Όλοι/ες στο αντιπολεμικό συλλαλητήριο Σάββατο 26/11, στις 12:00, στην πλατεία Καρλοβάσου.

 

Όλοι/ες στο αντιπολεμικό συλλαλητήριο Σάββατο 26/11, στις 12:00, στην πλατεία Καρλοβάσου.

Όχι στον άδικο πόλεμο! Αγώνας για ζωή και δουλειά με δικαιώματα!

  Από τον Φεβρουάριο  του ’22, οι λαοί του κόσμου πληρώνουν το βαρύ τίμημα των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Οι λαοί της Ουκρανίας και της Ρωσίας το πληρώνουν με το αίμα τους, την επιστράτευση και την προσφυγιά και οι λαοί της Ευρώπης και του υπόλοιπου πλανήτη με την τρομοκρατία για γενικευμένη σύρραξη, τις απειλές για πυρηνικό όλεθρο και την αντιμετώπιση του χειρότερου χειμώνα μετά το 42, όπως δεν φοβούνται να παραδεχτούν ακόμα και οι ίδιοι οι ιμπεριαλιστές και οι εκπρόσωποι τους.

  Η ελληνική κυβέρνηση μπροστά σ’ αυτήν την εξέλιξη, φρόντισε από πολύ νωρίς να δηλώσει την υποταγή της στους Αμερικανο- νατοϊκούς, να ταχθεί με το μέρος της Δύσης και με εμπρηστικές δηλώσεις και ενέργειες να εμπλέξει την χώρα βαθιά στις πολεμικές διεργασίες. Ενεργοποίησαν τις νατοϊκές βάσεις, που πιάνουν την χώρα απ’ άκρη σε άκρη, στέλνουν πολεμικό εξοπλισμό, κάνουν επικίνδυνες δηλώσεις  χωρίς δεύτερη σκέψη, πως είμαστε σε πόλεμο με την Ρωσία! Όλες αυτές οι ενέργειες έχουν εντείνει τις εθνικιστικές φωνές και τον επικίνδυνο ανταγωνισμό Ελλάδας- Τουρκίας και τοποθετούν την χώρα μέσα στο σκηνικό του πολέμου.

  Οι μόνοι που μπορούν να αλλάξουν αυτό το σκηνικό φρίκης είναι οι ίδιοι οι λαοί με την αντιπολεμική- αντιιμπεριαλιστική τους πάλη. Να αντισταθούμε απέναντι στις επιδιώξεις των ιμπεριαλιστών για το ξαναμοίρασμα της γης και να προτάξουμε την φιλία και την αλληλεγγύη των λαών ως την μόνη πραγματική διέξοδο από την απειλή για ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο.

ΗΠΑ- ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΡΩΣΙΑ ΕΞΩ  ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ

ΕΞΩ ΟΙ ΗΠΑ, ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ- ΕΞΩ ΑΠ΄ΤΗΝ ΕΕ

 ΦΙΛΙΑ- ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΚΟΙΝΗ ΠΑΛΗ  ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΛΑΟΥΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Διάβασέ το »

17 Νοέμβρη 2022: Έχουν λυσσάξει… γιατί η φλόγα της εξέγερσης είναι ακόμα αναμμένη!

 

Έχουν λυσσάξει… γιατί η φλόγα της εξέγερσης είναι ακόμα αναμμένη

Σχεδόν 50 χρόνια. Την περασμένη Πέμπτη, το ημερολόγιο έγραφε 17 Νοέμβρη 2022 και μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένου  ζόφου και τρομοκρατίας, εν αναμονή του άγριου χειμώνα που μας έχουν «υποσχεθεί», με τις δυνάμεις της αστυνομίας παραταγμένες σε κάθε γωνία, με ένα ελικόπτερο να στρέφει τους προβολείς του απειλητικά στο σώμα των διαδηλωτών, ζήσαμε την μεγαλύτερη πορεία των τελευταίων ετών. Σε πείσμα όλων αυτών που εδώ και χρόνια ενορχηστρώνουν την δολοφονία της συλλογικής μας μνήμης, το πνεύμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου παραμένει ακόμα ενοχλητικά ζωντανό. Και τι δεν έκαναν πάλι οι απολογητές του συστήματος για να το αποδομήσουν!  Όμως φέτος, ίσως περισσότερο από άλλες φορές, οι καλοστημένες τους προσπάθειες έπεσαν στο κενό.

Ø  Προσπάθησαν να συκοφαντήσουν την εξέγερση

Από τους νεκρούς που «δεν υπάρχουν» μέχρι τη λάσπη στη γενιά του Πολυτεχνείου που (όλη!) «έκανε καριέρα και πλούτισε», οι προσπάθειες συκοφάντησης  των νέων που αγωνίστηκαν δεν σταμάτησαν ποτέ.

Οι αναλυτές της κλειδαρότρυπας ψάχνουν 50 χρόνια τώρα τι έκανε ο Α, ο Β ή ο Γ μετά την πτώση της χούντας. Για να μας πείσουν για τη «χαμένη γενιά» του Πολυτεχνείου. Οι «επώνυμοι» που άλλαξαν «γραμμή πλεύσης» ήταν βέβαια ελάχιστοι, ενώ οι υπόλοιποι, οι πολλοί, αγωνίστηκαν με ανιδιοτέλεια και πίστη στα ιδανικά της εξέγερσης. Όλα  τα υπόλοιπα, είναι μια μαύρη προπαγάνδα, που κάθε χρόνο τρώει τα μούτρα της. 

