ΟΛΟΙ στη Γεν. Συνέλευση της ΕΛΜΕ Τετάρτη 20/2, 6μμ ΕΠΑΛ Σάμου

Η επίθεση κλιμακώνεται ακόμα και μέσα στην προεκλογική περίοδο!

Όσο αργεί η συγκρότηση αγώνων, η βαρβαρότητα επελαύνει

Η προεκλογική περίοδος μπαίνει στην τελική ευθεία και Τσίπρας και Μητσοτάκης τρέχουν προς άγρα ψήφων όχι στο λαό αλλά στα διάφορα κέντρα εξουσίας για να πάρουν το χρίσμα. Έχουν πάρει τους δρόμους των γραφείων της ΕΕ και διάφορων παραγόντων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ αλλά και ντόπιων κέντρων εξουσίας και παρουσιάζουν την πραμάτεια τους. Από τη μία ΣΥΡΙΖΑ και Τσίπρας έχουν να επιδείξουν την τεράστια αποτελεσματικότητά τους στην περιθωριοποίηση του λαϊκού παράγοντα και τη δουλική ευθυγράμμισή τους με την εγκληματική πολιτική του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Από την άλλη ΝΔ και Μητσοτάκης προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις πολυετείς υπηρεσίες τους στο σύστημα και να παρουσιάσουν εγγυήσεις ότι τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ έστρωσε το δρόμο, μπορούν αυτοί να συνεχίσουν πιο αποτελεσματικά το ίδιο αντιδραστικό έργο.

Παρά τον επικοινωνιακό βομβαρδισμό της κυβέρνησης που έχει απίστευτο θράσος να κάνει το μαύρο – άσπρο, η πραγματικότητα είναι πως η φτώχεια, η διάλυση των εργασιακών σχέσεων, η παράδοση των πάντων στο Υπερταμείο, η εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία, η απώλεια πρώτης κατοικίας, η αναίρεση του δωρεάν χαρακτήρα περίθαλψης και υγείας, όλα τα αντιδραστικά μέτρα των μνημονίων και της καπιταλιστικής επίθεσης είναι ΟΛΑ ΕΔΩ. Κι όλα αυτά σε ένα τοξικό κλίμα του πολιτικού συστήματος, όπου στελέχη (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΚΙΝΑΛ, ΑΝΕΛ, Ποτάμι, Χρυσή Αυγή) χωρίς την παραμικρή αναστολή, περιδιαβαίνουν από κόμμα σε κόμμα, καταπατούν τους «όρκους» που έδιναν λίγες ώρες πριν, με μοναδική «ιδεολογία» την προσωπική τους διάσωση και, πάνω απ’ όλα, την εξυπηρέτηση των ιμπεριαλιστών και της ντόπιας άρχουσας τάξης.

Τα αντίστοιχα συμβαίνουν και στην εκπαίδευση: Η κυβέρνηση, αφού έβαλε τις βάσεις για χιλιάδες απολύσεις αναπληρωτών με την ψήφιση του «προσοντολογίου», προωθεί με ένταση την αξιολογική περικύκλωση του κλάδου μέσω πλήθους μέτρων: τις «Ομάδες Εκπαιδευτικής Υποστήριξης», την «αποτίμηση του Εκπαιδευτικού έργου» τη «Νέα Αρχή στα ΕΠΑΛ» κ.α. Ενώ η μισθολογική κατρακύλα συνεχίζεται και οι συντάξεις πάνε για τα 67 (το λιγότερο).

Τον προηγούμενο τμήμα οι εκπαιδευτικοί (και ιδιαίτερα το πιο χτυπημένο τμήμα μας, οι συμβασιούχοι της εκπαίδευσης-αναπληρωτές) δώσαμε «παρών» σε τρεις μαζικές κινητοποιήσεις με την κάλυψη τριών απεργιών. Οι σημαντικές αυτές κινητοποιήσεις έβγαλαν τον κλάδο από το κινηματικό "ψυγείο" ύστερα από πέντε χρόνια - παρά την καθαρή υπονόμευση από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες ΔΟΕ-ΟΛΜΕ.  Έδειξαν ότι η οργή που έχει συσσωρεύσει το πολύχρονο "δούλεμα" των υποσχέσεων διορισμών που θα μετατραπούν σε μαζικές απολύσεις, μπορεί να μετατραπεί σε μαζικό αγώνα. Η εξέλιξη των κινητοποιήσεων έδειξε, ταυτόχρονα, τις αδυναμίες και την αποσυγκρότηση που έχει φορτώσει στο κίνημα η πολύχρονη κυριαρχία απόψεων ήττας και συμβιβασμού. Το γεγονός ότι οι συνελεύσεις παρέμειναν άμαζες αλλά και ότι η απεργιακή συμμετοχή δεν ήταν μεγάλη (μέτρια στην πρωτοβάθμια, μικρή στη δευτεροβάθμια) αποτέλεσαν για τη φάση αυτή και τους όρους εκείνους που επέτρεψαν στην κυβέρνηση να ψηφίσει το νομοσχέδιο χωρίς να υποστεί σοβαρή φθορά.

Σε αυτό το κλίμα που χαρακτηρίζεται, από τη μία από την επίθεση του συστήματος στο σύνολο των δικαιωμάτων μας και, από την άλλη από την ήττα και το ξεπούλημα των συνδικαλιστικών ηγεσιών, καταδικάζονται οι εργαζόμενοι σε πλήρη παράδοση μέσω της εξώθησής τους στην ατομική «διάσωση».  Ολόκληρη βιομηχανία έχει στηθεί τόσο σε σχέση με ταχύρυθμα σεμινάρια που θα παρέχουν μόρια διορισμού όσο και σε σχέση με τις δικαστικές αγωγές για τα αναδρομικά των δώρων. Το μήνυμα που πρέπει να εμπεδώσουν οι εργαζόμενοι σαφές: «ξέχνα τους αγώνες και σώσε τον εαυτό σου».

