ΑΚΕ: Σύγχυση για τον χαρακτήρα της μάχης που πρέπει να δοθεί χαρακτηρίζει την πρόταση της ΟΛΜΕ!

 

Σημεία Πάνω στην Εισήγηση ΟΛΜΕ: Σύγχυση για τον χαρακτήρα της μάχης που πρέπει να δοθεί χαρακτηρίζει την πρόταση της ΟΛΜΕ

             Ενώ ο κλάδος βρίσκεται μπροστά σε μια ολομέτωπη επίθεση όπου έχει γίνει πέρα για πέρα φανερό ότι πρέπει να δοθεί μια ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΜΑΧΗ για να ανατραπεί όλο το αντιδραστικό πλαίσιο της αξιολόγησης, η εισήγηση της ΟΛΜΕ (αλλά και αντίστοιχα η απόφαση της ΔΟΕ) προσπαθούν με κάθε τρόπο να το αποφύγουν.

Ενδεικτικά πάνω στο πρόγραμμα δράσης:

·       Υποτιμάται ανοικτά η απεργία και πολύ περισσότερο η απεργιακή προοπτική σαν το βασικό κορμό του αγώνα για την ανατροπή της αξιολόγησης.

·       Θεωρεί (ουσιαστικά) ότι η μάχη πρέπει να δοθεί κυρίως από τους νεοδιόριστους (και οι υπόλοιποι «δε θα τους αφήσουμε μόνους»). Οι στάσεις εργασίας δεν γίνονται για να συνοδευτούν από μαζικές-παρεμβάσεις-διαδηλώσεις κτλ όπως θα επιβαλλόταν σε μια εξώστρεφη κεντρική μάχη αλλά «για να καλυφθούν οι συνάδελφοι».

·       Τα συλλαλητήρια, η απεργία είναι υποτιμημένα ανάμεσα σε «δράσεις» όπως δικαστικές προσφυγές, συνεντεύξεις σε ΜΜΕ, εκδηλώσεις κτλ.

·       Το κάλεσμα σε Νέες Γενικές Συνελεύσεις «ανάλογα με τις εξελίξεις» είναι ενδεικτικό της  -μη-διάθεσης/δέσμευσης για συνέχεια.

·       Η αναφορά στις δικαστικές προσφυγές ανοίγει το παράθυρο σε τερματισμό και αυτής της απεργίας-αποχής όταν αυτή κριθεί παράνομη (άλλωστε είναι κάτι που θεωρούμε ότι εύχονται ΔΑΚΕ-ΠΕΚ-ΣΥΝΕΚ, για να ξεμπλέξουν).

Το παραπάνω πρόγραμμα συνοδεύεται από ένα πλαίσιο σύγχυσης σε σχέση με τα πολιτικά επίδικα που έχουν στον κλάδο μπροστά στον αγώνα. Αναπαράγει τη φοβία ότι γενικά «η κοινωνία είναι ενάντια μας», νιώθοντας παράλληλα την ανάγκη να επισημάνει ότι οι εκπαιδευτικοί κάνουμε τη δική μας(;) αυτοαξιολόγηση: «Κάθε μέρα εξετάζουμε κριτικά και αυτοκριτικά τη δουλειά μας, στους συλλόγους διδασκόντων/ουσών ανταλλάσσουμε σκέψεις και προτάσεις για να γίνει καλύτερη η σύνθετη παιδαγωγική πράξη».

Πετάει ανάμεσα σε άλλα και την αποπροσανατολιστική και επικίνδυνη πρόταση για ΣΣΕ, την στιγμή που ο κλάδος πρέπει να συζητήσει πώς θα οργανώσει την μάχη που έχει μπροστά του.

Φυσικά το πιο επικίνδυνο αποτελεί το αίτημα για «καθολική, εισαγωγική, περιοδική και ετήσια επιμόρφωση». Σε μια περίοδο όπου το συστημικό αφήγημα στηρίζεται πάνω στη θεώρηση ότι «εκπαιδευτικοί είστε ανεπαρκείς για αυτό πρέπει να αξιολογηθείτε», το «αίτημα» για επιμόρφωση αναπαράγει τη θεώρηση αυτή και μπάζει την αξιολόγηση από το παράθυρο.

Συνολικά οι ομοσπονδίες εισηγούνται μια πρόταση που δεν προσπαθεί να συγκροτήσει συνολικά τον αγώνα για την ανατροπή της αξιολόγησης. Φυσικά η έκρυθμη κατάσταση που επικρατεί στη βάση του κλάδου τους πιέζει να πάρουν κάποιες αποφάσεις ( πχ απεργία).

