρνησης, του αστικού κράτους και των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης, αλλά και τα δουλικά –προς το σύστημα- αντανακλαστικά των συνδικαλιστικών ηγεσιών, οι οποίες άλλωστε έχουν δείξει χωρίς κανένα πρόσχημα τα πραγματικά τους χαρακτηριστικά. Με την έννοια αυτή, η συνεχής και μάταιη επίκληση «να κάνουν κάτι οι ΔΟΕ-ΟΛΜΕ» μόνο αποπροσανατολισμό δημιουργεί, αν δεν εκφράζει την ενοχική επιλογή των εμπνευστών της να μην συμβάλουν καθόλου στην οργάνωση αγώνων. Οι ΔΟΕ-ΟΛΜΕ θα «κάνουν κάτι» στην περίπτωση που νιώσουν την πίεση από πραγματικές κινήσεις των εκπαιδευτικών στους πρωτοβάθμιους συλλόγους τους.

Με άλλα λόγια: Μπροστά στις δραματικές εξελίξεις που είναι σε εξέλιξη ενάντια στο λαό, στα παιδιά του και στους εκπαιδευτικούς, ΜΟΝΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ είναι η συγκρότηση ΑΓΩΝΩΝ με ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ – ΑΠΕΡΓΙΕΣ – ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ. Κάθε μικρή τοπική ή μερική αντίσταση παλεύουμε να συμβάλει στη συγκρότηση ενός μεγάλου ποταμιού μιας ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΧΗΣ του κλάδου, μιας μάχης όπου η αντιδραστική πολιτική του συστήματος και της κυβέρνησης (ή έστω βασικές πλευρές της) θα ΗΤΤΗΘΕΙ στο δρόμο.

Όπως υπαινιχθήκαμε πριν, αιχμές αυτής της μάχης είναι η πάλη για:

1.       πραγματικές αυξήσεις και για ανάκληση όλων των ανατιμήσεων,
2.        την ανατροπή της αξιολόγησης αλλά και του θεσμικού πλαισίου της τηλε-«εκπαίδευσης»,
3.        την μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών,
4.         σε συμμαχία με μαθητές και φοιτητές για ανατροπή της ΕΒΕ, της Τράπεζας Θεμάτων, της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας και του νόμου Πλαίσιο,
5.         κατάργηση του αντεργατικού, αντισυνδικαλιστικού 4808 (Χατζηδάκη) και δέσμευση των Συνελεύσεων ότι το Σωματείο δεν θα εφαρμόσει τις διατάξεις του.

Ταυτόχρονα, άμεσης ανάγκης (παρά την υποχώρηση του αντιιμπεριαλιστικού αντιπολεμικού κινήματος) είναι να αναδειχτεί ως αιχμή η συμμετοχή σε πρωτοβουλίες εναντίωσης στον άδικο πόλεμο στην Ουκρανία, πάλης ενάντια στη μετατροπή της χώρας σε πολεμικό προγεφύρωμα των αμερικανονατοϊκών, για το διώξιμο των βάσεων και του ΝΑΤΟ από τη χώρα, για την ανάδειξη της φιλίας- αλληλεγγύης με όλους τους λαούς/ πρόσφυγες/ μετανάστες.

Ας διευκρινίσουμε κάτι: Ένας αγώνας όταν εξελίσσεται και αποκτά πραγματική μαζική κίνηση, αναπροσαρμόζεται, μπορεί να συγκεκριμενοποιήσει ζητήματα, να προτάξει άλλους στόχους, να παράξει νέα (ή άλλα) αιτήματα. Οσο μας αφορά, δεν αντιλαμβανόμαστε το κίνημα ως μια πραγματικότητα που πρέπει να υποταχθεί στους δικούς μας σχεδιασμούς – μιας και ο μοναδικός μας «σχεδιασμός» είναι η έξοδος του λαϊκού παράγοντα στο προσκήνιο, με τον μόνο δυνατό τρόπο: τους αγώνες του. Με την έννοια αυτή, η επιλογή των παραπάνω αιχμών έχει γίνει με γνώμονα του τι προτάγματα αναδεικνύει η πραγματικότητα και όχι τι σκαρφίζονται άλλου τύπου σχεδιασμοί σε κομματικά γραφεία.

Ας διευκρινίσουμε και κάτι ακόμα. Το σύστημα και οι κυβερνήσεις του δεν πρόκειται ποτέ να σου προσφέρουν ένα θεσμικό πλαίσιο ώστε να είναι… νόμιμο να καταργήσεις τους νόμους τους. Ο αγώνας όταν δυναμώσει θα έχει να αντιπαλέψει δικαστήρια, αστυνομία και ιδεολογική τρομοκρατία από τα παπαγαλάκια του συστήματος.