Όμως η πραγματικότητα είναι πως, όσο αργεί η συγκρότηση αγώνων, τόσο το βαρέλι της συντριβής των δικαιωμάτων μας δεν θα έχει πάτο. Σε αυτήν την αναγκαιότητα, φρένο θα είναι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες ΟΛΜΕ-ΔΟΕ που έχουν πλούσιο έργο στην αποσυγκρότηση και απαξίωση των σωματείων και του συλλογικού αγώνα. Μόνος τρόπος να μπει φρένο στην επελαύνουσα βαρβαρότητα είναι να βγει ο λαός και οι εργαζόμενοι στο προσκήνιο με τους αγώνες μας να τους οργανώσουμε με τα δικά μας χέρια κόντρα σε φανερούς εχθρούς και ψεύτικους φίλους. Παλεύουμε για:

Ø  μαζικούς μόνιμους διορισμούς – ανατροπή του προσοντολογίου – μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών.

Ø  πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις - ανατροπή του ν. Κατρούγκαλου και όλων των αντιασφαλιστικών νόμων - μείωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης.

Ø  Ανατροπή του θεσμικού πλαισίου αξιολόγησης – αυτοξιολόγησης.

Ø  Όχι στο «νέο» λύκειο των ταξικών φραγμών – παλεύουμε για δωρεάν δημόσια παιδεία.

ΟΛΟΙ στη Γεν. Συνέλευση της ΕΛΜΕ Τετάρτη 20/2, 6μμ ΕΠΑΛ Σάμου . Για οργάνωση μιας καταρχήν 24ωρης απεργίας με νέο γύρο συνελεύσεων – συγκρότηση αγώνα από τους ίδιους τους εργαζόμενους

Διάβασέ το »

Θέσεις των Αγωνιστικών Κινήσεων για τις ΟΜΑΔΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ

ΟΜΑΔΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ  ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ της κυβερνητικής πολιτικής  ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ  ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Από τα μέσα του περασμένου Δεκέμβρη, η κυβέρνηση με νόμους και εγκυκλίους επιτίθεται στα δικαιώματα μαθητών κι εκπαιδευτικών. Λίγες μέρες μετά την ψήφιση του νόμου για το προσοντολόγιο και την προώθηση της αυτοαξιολόγησης - αξιολόγησης, πιέζει για την δημιουργία Ομάδων Εκπαιδευτικής Υποστήριξης -Ο.Ε.Υ. (εγκύκλιος 220703/Δ3) που περιλαμβάνονται στον ν. 4547/2018 για τις Νέες Εκπαιδευτικές Δομές που ψήφισε πέρσι τον Ιούνιο. Με ιδεολογικό πολιορκητικό κριό την «συμπερίληψη και την ένταξη» επιχειρεί να κατεδαφίσει τις υπάρχουσες δομές ειδικής αγωγής.

Η εγκύκλιος που προωθεί τις Ο.Ε.Υ., εισάγει ένα δαιδαλώδες σύστημα προκειμένου οι μαθητές που έχουν ανάγκη από πρόσθετη εκπαιδευτική στήριξη, να φτάσουν μέχρι την πόρτα των ΚΕΣΥ (που παίρνουν τη θέση των ΚΕΔΔΥ) και να πάρουν μια πρώτη διάγνωση.Από δω και πέρα θα πρέπει σε κάθε σχολείο να φτιαχτούν τόσες Ο.Ε.Υ. όσα είναι και τα τμήματα του σχολείου που έχουν μαθητές που χρειάζονται επιπλέον στήριξη. Κάθε επιτροπή θα αποτελείται από τον διευθυντή ή τον υποδιευθυντή, από το δάσκαλο του Τμήματος Ένταξης ή τον υπεύθυνο επικοινωνίας με το ΚΕΣΥ και από τον υπεύθυνο του τμήματος που φοιτά ο μαθητής. Άρα ο δάσκαλος του Τ.Ε. θα πρέπει να συμμετέχει σε όλες. Ακόμα και στα σχολεία που δεν συγκροτηθούν ΟΕΥ αλλά υπάγονται στην «ομπρέλα» των ΕΔΕΑΥ  η διαδικασία θα είναι ίδια.

Έτσι, για να μπορέσει ένας μαθητής να φτάσει στην πόρτα του ΚΕΣΥ θα πρέπει πρώτα να δημιουργηθεί Ο.Ε.Υ. που θα συντάξει Βραχυχρόνιο Πρόγραμμα Παρέμβασης, που θα το εγκρίνει σε συνεδρίασήτου ο σύλλογος διδασκόντων, που στη συνέχεια θα το διαβιβάσει για παρατηρήσεις και έγκριση στο ΚΕΣΥ.  Αυτό  διαρκεί τρεις μήνες! Στο ενδιάμεσο θα πρέπει  η Ο.Ε.Υ. να συνεδριάζει τακτικά (προσκαλώντας κάθε φορά στις συνεδριάσεις τους γονείς ή τον μαθητή, αν γίνεται), να κάνει απολογισμό και να αναπροσαρμόζει το πρόγραμμα (υπό την επίβλεψη του ΚΕΣΥ) και στο τέλος, αφού κάνει τον τελικό απολογισμό των αποτελεσμάτων των δράσεων που έγιναν, θα μπορεί να ζητήσει από το ΚΕΣΥ να κάνει διάγνωση. Το ΚΕΣΥ θα τα λάβει όλα αυτά υπόψη, καθώς και το αίτημα των γονιών και θα κρίνει αν και πότε θα ορίσει ημερομηνία αξιολόγησης του μαθητή. Την αξιολόγηση θα την κοινοποιήσει ο κηδεμόνας στο σχολείο και στη συνέχεια η Ο.Ε.Υ. θα πρέπει να καταρτίσει (νέο)  Εξατομικευμένο Πρόγραμμα Εκπαίδευσης (Ε.Π.Ε.).