Το κρίσιμο όμως για μας παραμένει: η συγκρότηση ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΧΗΣ με ΣΤΟΧΟ την ΑΝΑΤΡΟΠΗ της αξιολόγησης, την άμεση και χωρίς όρους μονιμοποίηση των νεοδιόριστων αλλά και για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς! Με Μαζικές Γενικές Συνελεύσεις – Απεργία – Διαδηλώσεις – Επιτροπές Αγώνα και Απεργιακά Ταμεία – Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων.

Η οργάνωση κεντρικής μάχης με απεργίες και διαδηλώσεις είναι δύσκολη, αλλά είναι ο μόνος πραγματικός δρόμος. Είναι ο δρόμος που αυτή τη στιγμή δείχνουν δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς στην Πορτογαλία, πάνω από ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι στη Γαλλία, χιλιάδες νοσηλευτές στη Βρετανία.

Για αυτούς τους λόγους οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών καταψηφίζουν την εισήγηση της ΟΛΜΕ στις Γενικές  Συνελεύσεις και καταθέτουν τη δική τους πρόταση.

Διάβασέ το »

ΑΚΕ: Καταγγέλλουμε ΤΟ ΝΕΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΗΣ ΟΛΜΕ!-Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΏΝ!

 

Καταγγέλλουμε ΤΟ ΝΕΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΗΣ ΟΛΜΕ!

Να γίνουν πραγματικά βήματα κινήματος στα πρωτοβάθμια σωματεία ΕΛΜΕ-ΣΕΠΕ - 

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΏΝ

  Με μια αστεία δικαιολογία η πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ «ανέβαλε» την προγραμματισμένη Γενική Συνέλευση των Προέδρων τη στιγμή που η επίθεση της κυβέρνησης στα δικαιώματα μας συνεχώς εντείνεται.

 Η γελοία αιτιολογία που προβάλλουν οι παρατάξεις της υποταγής και του συμβιβασμού (ΔΑΚΕ,ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ), είναι ότι σε ολόκληρη την Αθήνα, δεν μπόρεσαν να βρουν μια αίθουσα, η οποία θα μπορούσε να φιλοξενήσει 100 ανθρώπους!! 

Πρόκειται για μια απαράδεκτη και διαλυτική ενέργεια που στόχο έχει να μην ανοίξει καν μια χαραμάδα αντίστασης και αμφισβήτησης της αδράνειας και της ήττας σε μια σειρά ζητήματα που μας απασχολούν (πόλεμος, φτώχεια, αντεργατική πολιτική, αξιολόγηση, ηλεκτρονικές εκλογές, Τράπεζα Θεμάτων, αναπληρωτές κλπ).

Είναι προφανές ότι ο πραγματικός λόγος του πραξικοπήματος, είναι ότι δεν πρέπει να τεθεί ούτε καν υπό συμβολική αμφισβήτηση η χυδαία γραμμή διάλυσης και υποταγής της ΟΛΜΕ αλλά και να μην τεθεί σε κίνδυνο η κωλοτούμπα των ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ-ΔΑΚΕ για νομιμοποίηση των ηλεκτρονικών εκλογών.

Πραγματικά ο κατήφορος της πλειοψηφίας στο ΔΣ της ΟΛΜΕ δεν έχει τέλος! Ο δρόμος άνοιξε με την προηγούμενη απόφαση (το κατάπτυστο λεγόμενο πρόγραμμα δράσης των συναντήσεων με υπουργούς) της τετράδας ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ, ΠΑΜΕ και στήριξη της ΔΑΚΕ.  Είναι η φυσική συνέχεια του περσινού ξεπουλήματος και των πραξικοπημάτων με την απεργία αποχή, την συμφωνία -των 3 από τους 4- στο συνέδριο της ΟΛΜΕ υπέρ της αξιολόγησης, οπότε λογική κατάληξη και η φετινή απραξία για το ζήτημα των μεντόρων, συντονιστών κλπ. Είναι συνέπεια της στάσης του ΠΑΜΕ να αρνείται σε ΟΛΜΕ αλλά και σε ΕΛΜΕ οποιοδήποτε αγωνιστικό απεργιακό βήμα μέσα στον Οκτώβρη, ισχυριζόμενο ότι υπονομεύει(!) την απεργία της 9/11. Όμως στην πραγματικότητα, την απεργία της 9/11 την υπονομεύουν όσοι δεν κάνουν τίποτα πριν και τίποτα μετά.