Οι αγώνες, λοιπόν, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟΙ ή ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ, είναι ΔΙΚΑΙΟΙ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ.

Τέλος, ας κάνουμε μια σημαντική και ιδιαίτερη αναφορά στο πιο χτυπημένο, το πιο εκμεταλλευόμενο τμήμα των εκπαιδευτικών, τις συναδέλφισσσες και τους συναδέλφους αναπληρώτριες και αναπληρωτές. Πρόκειται για το τμήμα που προορίζεται να γίνει το πρώτο θύμα και το πειραματόζωο των νέων αντιδραστικών ρυθμίσεων. Είναι σημαντικό ότι διαψεύστηκαν οι ελπίδες της κυβέρνησης ότι κάτω από καθεστώς τρομοκρατίας, αυτό το τμήμα θα έσκυβε το κεφάλι μπροστά στην επίθεση της αξιολόγησης. Οι συναδέλφισσες και οι συνάδελφοι ελαστικά εργαζόμενοι (παρά την έλλειψη εμπειρίας και παρά την εργασιακή ανασφάλεια) βρέθηκαν σε πολλές περιπτώσεις μπροστά και από το μόνιμο προσωπικό στην έκφραση της αντίθεσής τους. Και αυτό ας το κρατήσουμε για το αμέσως επόμενο διάστημα.

 

Γιατί είναι τόσο δύσκολο το αυτονόητο;

Ας μην κρυβόμαστε. Παρόλο ότι τα παραπάνω είναι σχεδόν αυτονόητα για κάθε άνθρωπο, πρέπει να καταναλωθούν τόνοι μελάνης για να επανέλθουν στην συζήτηση. Η ανάγκη για συγκρότηση κεντρικού αγώνα με απεργίες και διαδηλώσεις (αυτού δηλαδή που κέρδισε κατακτήσεις στην ιστορία) έχει εξωβελιστεί πλήρως από την κυρίαρχη συνδικαλιστική συζήτηση. Ας δούμε τις εκφράσεις του κυρίαρχου συνδικαλιστικού λόγου:

Η ΔΟΕ κρύφτηκε πίσω από τα λεγόμενα «ενιαία κείμενα». Η αντίσταση των «ενιαίων κειμένων» ήταν τόσο… τρομερή, που βαθμολογήθηκε με 9/10. Την τσαχπίνικη υποταγή της ΔΟΕ την στήριξαν ΔΑΚΕ, ΕΡΑ και οι μισές Παρεμβάσεις ενώ το ΠΑΜΕ έτριβε τα χέρια του γιατί έκανε πως διαφωνεί, ενώ οι συνδικαλιστές του ήδη δούλευαν την ιδέα στους ΣΕΠΕ και πρότειναν τα αντίστοιχα (και χειρότερα) σε ΕΛΜΕ που ελέγχουν!

Η ΟΛΜΕ (με ψήφους ΣΥΝΕΚ – ΠΕΚ – ΠΑΜΕ με δήλωση ανοχής από την ΔΑΚΕ!) ψήφισε ένα κατάπτυστο πρόγραμμα «δράσης» (https://www.olme.gr/2022/09/26/26-09-2022-πρόγραμμα-δράσης-ολμε/), το οποίο σε δέκα σημεία – τίποτα, περιλαμβάνει διασκέψεις, περιοδείες και συναντήσεις με τρεις υπουργούς/υφυπουργούς! Μάλλον για να τους πείσουν με τα συντριπτικά τους επιχειρήματα. Πρόκειται για κείμενο - προσβολή στην έννοια του συνδικάτου και του συλλογικού αγώνα…

Καθοδηγητικό ρόλο σε όλο αυτό το αίσχος παίζουν, ασφαλώς, οι ανοιχτά κυβερνητικές δυνάμεις. Η ΔΑΚΕ που, μετά το χαστούκι της Κεραμέως στα ΠΥΣΠ/ΔΕ, έχει απολέσει κάθε επίφαση από το ρόλο του γραφείου Τύπου της κυβέρνησης. Οι ΣΥΝΕΚ/ΕΡΑ που, υπονομεύοντας κάθε αντίσταση, θέλουν να υποτάξουν την αγανάκτηση των εκπαιδευτικών στις κυβερνητικές φιλοδοξίες του ΣΥΡΙΖΑ: «μην κουνιέστε και ψηφίστε μας». Τα ΠΕΚ/ΔΥΣΥ στο ρόλο της υπεύθυνης συμπολιτευόμενης «αντιπολίτευσης».