Ø  Προσπάθησαν να την «ενσωματώσουν»

Οι προσπάθειες οικειοποίησης του πνεύματος του Πολυτεχνείου, μόνο οργή μπορούν να προκαλέσουν. Υπουργοί αντιδραστικών κυβερνήσεων ομνύουν στους αγώνες της νεολαίας ενώ την ίδια στιγμή στέλνουν τα ΜΑΤ στους νέους που αντιστέκονται. Όσο για την υπουργό Παιδείας, μας υπενθυμίζει ότι «η εξέγερση των φοιτητών στο Πολυτεχνείο συνεχίζει να εμπνέει». Μια τέτοια ωραία έμπνευση είναι και… η πανεπιστημιακή αστυνομία, η Τράπεζα Θεμάτων, η Ε.Β.Ε. και οι κάθε είδους ταξικοί φραγμοί στα παιδιά του λαού που θέλουν να σπουδάσουν. Αλλά η υποκρισία έχει κι αυτή τα όρια της και κάποια στιγμή αποκαλύπτεται.

Ø  Προσπάθησαν να τρομοκρατήσουν

Καθ’ όλη τη διάρκεια του τριημέρου τα Μ.Μ.Ε. δεν σταμάτησαν λεπτό την προσπάθεια τρομοκράτησης.  Οι αναφορές στις χιλιάδες των αστυνομικών και στα drone που θα στέλνουν φωτογραφίες απευθείας στη ΓΑΔΑ είχαν ένα και μόνο στόχο, την αποθάρρυνση των ανθρώπων που ήθελαν να συμμετέχουν στην πορεία. Χωρίς καμία ντροπή, τα κανάλια επιδόθηκαν σε έναν αγώνα για το ποιος θα πει τη μεγαλύτερη αθλιότητα. 

«Ποιος θα αναλάβει την πολιτική ευθύνη να τελειώνει επιτέλους με αυτό το πράγμα;»  ακούστηκε σε πρωινή εκπομπή και «αυτό το πράγμα» είναι η καθιερωμένη πορεία του Πολυτεχνείου προς την πιο μεγάλη γιάφκα των τρομοκρατών, την αμερικανική πρεσβεία. Ο αντι-ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας της πορείας ήταν πάντα και είναι ακόμα, ιδιαίτερα σήμερα που ο φόβος του άδικου πολέμου και της φτώχειας έχει φτάσει στην πόρτα μας,  ένα κόκκινο πανί για κάθε φερέφωνο του συστήματος. Ενοχλεί, γιατί υπενθυμίζει στο λαό ποιοι είναι οι πραγματικοί εχθροί του. Γιατί του βάζει στη σκέψη και στο στόμα «ξεπερασμένα» συνθήματα που για κακή τους τύχη είναι και πάλι επίκαιρα: «Έξω το Νάτο», «Έξω οι βάσεις». Πολύ θα ήθελαν ορισμένοι να αντικαταστήσουν την πορεία με κάποια σύγχρονη «εναλλακτική» μορφή αγώνα – μα τι ωραία που ακούγεται! -  με μια αθώα γιορτούλα χωρίς πολιτικό βάρος και κυρίως χωρίς επικίνδυνες πορείες και συνθήματα.  Αλλά όπως περίτρανα φάνηκε φέτος, αυτά τα κόλπα  δεν πιάνουν τόσο εύκολα πια. Ας αφήσουμε λοιπόν τους παράγοντες του συστήματος να κλάψουν και ας απολαύσουμε για λίγο τον φόβο και την αμηχανία τους.

Αλλά σε καμία περίπτωση να μην εφησυχάζουμε. Και να μην ξεχνάμε πως αν οι δρόμοι του αγώνα είναι ακόμα ανοιχτοί, γεμάτοι εμπόδια αλλά ανοιχτοί,  είναι γιατί για σχεδόν 50 χρόνια και με την ακλόνητη πεποίθηση ότι «τίποτα δεν πάει χαμένο», ακούραστοι αγωνιστές γεμίζουν ανελλιπώς τους δρόμους στις  17 κάθε Νοέμβρη, κρατώντας στα χέρια τους τη φλόγα της εξέγερσης. Σε καιρούς δύσκολους, σε συνθήκες σιωπής, σε συνθήκες ηττοπάθειας, σε συνθήκες σχεδόν ολοκληρωτικού συμβιβασμού ποικιλώνυμων ηγεσιών, αυτός είναι ο μόνος τρόπος να μείνει ο λαός όρθιος και η μόνη στάση που μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα και να συγκινήσει τη νέα γενιά. Και είναι αυτή η συνέπεια των 50 χρόνων που την περασμένη Πέμπτη, έκανε πλήθος κόσμου να συγκεντρωθεί στα πεζοδρόμια και στα μπαλκόνια, παρακολουθώντας με συγκίνηση την πορεία να περνάει. Και είναι αυτή η συνέπεια που γεννάει τη βάσιμη ελπίδα πως η νέα γενιά, ο μόνιμος στόχος και ο μόνιμος φόβος του συστήματος, θα ξαναβγεί και πάλι μαζικά στον δρόμο του αγώνα. Και θα την ξαναδούμε στην πρώτη γραμμή, σε κάθε διεκδίκηση, πίσω από τα πανό, με γροθιές υψωμένες και φωνές στεντόρειες. Εκεί που είναι πάντα η θέση των αγωνιζόμενων νέων. Και όσες/όσοι ήμασταν παρούσες/παρόντες στη φετινή πορεία, έχουμε πολλούς λόγους να είμαστε αισιόδοξες/οι.

Διάβασέ το »

ΑΚΕ: ΟΛΟΙ στη συγκέντρωση-διαδήλωση Πέμπτη 17 Νοέμβρη 6:30μμ Πλατεία Καρλοβάσου

 

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ:

ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΠΡΕΠΕΙ Ν' ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ - ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ!