Αν τα πράγματα παραμείνουν έτσι είμαστε χαμένοι. Το σύνθημα “Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ” πρέπει και μπορεί να αρχίζει να υλοποιείται. Υπάρχει πολύ δυσαρέσκεια, αγανάκτηση, οργή στους συναδέλφους. Είναι ανάγκη κάθε αγωνιστής εκπαιδευτικός, σχήματα, συλλογικότητες, που αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα των εξελίξεων να κινηθούν στην κατεύθυνση συγκρότησης κεντρικής μάχης με την κυβερνητική πολιτική.

Η μεθόδευση αυτή δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη. Η Γενική Συνέλευση των προέδρων πρέπει να γίνει, έστω και για συμβολικούς λόγους. Αν όμως μείνει μόνο σε μια ανταλλαγή απόψεων και δεν ανοίξει τον δρόμο σε έναν αγωνιστικό συντονισμό των ΕΛΜΕ, τότε η αξία της θα είναι μικρή και η ουσία του πραξικοπήματος θα έχει περάσει. Και κάτι ακόμα: Για να πάρουν οι εκπαιδευτικοί την υπόθεση στα χέρια τους, είναι απαραίτητο να ενταθούν οι προσπάθειες για μαζικές γενικές συνελεύσεις!

·        Γενικές Συνελεύσεις, Επιτροπές Αγώνα σε κάθε σωματείο, συγκρότηση απεργιακού ταμείου, διαδηλώσεις, απεργίες, συντονισμός ΕΛΜΕ

·        Σωματεία όπλα αντίστασης και διεκδίκησης των εργαζομένων και όχι όργανα των παρατρεχάμενων του συστήματος και των κυβερνήσεων.

Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ. ΑΥΤΟΝ  ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΑΔΙΣΟΥΜΕ!

Διάβασέ το »

Για την ημερίδα της ΟΛΜΕ στο Ηράκλειο

Πραγματοποιήθηκε η ημερίδα της ΟΛΜΕ στο Ηράκλειο στις 22/3 και μάλιστα με άδεια προϊσταμένων με θέμα «Τα εργασιακά προβλήματα των αναπληρωτών και η πολιτική των μη διορισμών». Είχαν το θράσος να μοιράσουν και βεβαιώσεις παρακολούθησης του ΄΄σεμιναρίου΄΄ όπως γίνεται συνήθως σε εκπαιδευτικά προγράμματα, για να δικαιολογηθεί η άδεια, αν και υπήρξαν έντονες αποδοκιμασίες εκ μέρους μας αλλά και από άλλους συναγωνιστές. Μάλιστα τις μοίρασαν στο τέλος για να μη αδειάσει το αμφιθέατρο νωρίτερα όπως υπογράμμισε κάποιο μέλος του ΔΣ.

Η όλη διαδικασία ήταν  απαράδεκτη και χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Ήταν ένα φιάσκο όπως την χαρακτήρισε ένας συνάδελφος αναπληρωτής. Με τον πρόεδρο της ΟΛΜΕ (ΔΑΚΕ) να μιλεί την περισσότερη ώρα για το πόσο η ΟΛΜΕ ενδιαφέρεται για τους αναπληρωτές, πόσο συνέβαλε η ομοσπονδία στα συλλαλητήρια των αναπληρωτών, πόσο αγωνιστική είναι η προσωπική του στάση και της παράταξης του, αφού έχει δώσει πολλούς αγώνες για το καλό του κλάδου. Όλοι βέβαια γνωρίζουν τη ξεπουληματική  στάση της ΔΑΚΕ στους μεγάλους αγώνες των εκπαιδευτικών το 1998, το 2013 κλπ. Νομίζουμε ότι δεν είναι η ώρα να απασχοληθούμε με αυτό, αλλά είναι πρόκληση να ακούμε τη ΔΑΚΕ να μας κάνει μαθήματα αγωνιστικής στάσης και πρακτικής. Και μας έκανε εντύπωση που δεν βγήκε κανένα μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ ( και της μειοψηφίας)  για να εγκαλέσει τον πρόεδρο της ΟΛΜΕ που με θρασύτατο και επιθετικό ύφος απαντούσε σε όποιον ασκούσε κριτική.