Αυτή η συνεργασία δεν μπορεί να αποτελεί κανενός είδους έκπληξη. Είναι η αντανάκλαση των θέσεων των κομματικών τους φορέων στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Το θλιβερό, όμως, είναι η στάση της ΑΣΕ/ΠΑΜΕ, το οποίο αποτελεί τον «αριστερό» εγγυητή ότι της ομαλότητας και της αδράνειας. Η παράταξη αυτή –αφού αποτέλεσε τον καθοδηγητή της νομιμοποίησης της επίθεσης της τηλε-«εκπαίδευσης»- όχι μόνο δεν κάνει τίποτα στην κατεύθυνση συγκρότησης κινήματος, αλλά καταγγέλλει και ως υπονομευτικές οποιεσδήποτε προσπάθειες να δυναμώσει η φωνή για την ανάγκη απεργιακού αγώνα του κλάδου. Προσπαθεί να διασώσει ένα αγωνιστικό προσωπείο με βάση την απεργία της 9^ης Νοέμβρη, αποκρύπτοντας ότι δεν προτείνει τίποτα ούτε πριν ούτε μετά. Οδηγεί τους εργαζόμενους ουρά στις αθλιότητες της ΓΣΕΕ.

Και κατεβάζει ένα λεγόμενο πλαίσιο «πάλης» που περιλαμβάνει πενήντα (!) αιτήματα, όπου το «να καταργηθεί η Τράπεζα Θεμάτων» είναι δίπλα στην «αύξηση του ποσού της χιλιομετρικής αποζημίωσης για ανάγκες της υπηρεσίας από τα 0,15€/χλμ στα 0,35€/χλμ», την «επαναφορά της δυνατότητας λήψης άτοκων δανείων από την υπηρεσία» και το αντιδραστικό για «ετήσια επιμόρφωση των εκπαιδευτικών»!

Αν αυτά που περιγράφουμε στην αρχή του κειμένου μας, σε σχέση με την πραγματικότητα που βιώνουμε, είναι ακριβή, τότε το 8σέλιδο κείμενο «πάλης» θα λέγαμε ότι φαίνεται σαν μια φάρσα, σαν ένα περιγέλασμα των προβλημάτων και των αναγκών του λαού. Σαν οι συντάκτες του κειμένου να ζουν σε άλλο κόσμο…

Όμως, δεν πρόκειται για αδεξιότητα. Το ΠΑΜΕ ξέρει ότι ένα μανιφέστο πενήντα αιτημάτων (πολλά από αυτά ξέχειλα από φιλοδοξίες συριζέικης συνδιαχείρισης) περί παντός επιστητού ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΑΛΗΣ, γιατί η πάλη θέλει αιχμές, αλλά είναι κυβερνητικό πρόγραμμα. Είναι το πρόγραμμα για την… ΔΕΘ του ΠΑΜΕ, που εγγυάται ότι δεν θέλει να υπάρξει κανένας αγώνας σύγκρουσης. Και έρχεται σε πλήρη αντιστοιχία με το πρόγραμμα «δράσης» της ΟΛΜΕ, που ψήφισε. Πολλά «αιτήματα» = κανένα αίτημα, πολλές «δράσεις» = καμία δράση.

Όλα τα παραπάνω αποδεικνύονται ανάγλυφα αν προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε ένα απλό ερώτημα: Πώς γίνεται και η συντριπτική πλειοψηφία του κλάδου είναι ενάντια στην τηλε-«εκπαίδευση», ενάντια στην αξιολόγηση, ενάντια στην Τράπεζα Θεμάτων, αλλά αυτό να μην εκδηλώνεται με κάποιο μαζικό αγώνα; Η απάντηση είναι μία και μοναδική. Δεν υπάρχουν πολιτικοί κινητήρες που να θέλουν να κάνουν τη δυσαρέσκεια αντίσταση, την άρνηση αγώνα.

 Ας ξεκαθαρίσουμε και κάτι σε σχέση με την απεργία – αποχή. Η απεργία – αποχή είναι θετική και αναγκαία για όσο δημιουργεί αναχώματα/καθυστερήσεις στην εφαρμογή της αξιολόγησης και όσο και αν εντάσσεται στη συμβολή συγκρότησης κεντρικής μάχης. Από μόνη της και χωρίς αυτήν την κεντρική μάχη, έχει συγκεκριμένα όρια και χρονικό βάθος. Αν δεν αγκαλιαστεί με πραγματικές κινήσεις κινήματος, αν δεν υποστηριχθεί από απεργίες και διαδηλώσεις, θα εκπέσει (και όσο «επιτρέπει» ο αντίπαλος) σε μια μέθοδο διάσωσης της προσωπικής αξιοπρέπειας κάποιων συναδέλφων που ολοένα και θα περικυκλώνονται.