Αν και σε πρώτη φάση η πίεση που ασκείται να φτιαχτούν Ο.Ε.Υ. αφορά στους μαθητές που δεν έχουν διάγνωση, από τα άρθρα του νόμου για τις δομές είναι σαφές πώς αυτές θα διαχειριστούν όλες τις περιπτώσεις των μαθητών που χρειάζονται βοήθεια και αφήνεται ανοιχτό το ενδεχόμενο να επανακαθοριστεί ο τρόπος διαχείρισης των υφιστάμενων διαγνώσεων.

Πολύ σοβαρό χτύπημα στα δικαιώματα των μαθητών με δυσκολίες και όχι μόνο…

Με το νέο αυτό σύστημα συρρικνώνονται οι δομές της ειδικής αγωγής. Είναι φανερό πως οι περισσότεροιμαθητές θα έχουν διάγνωση από τη μέση της σχολικής χρονιάς. Αυτό θα έχει τεράστιες επιπτώσεις στους μαθητές του νηπιαγωγείου και της Α΄ τάξης Δημοτικού. Το μπλοκάρισμα των διαγνώσεων μπλοκάρει με τη σειρά του τις προσλήψεις στην ειδική αγωγή και την παράλληλη στήριξη και μετακυλύει τις ευθύνες  αποκλειστικά στις πλάτες των εκπαιδευτικών. Εδώ το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο ότι οι εκπαιδευτικοί της τυπικής γενικής εκπαίδευσης δεν θα έχουν τα απαραίτητα γνωστικά-μορφωτικά προσόντα όπως κατά βάση υποστηρίζουν ανακοινώσεις σχημάτων της λεγόμενης αριστεράς.  Έτσι και αλλιώς- όλα αυτά τα χρόνια-  οι εκπαιδευτικοί της ειδικής αγωγής είναι αφημένοι στη μοίρα τους χωρίς καμία υποστήριξη σε καθημερινό επίπεδο και πολλές φορές ενεργούν με ότι μπορούν διανοητικά να επιστρατεύσουν απέναντι σε ένα μεγάλο και ποικιλόμορφο φάσμα δυσκολιών και διαγνώσεων. Ούτε στο ότι όλο αυτό «δεν θα είναι αποτελεσματικό», θαρρείς και είναι «αποτελεσματικό» το μορφωτικό πλαίσιο για τα παιδιά του λαού και της  τυπικής αγωγής! Σίγουρα είναι  μία ακόμα μέθοδος για να περάσουν :

1.        Η Εντατικοποίηση της εργασίας των εκπαιδευτικών. Τεράστιος όγκος (γραφειοκρατικής κυρίως) εργασίας , ιδιαίτερα των εκπαιδευτικών του Τ.Ε.

2.        Εφαρμογή της αυτοαξιολόγησης και της δήθεν «ουσιαστικοποίησης» του χρόνου παραμονής στο σχολείο για όλους τους εκπαιδευτικούς  ώστε και η αύξηση του εργασιακού ωραρίου να δικαιολογείται και ο εκπαιδευτικός να μην μπορεί να αρνηθεί όντας υπόλογος στους γονείς των παιδιών που αντιμετωπίζουν ειδικές ή άλλες δυσκολίες

Τα συνδικαλιστικά όργανα (ΣΕΠΕ, ΕΛΜΕ) πρέπει να κάνουν όλες τις ενέργειες ώστε να μην φτιαχτούν στα σχολεία Ο.Ε.Υ. και όπου υπάρχουν να μην λειτουργήσουν .Να πιεστούν οι Ομοσπονδίες να πάρουν θέση καλώντας για ΑΠΟΧΉ από την συγκρότηση των ΟΕΥ.

Η διάλυση των δομών ειδικής αγωγής- άλλη μια πλευρά της επίθεσης στα εκπαιδευτικά και εργασιακά δικαιώματα- μπορεί να απαντηθεί αποτελεσματικά μόνο από ένα ισχυρό κίνημα που να έρθει σε ευθεία αντιπαράθεση με την κυβερνητική πολιτική (υλοποίηση δεσμεύσεων μνημονίων, κατευθύνσεων του ΟΟΣΑ…

Ένα κίνημα που δεν θα περιοριστεί στις αναγκαίες αλλά όχι ικανές αποφάσεις συνδικαλιστικών οργάνων αλλά θα οργανώσει έναν παρατεταμένο απεργιακό αγώνα ενάντια στην ανατροπή των εργασιακών σχέσεων και των εκπαιδευτικών δικαιωμάτων στο σχολείο.

Διάβασέ το »

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ, ΟΥΤΕ ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΑΛΛΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ.
ΟΛΑ ΚΑΤΑΚΤΙΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ !

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ, ΟΥΤΕ ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ
ΑΛΛΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

ΔΥΝΑΜΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΑΣ

            Τις τελευταίες μέρες έχει ανοίξει μια ολόκληρη διαδικασία δικαστικών προσφυγών εκπαιδευτικών και συνολικότερα δημοσίων υπαλλήλων που διεκδικούν δικαστικά την επιστροφή αναδρομικά των κομμένων επιδομάτων (Χριστουγέννων, Πάσχα κλπ). Τρίβουν τα χέρια τους τα δικηγορικά γραφεία (μικρά και μεγάλα) που πρωτοστατούν στην επιχείρηση αυτή. Δίνουν και παίρνουν τα διάφορα νομικά ή νομικίστικα επιχειρήματα που συνηγορούν στο νόμιμο της διεκδίκησης και προκρίνουν αυτή τη διαδικασία ως το πιο αποτελεσματικό και τελεσφόρο μέσο για τη δικαίωση των εργαζομένων.