ΟΛΟΙ στη συγκέντρωση-διαδήλωση Πέμπτη 17 Νοέμβρη 6:30μμ Πλατεία Καρλοβάσου

«ΕΞΩ αι ΗΠΑ- ΕΞΩ το ΝΑΤΟ». Τα συνθήματα γραμμένα στην πύλη του πολυτεχνείου πριν 49 χρόνια είναι η σωστή πλευρά της ιστορίας και τότε και σήμερα!

            Σήμερα που σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό της χώρας με περισσή ΗΠΑκοή πανηγυρίζει για την παράδοση της γης, της θάλασσας και του αέρα του τόπου μας σ' αυτήν τη «συμμορία» ληστών και φονιάδων. Όμως, αυτό το απίστευτο κρεσέντο αμερικανοδουλείας -«θα ματώσουμε δίπλα στους Αμερικάνους»- δεν μπορεί να κρύψει τα νέα δεινά που απειλούν τον λαό μας, καθώς τον εμπλέκουν στην πολεμική σύγκρουση με την άλλη «συμμορία», την ιμπεριαλιστική Ρωσία, αυξάνοντας τον κίνδυνο γενίκευσης του μακελειού στην Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο! Δεν μπορεί να κρυφτεί ότι οι ιμπεριαλιστές δεν προσφέρουν καμιά ομπρέλα προστασίας αλλά είναι αυτοί που σαρώνουν χώρες και εξανδραποδίζουν λαούς. Δεν μπορεί να κρυφτεί ότι οι ιμπεριαλιστές δεν είναι φιλέλληνες ή φιλότουρκοι. Μπροστά στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους, όλοι είναι αναλώσιμοι γι' αυτό και οι κίνδυνοι για τη ζωή και το μέλλον μας πολλαπλασιάζονται από την όξυνση του αντιδραστικού ανταγωνισμού των δύο εξαρτημένων -από τον ιμπεριαλισμό- αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας, τη φρενίτιδα των εξοπλισμών και το εθνικιστικό δηλητήριο που χύνεται και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου.

«ΨΩΜΙ –ΠΑΙΔΕΙΑ –ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ». Το σύνθημα του '73 δείχνει και το σημερινό δρόμο αντίστασης, διεκδίκησης και πάλης που πρέπει να βαδίσουν οι εκπαιδευτικοί, η νεολαία, ο λαός μας.

            Σήμερα, 49 χρόνια μετά, έχουμε γυρίσει έναν αιώνα πίσω. Κάθε μέρα που περνά προστίθενται και νέα απελπισία και άλλη δυστυχία, νέα αδιέξοδα για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Η καθημερινότητα αποτελεί έναν πόλεμο επιβίωσης, την ίδια στιγμή που αυγαταίνουν τα κέρδη του κεφαλαίου. Η ακρίβεια και η φτώχεια δεν «έπεσαν από τον ουρανό», δεν είναι ζήτημα «κακής διαχείρισης» αλλά συνέπειες της μετατροπής της χώρας σε παράρτημα, της ληστείας του πλούτου της, της παράδοσης των εργαζομένων και της νεολαίας  χωρίς δικαιώματα, για εκμετάλλευση από τα ξένα και ντόπια αφεντικά. Διαβίωση-ζητιανιά, με voucher, pass και καλάθια, σε συνθήκες εργασιακού- κοινωνικού μεσαίωνα. Με φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, στην παρανομία την απεργία, τους αγώνες, τα σωματεία. Μ' ένα σχολείο ταξικό, τοξικό, κατηγοριοποιημένο, φτηνό για το κράτος και ακριβό για τον λαό. Με τους εκπαιδευτικούς στον ρόλο του τελικού υποταγμένου ιμάντα μεταβίβασης αυτής της αντιδραστικής πολιτικής στη μαθητική νεολαία. Δίπλα στους σκληρούς ταξικούς φραγμούς παρατάσσονται τα ΜΑΤ και η αστυνομία για να στερήσουν τη νεολαία από το δικαίωμα στις σπουδές, αλλά και για να καθυποτάξουν τη συνείδηση και τη δράση της!

Αγώνας ενάντια στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό, το φασισμό, την επίθεση στα δικαιώματά μας!

            Σήμερα 49 χρόνια μετά, ένα είναι και πάλι βέβαιο αντλώντας εμπειρία και διδάγματα από την εξέγερση του Νοέμβρη. Απέναντι στην ταξική πολιτική της κυβέρνησης και του συστήματος της εξάρτησης, της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, απέναντι στο άπλωμα της ακρίβειας, της φτωχοποίησης και των πολεμικών κινδύνων, δεν αποτελούν λύση οι αυταπάτες για «αριστερές» κυβερνητικές στροφές και «σωτήρες»! Ο λαός, μαζί και οι εκπαιδευτικοί, πρέπει και μπορούν να αγωνιστούν, να αντισταθούν μαζικά, για την ανατροπή της πολιτικής του συστήματος, για να υπερασπίσουν τα δικαιώματά τους, τη ζωή τους. Για τους εκπαιδευτικούς, τους εργαζόμενους, τη νεολαία, η λύση βρίσκεται στην οικοδόμηση κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης ενάντια στην εκμετάλλευση και την εξάρτηση, στον αντίποδα των πολιτικών εκβιασμών και των αντιδραστικών ιδεολογημάτων με τα οποία το σύστημα καθημερινά μας βομβαρδίζει. Για να ανοίξει ο δρόμος για τη δικαίωση του Νοέμβρη.

Έξω οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και οι βάσεις – Έξω από την Ε.Ε.