Διάβασέ το »

Οι δυσκολίες του κινήματος των εκπαιδευτικών λύνουν τα χέρια της κυβέρνησης

Οι δυσκολίες του κινήματος των εκπαιδευτικών λύνουν τα χέρια της κυβέρνησης, για να κλιμακώσει την επίθεσή της

(*) Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 810, στις 14/10/2017

Πραγματοποιήθηκε στις ΕΛΜΕ όλης της χώρας κύκλος γενικών συνελεύσεων ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, απόπειρα γενικών συνελεύσεων. Η πλειοψηφία του ΔΣ της ΟΛΜΕ (ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ-ΠΕΚ) είχε εισηγηθεί πλαίσιο μιας σαφούς υποστήριξης της κυβέρνησηςστην... κοινή πορεία εξόδου από τα μνημόνια (αυτό ήταν το πνεύμα του πλαισίου). Το γεγονός αυτό από μόνο του λειτουργούσε διαλυτικά και αποσυσπειρωτικά. «Κούμπωσε» με την ψυχολογία ήττας που διακρίνει τον κλάδο -αλλά και όλο τον λαό- κι έδωσε ένα αποτέλεσμα παρουσίας λίγων δεκάδων εκπαιδευτικών ανά ΕΛΜΕ. Οι συνελεύσεις κατέληξαν σε ανοιχτά ΔΣ,ενώ η συζήτηση σε πολλές περιπτώσεις καταπιάστηκε με ζητήματα εργασιακής καθημερινότητας και προσομοίασε σε... ανοιχτά ΠΥΣΔΕ (συνδιοικητικά όργανα ανά εκπαιδευτική περιοχή).

Στην ποικιλία των «αιτημάτων» της ΟΛΜΕσυμπεριλαμβάνονταν το... πάγιο -σε όλο τον εκπαιδευτικό αστικό και ρεφορμιστικό συνδικαλιστικό κόσμο- αίτημα για «επιμόρφωση», το επικίνδυνο αίτημα για «Λύκειο αυτόνομη μορφωτική βαθμίδα», το κυβερνητικό αίτημα για «αξιόπιστο απολυτήριο με ενδοσχολικές εξετάσεις και πρόσβαση στην Γ/θμια μετά το απολυτήριο με πανελλαδικές εξετάσεις» και άλλα... πάγια, κάτω από το καπέλο της ανατροπής «των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας και ύφεσης, των πολιτικών ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ», μιας και κυβέρνηση δεν υπάρχει για την ΟΛΜΕ στην ελληνική κοινωνία... Οι δύο (ΣΥΝΕΚ, ΔΑΚΕ) και μισή (ΠΕΚ) κυβερνητικές παρατάξεις απέδειξαν ποσό επίπλαστες είναι οι διαφωνίες των κομματικών τους φορέων και πόσο στενά μπορούν να συνεργαστούν στην κατεύθυνση της πλήρους απαξίωσης και διάλυσης του συνδικαλιστικού κινήματος.

Με μπόλικο θράσος, τέλος, αυτή η πολύ φερέγγυα ΟΛΜΕ ζήτησε από τον κλάδο «εξουσιοδότηση κήρυξης 24ωρης απεργιακής κινητοποίησης, εάν υπάρξει αιφνιδιασμός από τη μεριά του Υπουργείου».

Αντίστοιχο πρόγραμμα δράσης-αδράνειας πρότεινε και το ΠΑΜΕ: Τις μερικές δεκάδες αιτήματα του πολιτικού του πλαισίου τις υποστήριξε με πρόταση για «24ωρη απεργία, σε περίπτωση που η κυβέρνηση φέρει σε ψήφιση μέτρα περιορισμού των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών», αλλά και αυτό όχι... με τους 70.000 εκπαιδευτικούς της Β/θμιας εκπαίδευσης μόνους τους, αλλά «μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα»!

Όπως είναι φανερό, η λέξη απεργία αποτελεί πλέον μια απαγορευμένη λέξη για την αστική και ρεφορμιστική συνδικαλιστική ηγεσία. Το γεγονός αυτό στη χειρότερη περίπτωση αποτελεί ανοιχτή απεργοσπασία και στην καλύτερη υποταγή και βόλεμα στον αρνητικό συσχετισμό.

Οι Παρεμβάσεις πρότειναν συγκεκριμένο απεργιακό βήμα μέσα στον Οκτώβρη (κάτι που είναι θετικό), αλλά με ένα πλαίσιο που καταλήγει πιθανά σε νέο ατομικό ρεκόρ των Παρεμβάσεων με καμιά εκατοστή αιτήματα!Προβληματική παραμένει η λογική υπεράσπισης των φοβερών και τρομερών αποφάσεων των συνεδρίων της ΟΛΜΕ, καθώς «παραμένουν σε ισχύ όλα τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις του κλάδου όπως διαμορφώθηκαν από το 16ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ, ψηφίστηκαν από τις ΓΣ των ΕΛΜΕ του Σεπτεμβρίου του 2013 από χιλιάδες εκπαιδευτικούς, επιβεβαιώθηκαν στο 17ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ». Θυμίζουμε, ότι οι όποιες θετικές αποφάσεις έχουν παρθεί σε συνέδρια έχουν ξεπουληθεί στην πραγματικότητα από όσους απλώς ήθελαν να τις χρησιμοποιήσουν για να ανέλθουν στο αστικό πολιτικό παιχνίδι.