            Και όλοι ταγμένοι στην προσπάθεια να συσκοτίσουν, να αποκρύψουν, να αποπροσανατολίσουν από την πραγματικότητα: ότι η δικαστική, νομοθετική και εκτελεστική εξουσία δεν είναι ξεκομμένες, δεν είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους αλλά συνεργάζονται στενά, αλληλοτροφοδοτούνται και οι τρεις μαζί υπηρετούν πιστά το σύστημα της εκμετάλλευσης και ιμπεριαλιστικής εξάρτησης σε βάρος των εργαζομένων, του λαού, της νεολαίας.

            Οι δικαστικές προσφυγές για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας συνιστούν μια μεθοδευμένη κίνηση που προεκλογικά ευνοεί και την κυβέρνηση, η οποία από τη μια δηλώνει ότι σέβεται τις δικαστικές αποφάσεις από την άλλη όμως ότι δεν μπορεί να παρεκκλίνει από τις δεσμεύσεις της στους θεσμούς και τους δημοσιονομικούς στόχους Και πόσο ανεξάρτητη και θετική θα είναι η όποια απόφαση της «ανεξάρτητης» Δικαιοσύνης, όταν κατά δεκάδες  χιλιάδες προσφύγουν οι Δημόσιοι Υπάλληλοι σε μια περίοδο που οι ιμπεριαλιστές-δανειστές, στο πλαίσιο της ενισχυμένης επιτήρησής τους,   και η κυβέρνηση εφαρμόζουν «σφιχτή» οικονομική πολιτική και «ματωμένα» πλεονάσματα από τώρα ως το 2060 ;

            Ο αποπροσανατολισμός γίνεται ακόμη μεγαλύτερος, αν σκεφτούμε ότι αμέσως μετά από τις καθόλου αμελητέες κινητοποιήσεις ενάντια στο κακόφημο προσοντολόγιο οι εργαζόμενοι εκπαιδευτικοί σε όλες τις βαθμίδες όφειλαν να βγάλουν τα απαραίτητα συμπεράσματα για τον αγώνα και να προετοιμαστούν για να αντισταθούν στο νέο γύρο επίθεσης σε βάρος τους (ομάδες εκπαιδευτικού έργου, προώθηση αυτοαξιολόγησης, «Νέο Λύκειο»…)

            Κι αν ακόμα υπάρξει «δικαίωση» και εκδικαστούν κάποια ποσά στους εργαζόμενους (ψίχουλα μπροστά στο μέγεθος των περικοπών, της ληστείας που διαπράττεται εδώ και χρόνια σε βάρος τους), το γεγονός ότι δεν κερδήθηκαν μέσα από αγώνες αλλά προσφέρονται ως προεκλογικό δωράκι της κυβέρνησης (υποκίνηση δικαστικών προσφυγών και από κυβερνητικούς παράγοντες, ΜΜΕ κλπ) το κάνει πιο ευάλωτο, πιο ανασφαλές στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, υπονομευμένο στη διαδικασία εξαέρωσής τους.

            Από την άλλη, ευθύς εξαρχής ξεκαθαρίζεται ότι πρωτόδικη δικαίωση δεν σημαίνει και τελεσίδικη απόφαση. Ήδη το ποσό που  «αναλογεί» στον κάθε εργαζόμενο έχει κουτσουρευτεί ριζικά και σίγουρα δεν περιλαμβάνει το σύνολο των περικοπών των τελευταίων δέκα χρόνων. Ήδη το ποσό αυτό, αν τελικά δοθεί, δεν θα αποτελέσει παρά μία «σταγόνα στον ωκεανό» του πραγματικού κόστους της ζωής τους που μαστίζεται από συνεχείς αυξήσεις στις τιμές και τις υπηρεσίες πρώτης ανάγκης, από τα φορολογικά χαράτσια και τους έμμεσους φόρους κατανάλωσης. Ήδη διαρρέεται ότι θα έχει το χαρακτήρα φιλοδωρήματος, φιλανθρωπίας που θα δοθεί (η υπόσχεσή του) προεκλογικά και θα παρθεί πάλι πίσω μετεκλογικά με διάφορες μορφές και τρόπους. Ήδη η κατάργηση του αφορολόγητου βρίσκεται προ των πυλών.

            Το σημαντικό, όμως είναι άλλο: Ότι η λογική-πρακτική των δικαστικών προσφυγών συμβάλλει στην εδραίωση  της  αντίληψης  ότι οι εργαζόμενοι διεκδικούν από το κράτος και μέσω της δικαιοσύνης μόνο και εφόσον το κράτος έχει να  δώσει. Αποδυναμώνεται, έτσι, και  η λογική ότι διεκδικούμε το δικαίωμα  στην αξιοπρεπή διαβίωση και  ο  αγώνας  για  αύξηση του μισθού μας ανεξάρτητα και ουσιαστικά σε αντίθεση με  την πολιτική των κυβερνήσεων  και των δικαστικών αποφάσεων. Ενισχύει, δηλαδή, την αντίληψη περί εφικτού,  το εφικτό που προβάλλει η  κυβέρνηση και το σύστημα, το οποίο τελικά καταστρέφει τους εργαζόμενους και μεταθέτει για το …απώτερο μέλλον την ανάγκη  για οργάνωση αγώνων αντίστασης και διεκδίκησης.

            Δεν αποκλείουμε, ως θέση αρχής, και τη χρησιμοποίηση δικαστικών μέσων. Αυτό, όμως, μπορεί να γίνει ως τριτεύουσα πλευρά δράσης ενός υπαρκτού κινήματος που απεργεί, διαδηλώνει, παλεύει, συγκρούεται με στόχο το κέρδισμα χρόνου ή την ανάδειξη ενός ζητήματος. Σε συνθήκες κυριαρχίας της αδράνειας και της ατομικής λύσης (όπως η σημερινή), μια τέτοια επιλογή απλώς αναπαράγει και ανατροφοδοτεί την αδράνεια και τη συνδικαλιστική διάλυση.