Η βασική μάχη ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να δοθεί μέσα στους Συλλόγους Διδασκόντων, οι οποίοι είναι διοικητικά όργανα. Οσοι προβάλλουν μια τέτοια εκδοχή είναι εμποτισμένοι από την κλασσική ρεφορμιστική/συνδιαχειριστική αντίληψη ότι το αστικό κράτος είναι σχεδόν αταξικό, ή, τέλος πάντων μπορεί να κερδηθεί από τα μέσα. Η λαθεμένη αυτή αντίληψη ήταν η βάση για την στάση σημαντικού (ίσως πλειοψηφικού) τμήματος των Παρεμβάσεων Πρωτοβάθμιας, που υποστήριξαν τα «ενιαία κείμενα».

Όμως και για το υπόλοιπο τμήμα των Παρεμβάσεων (με το οποίο επιδιώκουμε την κοινή δράση) υπάρχει πρόβλημα με την μονομανία τους με την απεργία – αποχή. Οι ΣΕΠΕ και ΕΛΜΕ που πέρσι κήρυξαν απεργία – αποχή ως πρωτοβάθμια Σωματεία (με καταρχήν πρωτοβουλία των Παρεμβάσεων και με την δική μας συμβολή, όπου μπορέσαμε) δεν προχώρησαν σε προσπάθεια να παράξουν το επόμενο κινηματικό βήμα. Δεν προσπάθησαν να στήσουν μια κοινή διαδήλωση, κάποια στάση εργασίας. Προσοχή! Δεν κριτικάρουμε αφ’ υψηλού το μηδενικό αποτέλεσμα – θα ήμασταν οι τελευταίοι που θα κάναμε κάτι τέτοιο. Ασκούμε κριτική στο γεγονός ότι δεν υπήρξε τέτοια κατεύθυνση, δεν κατατέθηκε καθόλου τέτοιος μόχθος και οι εποικοδομητικές προτάσεις μας πέρσι σε συσκέψεις των σωματείων αυτών, δεν εισακούστηκαν (για να το πούμε κομψά).

Ενώ η προπαγάνδιση της απεργίας – αποχής βασίστηκε επικίνδυνα στην υποτιθέμενη «νομική» θωράκιση, απεικονίζοντας τις αυταπάτες ενός αγωνιστικού δυναμικού για τη φάση στην οποία είναι το σύστημα, και αναπαράγοντάς τις στον κλάδο. 

Συμπερασματικά

Ως Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών κρίνουμε ότι είμαστε μπροστά σε δραματικές εξελίξεις εντός και εκτός εκπαίδευσης. Τρεις παράγοντες καθορίζουν την στάση μας:

1.   το γεγονός ότι το σύστημα δεν είναι σε θέση να προβάλει καμία διέξοδο,
2.       η διαπίστωση ότι ο λαός και οι εκπαιδευτικοί δεν είναι καθόλου πρόθυμοι να συναινέσουν στην σφαγή τους,
3.       η καταγραφή αλλά και η εκτίμηση ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν έχουν καμία πρόθεση να «παίξουν με τη φωτιά» και να ενισχύσουν κινήσεις πραγματικής αντίστασης. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα το καταφέρουν αυτό εύκολα.

Με βάση τις εκτιμήσεις αυτές, όσο μας αφορά θα προσπαθήσουμε με κάθε τρόπο να συμβάλουμε στην ενίσχυση αντιστάσεων και διεκδικήσεων και στο άνοιγμα μιας ρωγμής που θα οδηγήσει σε συγκρότηση κινήματος και κεντρικής απεργιακής μάχης ενάντια στην φτώχεια, την αξιολόγηση και την αδιοριστία, τους ταξικούς φραγμούς, την περιστολή συνδικαλιστικών και πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, τον πόλεμο και την εμπλοκή της χώρας σε αυτόν. Η κατεύθυνση αυτή έχει τη βάση της στους ΣΕΠΕ και τις ΕΛΜΕ και προοπτική τον ουσιαστικό συντονισμό τους για να παλέψουν ώστε την υπόθεση του αγώνα να την πάρουν οι εκπαιδευτικοί στα δικά τους χέρια.

Διάβασέ το »