Καμία εμπλοκή της χώρας στα δολοφονικά ιμπεριαλιστικά σχέδια

                                     ΦΙΛΙΑ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΚΟΙΝΗ ΠΑΛΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΛΑΟΥΣ

Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τους μετανάστες

Αγώνας για ζωή και δουλειά με δικαιώματα

ΟΛΟΙ στη συγκέντρωση-διαδήλωση Πέμπτη 17 Νοέμβρη 6:30μμ Πλατεία Καρλοβάσου

Διάβασέ το »

Διαδικτυακή Εκδήλωση-Συζήτηση της Δικτύωσης Εκπαιδευτικών για την ανατροπή της αξιολόγησης

Στο facebook: 

https://www.facebook.com/groups/ediktiosi 

και στον σύνδεσμο:

https://us02web.zoom.us/j/9914693697

 

Διάβασέ το »

Στις 5 Νοέμβρη ΑΠΕΙΧΑΜΕ – Στις 9 Νοέμβρη ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ

 Η διπλή ρωγμή να διευρυνθεί και να γίνει αγώνας

Στις 5 Νοέμβρη ΑΠΕΙΧΑΜΕ – Στις 9 Νοέμβρη ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ

ΟΛΟΙ στη συγκέντρωση Τετάρτη 9/11, 10π.μ. Εργατικό Κέντρο Σάμου

Φάνηκε και φαίνεται στην αντίσταση του κλάδου στην αξιολόγηση. Στην αντίθεσή του στην ΕΒΕ και την Τράπεζα Θεμάτων. Στην άρνησή του να παίξει το αντιδραστικό παιχνίδι μεντόρων – συντονιστών.

Φάνηκε και στη μεγάλη ΑΠΟΧΗ στις εκλογές της κυβέρνησης για τα Υπηρεσιακά Συμβούλια (ΥΣ) και φαίνεται και πάλι αυτό που έχει καταγραφεί τα τελευταία χρόνια. Οτι έχει ανοίξει μια διπλή ρωγμή. Μία ανάμεσα στον κλάδο και το σύστημα

και μία ανάμεσα στον κλάδο και την ηγεσία του. Μια διπλή ρωγμή που ίσως διευρυνθεί τον βαρύ χειμώνα που «υπόσχεται» το σύστημα στο λαό.

Οι κυβερνητικές πιέσεις εκμαυλισμού συνειδήσεων, οι βομβαρδισμοί mail και τηλεφώνων, οι περιοδείες υποψηφίων των ΔΑΚΕ-ΠΕΚ/ΔΗΣΥ-ΣΥΝΕΚ/Δίκτυο (που ήταν απέναντι σε κάθε προσπάθεια κινητοποίησης και αγώνα), οι εξευτελιστικές τρίωρες παρατάσεις της «εκλογικής» διαδικασίας, όλα αυτά δεν ήταν αρκετά για να οδηγήσουν την πλειοψηφία του κλάδου στην ηλεκτρονική παρωδία. Παρά την κινητοποίηση όλων των μηχανισμών, το κράτος θα συνεχίσει με δοτούς – «αιρετούς» ενός ηλεκτρονικού 30%, όταν απαιτεί τεράστιες πλειοψηφίες για να αποφασιστεί μια απεργία από τα σωματεία!

Η αποτυχία της κυβέρνησης θα ήταν απολύτως συντριπτική αν όλα τα προηγούμενα χρόνια ακόμα και δυνάμεις του κινήματος δεν είχαν συμβάλει στη σύγχυση και την αποενοχοποίηση των ΥΣ, τα οποία δεν είναι παρά εργαλεία εφαρμογής της αντιδραστικής κυβερνητικής πολιτικής.

Παρόλα αυτά, παρά την μεγάλη αποχή, δεν υποτιμούμε καθόλου το βήμα που έκανε η κυβέρνηση με τη βοήθεια των συνδικαλιστικών ηγεσιών. Ούτε υποτιμούμε το γεγονός ότι η ξεδιάντροπη υποταγή των ΟΛΜΕ-ΔΟΕ αποτελεί μια ποιοτική αναβάθμιση στην εκστρατεία χτυπήματος του αγωνιστικού χαρακτήρα του συνδικαλιστικού κινήματος. Φαίνεται ότι μέσα σε όλα, την επόμενη περίοδο, θα έχουμε ακόμα πιο έντονα να αντιμετωπίσουμε τον αντιδραστικό «συνδικαλισμό», ως ενεργητικό στήριγμα της πολιτικής του συστήματος.

Εχουμε μπροστά μας τη γενική απεργία στις 9 Νοέμβρη. Στην απεργία μπορεί και πρέπει η αποδοκιμασία της κυβερνητικής πολιτικής που εκφράστηκε στις ηλεκτρονικές «εκλογές», να εκφραστεί ΜΑΖΙΚΑ, ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ, ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΑ.

Στις 9 Νοέμβρη ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ – ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ

Στις 10 Νοέμβρη να οργανώσουμε ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΒΗΜΑ

Διάβασέ το »

Είναι υποταγή! Όχι; Μήπως ζήτημα ...δημοκρατίας;

 

Διάβασέ το »

ΑΚΕ: ΑΠΕΧΟΥΜΕ από τις εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια

 ...θα προσαρμοστείς, θα κάνεις κωλοτούμπα, θα υποταχθείς !

                Συναδέλφισσες-συνάδελφοι, αυτό που μας ζητείται στις 5/11, στις ηλεκτρονικές εκλογές για τα κρατικά υπηρεσιακά συμβούλια (ΠΥΣΔ(Π)Ε-ΑΠΥΣΔ(Π)Ε-ΚΥΣΔ(Π)Ε) δεν είναι κάποια κλικ στον υπολογιστή μας.  Η Κεραμέως και η κυβέρνηση απαιτούν να υποχωρήσουμε. Να μην ΑΠΕΧΟΥΜΕ όπως πριν δυο χρόνια. Μας θέλουν μετανιωμένους και σκυφτούς.

ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΥΜΕ – ΔΕΝ  ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΑ 
ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΟΤΑΧΘΟΥΜΕ

ΑΠΕΧΟΥΜΕ από τις εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια

Αυτή την απάντηση πρέπει να πάρουν. Η ΜΑΖΙΚΗ ΑΠΟΧΗ το Σάββατο 5/11  αποτελεί:

·         Βήμα καταδίκης της κυβερνητικής πολιτικής για την επίθεση στα δικαιώματά μας, στη ζωή μας μέσα και έξω από τα σχολεία. Πράξη καταγγελίας όλων των νόμων και μέτρων Κεραμέως. Από την αξιολόγηση μέχρι τη μη μονιμοποίηση των νεοδιορίστων και από την ΕΒΕ και την τηλεκπαίδευση μέχρι την τράπεζα θ(ε)υμάτων και τις εξετάσεις PISA, η επιβολή, ο καταναγκασμός, οι απειλές, οι ποινές και τα δικαστήρια είναι τα μέσα επιβολής όλης της κυβερνητικής πολιτικής στην εκπαίδευση. Είναι άρνηση αποδοχής -υποταγής αυτής της μαύρης πραγματικότητας που θέλουν να μας σπρώξουν. Είναι  δήλωση αντίστασης και ανυποχώρητου αγώνα για την ανατροπή αυτής της πολιτικής.

·         Στάση υπεράσπισης των σωματείων μας και του συνδικαλισμού από τον κρατικό έλεγχο. Γιατί αν σήμερα επιβάλλουν την ηλεκτρονική ψηφοφορία και όσα αυτή φέρνει(ανυπαρξία καταστάσεων ψηφισάντων, αλλαγές ψήφου κλπ) στα δικά τους όργανα, ουσιαστικά και κύρια στοχεύουν  τα δικά μας όργανα ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ. Δε νομιμοποιούμε την εφαρμογή ηλεκτρονικών ή υβριδικών ψηφοφοριών στις δικές μας διαδικασίες (γενικές συνελεύσεις, αποφάσεις για απεργία εκλογές συνδικάτων) όπως ορίζει ο ν. Χατζηδάκη. Δεν είμαστε κλικαδόροι, ούτε followers και likers, αλλά εργαζόμενοι, δύναμη διεκδίκησης και δάσκαλοι της νέας γενιάς. Διδάσκουμε και με το αγωνιστικό μας παράδειγμα παλεύοντας για σωματεία εργαλεία πάλης στα χέρια μας και όχι φιλοκυβερνητικά παρατήματα, “γλάστρες” της διοίκησης.

·         Πράξη απόρριψης του υπονομευτικού ρόλου των δυνάμεων του κυβερνητικού συνδικαλισμού(ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ/ΔΙΚΤΥΟ-ΠΕΚ/ΔΗΣΥ). Είναι καταγγελία του άθλιου ρόλου τους. Η συμμετοχή τους στις εκλογές αποτελεί ακόμη μια κίνηση υποχώρησης και ήττας. Είναι η φυσική συνέχεια του περσινού ξεπουλήματος και των πραξικοπημάτων με την απεργία αποχή, της συμφωνίας τους στο συνέδριο της ΟΛΜΕ υπέρ της αξιολόγησης, της φετινής απραξίας για το ζήτημα των μεντόρων, συντονιστών κλπ. Δοτοί των εκάστοτε κυβερνήσεων, το μακρύ χέρι των διοικήσεων μέσα στον κλάδο, φορείς ρουσφετιών, εξυπηρετήσεων και απειλών. Άλλωστε τα Υ.Σ. και η συμμετοχή σε αυτά έχει το δικό της μερίδιο στην αποσυγκρότηση του κινήματος και στην σύγχυση και διάλυση συνειδήσεων. Για αυτό από τη μεριά μας πάντα ΑΠΕΙΧΑΜΕ από αυτές τις εκλογές. Στέλνουμε μήνυμα για να χτιστεί ένας άλλος ανεξάρτητος από το κράτος και τις κυβερνήσεις του συνδικαλισμός.

Συναδέλφισσες-συνάδελφοι

αυτά που πρέπει να κάνουμε τις επόμενες μέρες αρχίζουν ...από Α :

ΑΠΟΧΗ στις 5/11 από τις εκλογές για τα όργανα της διοίκησης

ΑΠΕΡΓΙΑ στις 9/11 μαζικά  στον αγώνα-όλοι στους δρόμους

Διάβασέ το »

ΑΚΕ: Κάλεσμα στους αναπληρωτές για την Απεργία της 9ης Νοέμβρη

Στις 9 ΝΟΕΜΒΡΗ  Οι αναπληρωτές ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ!

Ø  Γιατί οι 10 (το πολύ) -πενιχροί- μισθοί τον χρόνο δεν φτάνουν με τίποτα για να καλύψουν το ολοένα και πιο αυξημένο κόστος ζωής! Δεν φτάνουν να καλύψουν τα πανάκριβα νοίκια, το μεγάλο κόστος μετακίνησης!

Ø  Γιατί Υπουργείο και Διευθύνσεις Εκπαίδευσης μας έχουν κάνει μπαλάκι να πηγαινοερχόμαστε από το ένα σχολείο στο άλλο! Μας συμπεριφέρονται σαν εργαζόμενους β’ κατηγορίας

Ø  Γιατί είμαστε εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα, με λειψές άδειες, με τη βαλίτσα στο χέρι κάθε χρόνο, να μη γνωρίζουμε πότε και αν θα προσληφθούμε!