            «Μα δεν μας στοιχίζει τίποτα (τα 20 -25 ευρώ μπορούμε ακόμα να τα τζογάρουμε) κι αν τα πάρουμε, κάποιες τρύπες θα κλείσουμε». Κι όμως, συνάδερφοι, μας στοιχίζει. Γιατί ο δρόμος των δικαστικών προσφυγών είναι ατομικός δρόμος (όσο κι αν προβάλλεται  ότι οι προσφυγές γίνονται συλλογικά). Αποπροσανατολίζει, θολώνει, αποδυναμώνει. Βάζει ένα επιπλέον εμπόδιο στις συλλογικές, μαχητικές διαδικασίες και διεκδικήσεις.

            Η  ανάλογη υπόθεση των 176 ευρώ στο παρελθόν, των προσφυγών της διαθεσιμότητας στη συνέχεια αποδεικνύουν ότι μπροστά στην σκληρή και άδικη επίθεση που δεχόμαστε στη ζωή μας δεν απαντούμε αναζητώντας την ‘‘προστασία» των εργαλείων του αντιπάλου. Ιστορικά οι εργαζόμενοι γνωρίζουν τον δρόμο για την υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων και κατακτήσεών τους και οι δεκάδες χιλιάδες  εκπαιδευτικοί που βγήκαν στους δρόμους στις ΗΠΑ, τη Γαλλία, την Ολλανδία τον επιβεβαιώνουν.

            Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

            Στόχος μας πρέπει να είναι οι αυξήσεις στους μισθούς μας –αυξήσεις που να ανέρχονται στο κόστος ζωής, που να καλύπτουν τις ανάγκες μας. Διεκδικούμε 13^ο και 14^ο μισθό.

            Για να το  πετύχουμε αυτό θα πρέπει να ανοίξουμε έναν αγωνιστικό δρόμο πάλης και διεκδίκησης. Στηριγμένοι στις δικές μας δυνάμεις, στη δική μας οργάνωση και αλληλεγγύη.

·       Κόντρα στην υποταγμένη ηγεσία της ΟΛΜΕ -ΑΔΕΔΥ που έχει  κηρύξει στάση αγώνων και ουσιαστικά κλείνει το μάτι  στις δικαστικές προσφυγές.

·       Κόντρα σε δυνάμεις που αναφέρονται στο κίνημα και που όμως σπέρνουν ψευδαισθήσεις για την ευκαιρία, για τη λογική του κόλπου (θα ξεγελάσουμε προεκλογικά το σύστημα για να τους τα πάρουμε).

·      Κόντρα στις αυταπάτες που σπέρνει το ΠΑΜΕ ότι τάχα μπορούν να επιστραφούν οι απώλειες των εργαζόμενων με σχέδια νόμου στη Βουλή.

            Για να αλλάξουν οι συσχετισμοί μέσα στους χώρους δουλειάς υπέρ των εργαζομένων, ο μόνος δρόμος είναι ο μαζικός, οργανωμένος και αταλάντευτος αγώνας!

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ  ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΕ ΜΙΣΘΟΥΣ
ΠΟΥ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΕΦΗΣΥΧΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΣΗ.

Διάβασέ το »

ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ:Όχι στο μίσος και στο διχασμό μεταξύ λαού και προσφύγων! Ο λαός δεν μπορεί και δεν πρέπει να αγωνιστεί με την πολιτική του αντιπάλου!

Ο λαός δεν μπορεί και δεν πρέπει να αγωνιστεί με την πολιτική του αντιπάλου!

Ø Όχι στο μίσος και στο διχασμό μεταξύ λαού και προσφύγων

Ø Κάτω οι πολιτικές, της εκμετάλλευσης, της εξαθλίωσης και της ανεργίας

Ø Αγώνας ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό

Στις 7 Φλεβάρη ενωμένες όλες οι δυνάμεις της Σάμου καλούν το λαό του νησιού  σε κινητοποίηση! Οι βασικοί οικονομικοί παράγοντες του νησιού, οι εργοδοτικές ενώσεις, το κράτος (Περιφέρεια), ο Δήμος, η Μητρόπολη, και μέσα από αυτούς και με αυτούς, όλα τα κόμματα του συστήματος ενώθηκαν σε «αγώνα για τον τόπο». Μαζί με όλους αυτούς και συνδιοργανωτές της κινητοποίησης   είναι και οι δυνάμεις που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν και εκφράζουν τα συμφέροντα των εργατών και των εργαζομένων του νησιού, το ΕΚΣ και το ΝΤ της ΑΔΕΔΥ!! Μάλιστα αυτοί οι τελευταίοι δίνουν την αναγκαία κάλυψη ώστε η κινητοποίηση να εμφανίζεται και ως «απεργία» και ζητάνε από τους εργάτες και τους εργαζόμενους να «πάνε στον αγώνα» ως «απεργοί»! Και τις ίδιες επιλογές κάνουν αυτοί οι υποτιθέμενοι «εκπρόσωποι του εργατικού κινήματος» και όπου αλλού (πχ Λέσβος) υπάρχει ανάλογη κατάσταση!

Ο στόχος που ενώνει όλες αυτές τις δυνάμεις, ο στόχος που αποτελεί τη βάση συγκρότησης αυτής της ομόψυχης και διαταξικής κινητοποίησης δεν είναι άλλος από τον διαβόητο «απεγκλωβισμό των προσφύγων» από το νησί και τη χώρα! Αυτός ο στόχος έκριναν οι διοργανωτές εκφράζει τα συμφέροντα όλων: των ξενοδόχων, του Επιμελητηρίου, των επιχειρηματιών, των πρακτόρων του τουρισμού και της ναυτιλίας αλλά και του εργάτη, του  εργαζόμενου χωρίς δικαιώματα στις «γαλέρες» της τουριστικής «βιομηχανίας» και στις άλλες επιχειρήσεις, του φτωχού αγρότη , του υπάλληλου,  του άνεργου…

Μαζί λοιπόν αφεντικά και λαός για τον «ιερό» σκοπό του «απεγκλωβισμού» που είναι σημαία όλων των ακροδεξιών και φασιστικών δυνάμεων, που ενόψει της 7/2 εμφανίστηκαν ήδη αποχαλινωμένοι στη σύσκεψη συλλόγων γονέων της 28/1 στο Βαθύ, να προπηλακίζουν εκπαιδευτικούς που δεν υιοθετούν τα φασιστικά κηρύγματα τους! Αποχαλινωμένοι μιας και όλος ο επίσημος πολιτικός κόσμος –αλλά και το «εργατικό κίνημα»!- ανοίγει το δρόμο στην μαύρη πολιτική τους. Είναι και αυτοί λοιπόν, οι φασίστες της ΧΑ και άλλοι παρόμοιοι, μέσα στην γενικευμένη ομοψυχία της 7/2!