Με όλα αυτά τα δεδομένα, το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο που έγινε στις 5 Οκτώβρη δεν κατάφερε να συσπειρώσει στην Αθήνα πάνω από 150 ανθρώπους και στη Θεσσαλονίκη πάνω από λίγες δεκάδες. Στην Αθήνα, μόνο αηδία προκαλούσε η «αγωνιστική» επιστροφή διαφόρων ξεφωνημένων καθεστωτικών συνδικαλιστών, οι οποίοι έπιασαν τις ντουντούκες, ενώ σε ένα συνδικαλιστικό κίνημα που σέβεται στοιχειωδώς τον εαυτό του θα είχαν πεταχτεί με τις κλωτσιές έξω από τους κόλπους του, με βάση τα άθλια έργα τους ενάντια στον κλάδο.

Ένα τέτοιο κλίμα αποτελεί βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης και του συστήματος. Νιώθει, ότι έχει λυμένα τα χέρια της να κλιμακώσει την επίθεση μέσω του «νέου λυκείου», αλλά και της αξιολόγησης και της παραπέρα διάλυσης των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών. Πρέπει ωστόσο να γίνει κάτι ξεκάθαρο. Η προπαγάνδα περί «κανονικότητας» και η άνεση κίνησης της κυβέρνησης δεν είναι ένα πραγματικό γεγονός. Αποτελεί αποτέλεσμα της μεσολάβησης ενός παραμορφωτικού φακού που αντιστοιχεί στην αποσυγκρότηση και στην περιθωριοποίηση του λαϊκού παράγοντα. Είναι διαπιστωμένο ιστορικά, ότι και οι πιο γελοίες πολιτικές συστημικές λύσεις μπορούν να δείχνουν σοβαρές, ότι και τα πιο μεγάλα αδιέξοδα του συστήματος είναι από αυτό διαχειρίσιμα στο βαθμό που η εργατική τάξη και ο λαός είναι ανασυγκροτημένοι.

Με την έννοια αυτή, χρέος των οργανωμένων δυνάμεων που αναφέρονται στο κίνημα (ιδιαίτερα εκείνων που θέλουν να είναι κομμουνιστικές), αλλά και των ανένταχτων αγωνιστών είναι να παλέψουν ενάντια στην εμπέδωση του κλίματος ήττας και να υποστηρίξουν τη θεμελιώδη αρχή της δυνατότητας των λαϊκών αγώνων. Με σταθερή αντιπαράθεση στις γραμμές συμβιβασμού, οι οποίες στους χώρους της εκπαίδευσης εκφράζονται και με λογικές «ιδιαιτερότητας του κλάδου», «αταξικότητας της εκπαίδευσης» και άρα «δυνατότητας προοδευτικής συνδιοίκησής της». Με άλλα λόγια, παρά το γεγονός ότι οι ρεφορμιστικές αυταπάτες είναι βαθιά ριζωμένες στους χώρους της εκπαίδευσης (ως ένα από τα αποτελέσματα της αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης που δυσκολεύει την καθαρή ταξική τοποθέτηση στα ζητήματα) η πάλη, σήμερα, ενάντια στις αυταπάτες αυτές είναι παράλληλη με την επιδίωξη να βγει ο κλάδος των εκπαιδευτικών στον δρόμο του αγώνα. Το γενικό πλαίσιο της πάλης προκύπτει από την ίδια την πραγματικότητα και είναι η στόχευση για ανατροπή της πολιτικής της φτώχειας, των απολύσεων, της ανεργίας, των ελαστικών εργασιακών σχέσεων και των ταξικών φραγμών. Για:

Ø  Μαζικούς μόνιμους διορισμούς - Όχι στις ελαστικές εργασιακές σχέσεις στην εκπαίδευση και στη κοινωνία - Όχι στις απολύσεις.

Ø  Να ανατραπεί το πλαίσιο αξιολόγησης - αυτοαξιολόγησης. Όχι στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων.

Ø  Αυξήσεις στους μισθούς.

Ø  Κάτω τα χέρια από τα συνδικαλιστικά δικαιώματα - όχι στον κρατικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό.

Ø  Να μην κατατεθεί το σχέδιο Γαβρόγλου ενάντια στους ταξικούς φραγμούς.

Διάβασέ το »