Ø  Γιατί η αξιολόγηση αλλά και όλες οι πολιτικές που εφαρμόζονται στην εκπαίδευση δημιουργούν ένα ασφυκτικό πλαίσιο καθημερινότητας στα σχολεία, καλλιεργούν, τον ανταγωνισμό και την ανθρωποφαγία στον κλάδο. Τα έχουμε ξαναβιώσει αυτά με το προσοντολόγιο Γαβρόγλου!

Ø  Γιατί μετακυλύουν στις πλάτες μας (όπως και σε όλους τους εκπαιδευτικούς) ΟΛΗ τη διαχείριση των επιπτώσεων των κοινωνικών προβλημάτων στους μαθητές και τις οικογένειές τους που δημιουργεί το ίδιο το σύστημα με τις πολιτικές του (φτωχοποίηση, έλλειψη προοπτικής κτλ).

Ø  Γιατί κάθε φορά που θέλουμε να αντιδράσουμε, μας λένε ότι «δεν επιτρέπεται», ότι είναι εντολή «να εφαρμόσουμε τις πολιτικές τους», χρησιμοποιούν όλα τα ΜΜΕ για να μας βρίζουν, και αν βγούμε στο δρόμο έχουν και τις δυνάμεις καταστολής!

Ø  Γιατί η ελαστική εργασία που βιώνουμε είναι μια ΜΟΝΙΜΗ αδικία!

Για αυτό 9 Νοέμβρη ΕΧΕΙ ΑΞΙΑ ΝΑ ΑΠΕΡΓΗΣΟΥΜΕ

Να βρεθούμε στο δρόμο μαζί και  να ενώσουμε τις φωνές μας

ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ:

ü  σαν εργαζο άλλο! ΜιατίρχΜαζικούς Μόνιμους Διορισμούς

ü  ΜΜοΜΟ(δωδωδωωΜονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών. Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους!

ü  Πραγματικές ΑΥΞΗΣΕΙΣ στους ΜΙΣΘΟΥΣ! Να καλύψει το κράτος τα έξοδα διαμονής και μετακίνησης των αναπληρωτών!

ü  Να ανατραπούν οι αντιδραστικοί νόμοι της αξιολόγησης!

ΝΑ ΕΠΙΔΙΩΞΟΥΜΕ:

            Να αποτελέσει η απεργία ένα πραγματικό βήμα μαζικής έκφρασης της οργής και της αγανάκτησής μας. Ένα βήμα που θα το αξιοποιήσουμε για να κάνουμε και το επόμενο. Δηλαδή την συγκρότηση ενός αγώνα που θα έχει σαν στόχο να ανατρέψει όλες αυτές τις πολιτικές στον δρόμο.

Αγώνας που μπορεί να γίνει μόνο με τη δική μας μαζική συμμετοχή, στις συνελεύσεις στις απεργίες στα σωματεία. Που αυτή η συμμετοχή μας θα ναι και η ασπίδα μας για να συνεχίζει ο αγώνας, τόσο απέναντι στις απειλές του κράτους, όσο και στις συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν δείξει ότι εχθρεύονται έναν τέτοιο αγώνα!

ΤΕΤΑΡΤΗ 9 ΝΟΕΜΒΡΗ ΟΛΟΙ στην ΑΠΕΡΓΙΑ! ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΟΛΟΙ στις ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ 

Διάβασέ το »

Όλες και όλοι απεργοί στη Γενική Απεργία στις 9 Νοέμβρη

 

Όλες και όλοι απεργοί στη Γενική Απεργία στις 9 Νοέμβρη

Να κλείσουν τα σχολεία – να πλημμυρίσουν οι δρόμοι

Δεν χωράει καμία επιφύλαξη! Η Γενική Απεργία στις 9 Νοέμβρη είναι μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να συναντηθούν στους δρόμους εργάτες, εργαζόμενοι στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, εκπαιδευτικοί, άνεργοι, νέοι εργαζόμενοι, φοιτητές και μαθητές.

  

         Το σύστημα και η κυβέρνησή του υπόσχονται έναν βαρύ χειμώνα για το λαό, για να εξυπηρετηθεί η υποταγή στους αμερικανονατοϊκούς σχεδιασμούς. Για να συνεχίζει να πλουτίζει η άρχουσα τάξη πάνω στο νεκροταφείο των λαϊκών δικαιωμάτων.

Ο λαός δεν συναινεί στην σφαγή του. Στη φτώχεια και στις απολύσεις, στο κρύο και στην ανεργία. Οι εκπαιδευτικοί συνεχίζουν να αντιστέκονται στην αξιολόγηση, να οργίζονται με τη λιτότητα και την αδιοριστία, να αγανακτούν με τα εξεταστικά σφαγεία της Τράπεζας Θεμάτων και της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής. Όχι αμελητέα τμήματα εργαζομένων σε ευρωπαϊκές χώρες βγαίνουν στους δρόμους και οργανώνουν απεργίες.

Η περιρρέουσα φιλολογία ότι δήθεν η συμμετοχή στην απεργία εξυπηρετεί την κυβέρνηση γιατί εκταμιεύει μεροκάματα είναι εντελώς άκυρη.

Αν κάτι φοβάται η κυβέρνηση, είναι η μαζική συμμετοχή εργαζομένων στην απεργία. Είναι το πλημμύρισμα των δρόμων. Είναι να ανατραπεί η ψυχολογία αδράνειας και αδυναμίας. Και, μέσα από αυτό, να ισχυροποιηθεί η τάση να οργανωθεί το επόμενο βήμα αγώνα.

Για να ανοίξει ο δρόμος, ώστε ο λαός να βγει από το παρασκήνιο στο προσκήνιο των εξελίξεων.