Στην ανακοίνωση των διοργανωτών  της κινητοποίησης της 7/2 ξεχειλίζει η υποκρισία. Για να συγκαλυφθεί ότι ο στόχος του «απεγκλωβισμού» είναι η άρνηση στα δικαιώματα των προσφύγων, δίπλα σε αυτόν καταγράφεται και η «έγνοια» των διοργανωτών στα προσφυγικά βάσανα και εκφράζεται και η «αλληλεγγύη» στους πρόσφυγες! Όμως ένας μόνο τρόπος υπάρχει για να εκφραστεί η αλληλεγγύη στους ξεριζωμένους από την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα:

Ø  Ο κοινός αγώνας ντόπιων και προσφύγων ενάντια στην κυβερνητική πολιτική που τσαλαπατά ακόμα και τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια τους στοιβάζοντας τους κατά χιλιάδες στο κολαστήριο του hot-spot!

Ø  Ο κοινός αγώνας για τα κοινά δικαιώματα σε στέγαση, περίθαλψη, δουλειά, εκπαίδευση, άσυλο,  ελεύθερη μετακίνηση.

Ø  Ο κοινός αγώνας ενάντια στο κεφάλαιο και την εργοδοσία που θέλει τους εργαζόμενους διχασμένους και διαιρεμένους για να εντείνει την εκμετάλλευση τους.

Ø  Ο κοινός αγώνας ενάντια στους ιμπεριαλιστές που κομματιάζουν χώρες και λαούς και ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης  που υπηρετεί με όλους τους τρόπους τα Αμερικανονατοϊκά αφεντικά -προστάτες του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης!

Η κινητοποίηση λοιπόν της 7/2, είναι η άρνηση  και η εναντίωση σε αυτό τον αναγκαίο κοινό αγώνα! Και είναι ακόμα χειρότερο ότι στην προσπάθεια των διοργανωτών να σύρουν το λαό σε αυτή την κινητοποίηση και  να την εμφανίσουν ως εργατική-λαϊκή υπόθεση, την περιβάλλουν και με τη μορφή της απεργίας, διαστρεβλώνοντας με τον πιο άθλιο τρόπο το σπουδαίο αυτό όπλο πάλης των εργαζομένων.

Αυτόν όμως τον αναγκαίο αγώνα τον υποδείχνουν ήδη τα ξεσπάσματα των προσφύγων που ζουν το καταχείμωνο μέσα στις σκηνές στο κολαστήριο του hot-spot. Ξεσπάσματα  τα οποία καταστέλλονται με την τρομοκρατία των ΜΑΤ που η παρουσία τους και η δράση τους εμπεδώνεται και καθαγιάζεται στο όνομα του «κινδύνου» των προσφύγων! Οι υποτιθέμενοι «εκπρόσωποι του εργατικού κινήματος» στο νησί ούτε αυτό δεν έχουν καταφέρει να αναρωτηθούν: Ποιος έχει σειρά μετά τους πρόσφυγες να δεχτεί τα γκλομπ και τα χημικά της κρατικής- κυβερνητικής τρομοκρατίας; 

Με την κινητοποίηση αυτή οι κυρίαρχες οικονομικά και πολιτικά δυνάμεις ζητάνε από τους εργάτες και το λαό να στοιχηθούν πίσω από τα δικά τους συμφέροντα, τη δική τους πολιτική. Ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, ο εθνικισμός, η υποταγή στα αφεντικά των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, τα δικά τους συμφέροντα εκφράζει, τη δικιά τους πολιτική υπηρετεί.

Ø Ο λαός δεν μπορεί να «αγωνιστεί» με την πολιτική του αντιπάλου!

Ø Κάτω η αντιπροσφυγική πολιτική  κυβέρνησης-ΕΕ

Ø Όχι στην αντιπροσφυγική υστερία, το ρατσισμό, το φασισμό, και τον εθνικισμό!

Ø Κοινός αγώνας λαού/προσφύγων/μεταναστών για τα κοινά μας δικαιώματα!

Ø Αλληλεγγύη -κοινή πάλη λαών προσφύγων ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό!

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση καλούμε:

1.   Τετάρτη 6/2  1:30μμ στο 3^ο Δημοτικό Σάμου

2.   Πέμπτη 7/2  5:30μμ Συγκέντρωση στην πλατεία Καρλοβάσου

Διάβασέ το »

Καταγγελία της επιχείρησης τρομοκράτησης

ΟΧΙ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ

ΚΑΤΩ Η ΑΝΤΙΠΡΟΣΦΥΓΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΕΕ

ΣΧΟΛΕΙΟ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΟΠΟΥΛΑ

ΟΛΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

ΚΑΤΑΓΓΈΛΛΟΥΜΕ ΤΗΝ  επιχείρηση τρομοκράτησης και επιβολής αντιπροσφυγικής υστερίας σε βάρος γονιών και εκπαιδευτικών που εξελίχτηκε στις 28/1 στην αίθουσα της Περιφέρειας στο βαθύ της Σάμου, δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι προϊόν και αποτέλεσμα της αντιπροσφυγικής πολιτικής κυβέρνησης–ΕΕ που συστηματικά αξιοποιούν οι δυνάμεις της ΝΔ , οι ακροδεξιές και φασιστικές δυνάμεις για να οδηγήσουν σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση τις εξελίξεις.   

Το προεδρείο και μια σειρά διατεταγμένες δεξιές και φασιστικές δυνάμεις επιχείρησαν να επιβάλλουν κλίμα τρομοκρατίας σε γονείς και εκπαιδευτικούς  που δεν συμμερίζονταν την αντιπροσφυγική υστερία. Η επίθεση που δέχτηκαν τόσο μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων στην τοποθέτηση του, όσο και μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Δ/Ν στην προσπάθεια του να διαβάσει απόφαση Συλλόγου για την εκπαίδευση των προσφύγων έγινε στην προσπάθεια να μην ακουστεί καμία άποψη που στέκεται αλληλέγγυα στους πρόσφυγες. Αυτό το φασιστικό ξεσάλωμα πατάει πριν από όλα στην αντιπροσφυγική  πολιτική της κυβέρνησης και όλων των κομμάτων του συστήματος. Αλλά επιπλέον αξιοποιεί την πολιτική του ΝΤ της ΑΔΕΔΥ και του ΕΚΣ που συμμετέχουν μαζί με όλες τις δυνάμεις του συστήματος στην κινητοποίηση της 7/2, την οποία εξάλλου επικαλέστηκαν πολλές φορές στο αμφιθέατρο της Περιφέρειας.

 Ως Αγωνιστικές Κινήσεις πιστεύουμε πως είναι ζήτημα ουσίας να ξεκινήσει η συζήτηση για το ποιος έχει την ευθύνη συνολικά για την εφιαλτική αυτή κατάσταση, που δεν είναι άλλος από την κυβέρνηση και τις επιταγές των ιμπεριαλιστών δολοφόνων. Γιατί δεν μπορεί να «καλωσορίζουμε» τα προσφυγόπουλα στα σχολεία και να ξεχνάμε ότι η κυβερνητική πολιτική δεν επιτρέπει στη συντριπτική πλειοψηφία τους να πάει στα σχολεία εδώ και χρόνια και βέβαια και σήμερα. Γιατί δεν φτάνει να …καλωσορίζουμε υποκριτικά τα προσφυγόπουλα στα σχολεία σαν να πρόκειται για κάποιους ακόμα μαθητές μας, χωρίς να αναδεικνύουμε τις συνθήκες που ζουν, χωρίς να παλεύουμε για την συνολική βελτίωση της ζωής τους και χωρίς να προσπαθούμε να συναντηθούν τα αιτήματα μας στην πάλη. Μια πάλη προσφύγων και μεταναστών, εκπαιδευτικών, εργαζόμενων, άνεργων , γονέων και μαθητών για το δικαίωμα μας στην δουλειά, στην δωρεάν υγεία , στη στέγαση, στην δωρεάν παιδεία,στην ελεύθερη μετακίνηση ,σε όλα τα κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα..

Βέβαια, γνωρίζουμε ότι σε αυτή την πάλη υπάρχουν δυνάμεις που θα σταθούν ενάντια της. Γι΄ αυτό και δεν ξαφνιαστήκαμε από την ανακοίνωση της Ενωτικής(!), που στηρίζοντας (αν και «ανεξάρτητη») τη γραμμή της ΔΑΚΕ δεν προετοίμασε καμιά παρέμβαση του Συλλόγου στις 28/1 και απέναντι στους τραμπουκισμούς των φασιστών κράτησε «ίσες αποστάσεις» από αυτούς και από όσους παρεμβήκαμε εκεί.

Το αμέσως επόμενο διάστημα απαιτείται μαζί με τη σταθερή διεκδίκηση του δικαιώματος ΟΛΩΝ των προσφυγόπουλων στην εκπαίδευση η υπεράσπιση  των μαθητών και των συναδέλφων που θα λειτουργήσουν τα ΔΥΕΠ. Καλούμε τα ΔΣ των Εκπαιδευτικών σωματείων να πάρουν θέση και να οργανώσουν έμπρακτα την υπεράσπιση αυτή. Όπως επίσης να οργανωθεί από τα σωματεία των εκπαιδευτικών και μια συζήτηση με θέμα το προσφυγικό όπου θα καλεστούν ΟΛΟΙ οι γονείς και όχι η Ένωση γονέων μόνο, όπως άλλωστε έχει παρθεί απόφαση και παλιότερα μετά από πρόταση μας στο Δ.Σ. του συλλόγου Δ/Ν που όμως δεν υλοποιήθηκε ποτέ!

Διάβασέ το »

ΟΛΟΙ στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας Σάββατο 26/1, 11πμ στην πλατεία Καρλοβάσου

Η κυβέρνηση ψήφισε το αντιλαϊκό σχέδιο «διορισμών» - απολύσεων

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΜΟΝΙΜΟΥΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

ΟΛΟΙ στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας Σάββατο 26/1, 11πμ στην πλατεία Καρλοβάσου

Να  συγκροτήσουμε επιτροπές αγώνα, να πάρουμε αποφάσεις για νέες Γ.Σ. και νέα μαζική απεργία με αίτημα την απόσυρσή του!

Τη βδομάδα που πέρασε, οι εκπαιδευτικοί (και ιδιαίτερα το πιο χτυπημένο τμήμα μας, οι συμβασιούχοι της εκπαίδευσης-αναπληρωτές) έδωσαν «παρών» σε τρεις μαζικές κινητοποιήσεις με την κάλυψη τριών απεργιακών ημερών. Οι σημαντικές αυτές κινητοποιήσεις έβγαλαν τον κλάδο των εκπαιδευτικών από το κινηματικό "ψυγείο" ύστερα από πέντε χρόνια - παρά την καθαρή υπονόμευση από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες ΔΟΕ-ΟΛΜΕ.  Οι κινητοποιήσεις αυτές έδειξαν ότι η οργή που έχει συσσωρεύσει το πολύχρονο "δούλεμα" των υποσχέσεων διορισμών που θα μετατραπούν σε μαζικές απολύσεις, μπορεί να μετατραπεί σε μαζικό αγώνα.