Η μαζική συμμετοχή στη γενική απεργία στις 9 Νοέμβρη και στις απεργιακές συγκεντρώσεις θα είναι ένα χαστούκι στην κυβέρνηση και τα αφεντικά της. Θα είναι επίσης ένα μεγάλο χαστούκι στις ηγεσίες εκείνες που έχουν χρόνια να καλέσουν σε απεργία και μαζικές διαδηλώσεις, ενώ η αντιδραστική επίθεση επελαύνει.

Στις 5 Νοέμβρη ΑΠΕΧΟΥΜΕ από τις εκλογές της Κεραμέως και των δοτών εκπροσώπων της για τα Υπηρεσιακά Συμβούλια

Στις 9 Νοέμβρη απεργούμε - διαδηλώνουμε. Και την επόμενη μέρα, πάνω στην επιτυχημένη απεργία της 9^ης Νοέμβρη, να χαράξουμε το επόμενο βήμα αγώνα.

 Παλεύουμε για:

Ø  Αυξήσεις στους μισθούς που να καλύπτουν το κόστος της ζωής. Να παρθούν πίσω οι αυξήσεις σε ρεύμα- τρόφιμα- καύσιμα.

Ø  Ανατροπή όλου του θεσμικού πλαισίου αυτοαξιολόγησης/αξιολόγησης.

Ø  Κατάργηση της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής και της Τράπεζας Θεμάτων. Ανατροπή του νόμου-Πλαίσιο.  Έξω η αστυνομία από τα Πανεπιστήμια – Κάτω τα χέρια από τις μαθητικές κινητοποιήσεις.

Ø  Όχι στο προσοντολόγιο – μονιμοποίηση των αναπληρωτών.

Ø Καμία συμμετοχή στον άδικο πόλεμο στην Ουκρανία – Έξω οι βάσεις και το ΝΑΤΟ –Φιλία, κοινή πάλη με όλους τους γειτονικούς λαούς, τους πρόσφυγες και μετανάστες.

Διάβασέ το »

ΑΚΕ: Η παραίτηση ενός δασκάλου και η αόρατη βία της εξουσίας-Αναζητώντας τον πραγματικό ένοχο!

 

Η παραίτηση ενός δασκάλου και η αόρατη βία της εξουσίας: Αναζητώντας τον πραγματικό ένοχο

Τον Δεκέμβρη του 2008, η εξεγερμένη νεολαία ξεσπούσε στους δρόμους τη δίκαιη οργή της φωνάζοντας: «Δεν είναι οι εξετάσεις, δεν είναι οι βαθμοί, είναι που μας κλέβουν όλη τη ζωή». 14 χρόνια – και τρία μνημόνια – μετά και μπροστά σε έναν… υποσχόμενο βαρύ χειμώνα, οι σημερινοί έφηβοι, τα παιδιά του λαού που συναισθάνονται ότι τους κλέβουν τη ζωή και τους στερούν τα όνειρα, «εκδικούνται» με τον μόνο τρόπο που γνωρίζουν: απορρίπτοντας, γκρεμίζοντας, γελοιοποιώντας ένα εκπαιδευτικό σύστημα που τα έχει πρώτο αυτό και προ πολλού απορρίψει σφραγίζοντας το μέλλον τους με το άγχος της επιβίωσης, την εργασιακή ανασφάλεια και τη βίαιη καταστολή κάθε διαμαρτυρίας. Και είναι γνωστό ότι όταν δεν υπάρχει συλλογική διέξοδος, τότε αυτή η αμφισβήτηση μπορεί να είναι τυφλή αλλά και να «δανείζεται» στοιχεία από το ίδιο το σύστημα. Οπως την άδικη βία στον διπλανό τους ή στον αδύναμο. Αυτή, άλλωστε, είναι η κουλτούρα της κοινωνίας της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Η επιστολή παραίτησης του καθηγητή του ΕΠΑΛ που τις τελευταίες μέρες αναπαράγεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και συζητιέται στις παρέες, καταδεικνύει τους εκπαιδευτικούς ως τους άμεσους αποδέκτες της νεανικής απόγνωσης και γίνεται αφορμή πολλαπλών αναγνώσεων και αναλύσεων. Οι περισσότερες από αυτές, είτε πελαγοδρομούν σε ανούσιες ηθικολογίες, νοσταλγώντας τους «παλιούς καλούς καιρούς» που οι νέοι «σέβονταν τους θεσμούς», είτε, εκ του πονηρού, κατηγορούν τους εκπαιδευτικούς ως ανεπαρκείς επαγγελματίες που πρέπει να κριθούν και να αξιολογηθούν. Και το πιο αυτονόητο και επιτακτικό ερώτημα δεν θ’ ακουστεί ποτέ σε κανένα κανάλι:

Μπορεί, άραγε, το σχολείο να δώσει λύση σε προβλήματα που γεννά η φτώχεια, η ανεργία, ο φόβος του πολέμου, η μόνιμη ανασφάλεια και η απουσία κάθε προσωπικού και κυρίως συλλογικού οράματος για έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο; Μπορούν οι εκπαιδευτικοί που καλούνται να εφαρμόσουν ακραία ταξικά μέτρα, μέτρα αποκλεισμού όπως η τράπεζα θεμάτων και η ΕΒΕ, ή να «σπάσουν» με τηλεκπαίδευση τις μαθητικές καταλήψεις,  να αντιμετωπίσουν ταυτόχρονα τα αδιέξοδα και την απόγνωση που αυτά τα μέτρα προκαλούν; Μπορούν οι εκπαιδευτικοί να απαντήσουν την ιδεολογική χρεοκοπία της κοινωνίας της φτώχειας και του πολέμου; Να υποκαταστήσουν την ηθική έκπτωση μιας σάπιας κοινωνίας και την έλλειψη αισιόδοξης προοπτικής της;