Η κυβέρνηση, το βράδυ της Πέμπτης, ψήφισε το νομοσχέδιο, κάνοντας ένα βήμα στην υλοποίηση των απολύσεων αυτών αλλά και στην ενίσχυση της αξιολογικής περικύκλωσης συνολικά του κλάδου. Η συνδικαλιστική ηγεσία έκανε τελικά αυτό που πάντα κάνει. Έκλεισε τον αγώνα τη μέρα ψήφισης του νομοσχεδίου αφού πρώτα φρόντισε να τον υπονομεύσει όπως μπορούσε.

Η εξέλιξη των κινητοποιήσεων έδειξε, ταυτόχρονα, τις αδυναμίες και την αποσυγκρότηση που έχει φορτώσει στο κίνημα η πολύχρονη κυριαρχία απόψεων ήττας και συμβιβασμού. Το γεγονός ότι οι συνελεύσεις παρέμειναν άμαζες αλλά και ότι η απεργιακή συμμετοχή δεν ήταν μεγάλη (μέτρια στην πρωτοβάθμια, μικρή στη δευτεροβάθμια) αποτέλεσαν για τη φάση αυτή και τους όρους εκείνους που επέτρεψαν στην κυβέρνηση να ψηφίσει το νομοσχέδιο χωρίς να υποστεί σοβαρή φθορά.

Αντίστοιχα (ανεξάρτητα προθέσεων), προβληματικό είναι και το εμπεδωμένο άγχος (τόσο των Παρεμβάσεων όσο και του ΠΑΜΕ) παραγωγής θεαματικών ενεργειών τις οποίες «θα παίξουν τα κανάλια»· αλλά και η υπαγωγή του κινήματος στους προεκλογικούς διαγκωνισμούς, κάτι που εκφράστηκε ωμά στο «χαιρετισμό» βουλευτή του ΚΚΕ στη συγκέντρωση της 17^ης Γενάρη στο Σύνταγμα. Τόσο η «τηλεοπτικοποίηση» του κινήματος όσο και η υποταγή τους στον κοινοβουλευτικό κρετινισμό αποτελούν στοιχεία προσαρμογής στον τρόπο που κάνει πολιτική το σύστημα, αναπαράγουν την πολιτική του ομηρία από αυτό και ανατροφοδοτούν την αποσυγκρότησή του και την απόσταση των εργαζομένων από τις συλλογικές διαδικασίες, αφού «κάποιοι άλλοι παλεύουν για λογαριασμό τους». Και δεν είναι τυχαία η συνάντηση μιας υποτίθεται απογειωμένης αντίληψης που συνοδεύεται από βερμπαλισμούς «για το φόβο που άλλαξε στρατόπεδο» με την ηττοπάθεια της υποταγής στον αρνητικό συσχετισμό του «δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα χωρίς τις ΟΛΜΕ-ΔΟΕ».

Οι αδυναμίες αυτές δείχνουν και το δρόμο που πρέπει να διανυθεί το επόμενο διάστημα και τα ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν, ώστε ο αγώνας να ανέβει επίπεδο και να δημιουργήσει όρους χειραφέτησης από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες και το σύστημα και, τελικά, νίκης.

Θεωρούμε τις κινητοποιήσεις αυτές όχι το τέλος, αλλά την αρχή της συγκρότησης του αγώνα που πρέπει άμεσα να δυναμώσει, να ξεκαθαρίσει, να συγκροτηθεί. Γιατί η αδικία της αδιοριστίας και των μαζικών απολύσεων είναι εδώ!

Το θετικό κλίμα που διαμόρφωσαν οι κινητοποιήσεις πρέπει να βρει τη συνέχειά του. Όμως, όσο οι συνελεύσεις μένουν άμαζες, τόσο τα χέρια όσων θέλουν να συγκροτήσουν τον αγώνα είναι δεμένα. Ο αγώνας πρέπει να κατέβει σε κάθε σύλλογο και σε κάθε πόλη της χώρας, ώστε τα εκατοντάδες πρωτοβάθμια σωματεία της εκπαίδευσης να πάψουν να είναι σε ομηρία από τις επιδιώξεις των συνδικαλιστικών ηγεσιών ΔΟΕ-ΟΛΜΕ, οι οποίες για το μόνο που νοιάζονται είναι η προώθηση της επίθεσης και η κατάθεση της διαμαρτυρίας στο προεκλογικό χρηματιστήριο. Είναι αναγκαία η δημιουργία επιτροπών αγώνα σε κάθε σύλλογο, γιατί έναν τέτοιο αγώνα μπορεί να τον σηκώσει μόνο η μαζική ενεργοποίηση των εκπαιδευτικών.

Μόνο έτσι μπορεί να αντιμετωπιστεί το αλληλοφάγωμα και η πολυδιάσπαση, φαινόμενα που μπορεί να ενταθούν μετά την ψήφιση του νόμου, μόνο έτσι μπορεί να συγκροτηθεί ο σπουδαίος αγώνας για μόνιμη, σταθερή δουλειά!

Ø  Για μαζικούς διορισμούς εκπαιδευτικών - για μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών.

Ø  Ενάντια στην ανατροπή των εργασιακών σχέσεων στην εκπαίδευση στην κάθε μορφής αξιολόγηση και προσοντολόγιο  πριν και μετά τον διορισμό!

Ø  Να συγκροτήσουμε επιτροπές αγώνα, να προκαλέσουμε νέο γύρο μαζικών γενικών συνελεύσεων που θα πάρουν αποφάσεις για νέα απεργία με αίτημα την απόσυρση του!

Διάβασέ το »