Για όποιον δεν έχει συμφέρον να εθελοτυφλεί η απάντηση είναι κατηγορηματικά αρνητική. Αντιθέτως, το εκπαιδευτικό σύστημα είχε πάντα έναν βασικό στόχο: την αναπαραγωγή και την νομιμοποίηση των κοινωνικών ανισοτήτων. Πότε με τα ιδεολογήματα των «ίσων ευκαιριών» και της «αξιοκρατίας», πότε με την «αξιολόγηση» και την «αριστεία» και πότε με την καραμέλα του σχολικού εκφοβισμού ως απάντηση σε κάθε πρόβλημα, το σχολείο επιδιώκει να αποκρύψει τις επιπτώσεις των κοινωνικών προβλημάτων και να απορροφήσει τους κραδασμούς της ταξικής πάλης. Και φυσικά, ανυποψίαστος φορέας της κυρίαρχης ιδεολογίας, καλοπροαίρετος διεκπεραιωτής κάθε εγκυκλίου, εφαρμοστής κάθε νέας μεθόδου, είναι ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος εκπαιδευτικός. Θύτης και  θύμα ταυτόχρονα, όσο αποδέχεται το ρόλο που του επιφυλάσσει το σύστημα θα παραπαίει ανάμεσα στον αυταρχισμό και στην σχολική φιλανθρωπία και θα καταλήγει το ίδιο ηττημένος με τους μαθητές του.  

Ποιος εκφοβίζει ποιον; 

Στην επιστολή του, ο συνάδελφος αναφέρει ότι στην παραίτηση τον οδήγησε ο συνεχής εκφοβισμός (bullying) από τους μαθητές που επιβάλλουν την εξουσία τους στο σχολείο. Η πραγματική εξουσία όμως βρίσκεται αλλού. Εδώ και καιρό, η ογκώδης βιβλιογραφία και η ευρύτατη χρήση του όρου «σχολικός εκφοβισμός», τον έχουν καταστήσει το μοναδικό πρίσμα μέσα από το οποίο φιλτράρεται και ερμηνεύεται κάθε «αποκλίνουσα» συμπεριφορά.  Στην πραγματικότητα, ο όρος «ενδοσχολική βία» είναι σχεδόν ό,τι πιο βολικό έχει επινοήσει το σύστημα τα τελευταία χρόνια. Μία ιδεολογική – πολιτική κατασκευή που απογυμνώνει τις ανθρώπινες συμπεριφορές από την κοινωνική τους διάσταση και τις εγκλωβίζει στο χώρο του σχολείου. Ένας αποτελεσματικός μηχανισμός συμμόρφωσης που «ψυχολογικοποιεί» τη μαθητική συμπεριφορά και, ως δια μαγείας, μετατρέπει τη βία της φτώχειας, της ανασφάλειας και της έλλειψης προοπτικής σε ψυχολογικό πρόβλημα που αντιμετωπίζεται ενδοσχολικά και κατά περίπτωση. Όταν:

• Η βία του πολέμου έρχεται όλο και πιο κοντά και «σωστή πλευρά της ιστορίας» παρουσιάζεται η παράδοση της χώρας στην πιο δολοφονική μηχανή του πλανήτη, τον αμερικανονατοϊκό στρατό…
• Η βία των ΜΑΤ ανοίγει κεφάλια νέων σε κάθε διαδήλωση αλλά και στις πλατείες για τις νέες και νέους που πίνουν μια μπίρα…
• Η βία των εξεταστικών σφαγείων τους απορρίπτει από τις σπουδές, οι οποίες αποτελούν την μοναδική πιθανότητα να βρουν μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή δουλειά στην εξαρτημένη Ελλάδα της αποβιομηχάνισης και της εργασιακής κόλασης στην… «βαριά βιομηχανία» του τουρισμού και της εστίασης…
• Η βία της εργοδοσίας τους καταπατά κάθε εργασιακό δικαίωμα…
• Η βία του θεάματος του τρομοκρατημένου αξιολογημένου εκπαιδευτικού που κάθε τόσο σέρνεται στα δικαστήρια, γίνεται καθημερινή κουλτούρα της σχολικής ζωής…
• Η βία των μηνύσεων σε καταληψίες μαθητές περνάει στα ψιλά…
• Η βία της υποκουλτούρας και των «πολιτιστικών» σκουπιδιών των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης και των κατευθυνόμενων Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης ξεπερνάει κάθε όριο…

…Τότε είναι αστείο να εκπλησσόμαστε με τα φαινόμενα βίας στα σχολεία. Με όλους τους παραπάνω (και πολλούς ακόμα) τρόπους ασκείται, τόσο η φανερή και απροκάλυπτη, όσο και η «κεκαλυμμένη», αόρατη βία της εξουσίας. Αποπροσανατολίζοντας τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές και τους γονείς τους και ωθώντας τους να αναζητούν «ενόχους» μέσα στο σχολείο και «λύσεις» έξω και μακριά από τις κοινωνικές ζυμώσεις, την ταξική αντιπαράθεση και τους συλλογικούς αγώνες. Σε παιδαγωγικές μεθόδους  με εντυπωσιακά ονόματα, σε εισαγγελείς, ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς. Κι επειδή οι λύσεις αυτού του είδους αποτυγχάνουν ξανά και ξανά – είναι σχεδιασμένες για να αποτυγχάνουν-  εμείς στεκόμαστε, όπως πολύ παραστατικά γράφει ο εκπαιδευτικός στην επιστολή του, σα «νεκροζώντανοι» μέσα στις τάξεις. Και ίσως και έξω από αυτές.

Αναζητώντας διέξοδο εκτός των σχολικών τειχών

Η μόνιμη αίσθηση της απαξίωσης και της ήττας  που νιώθουν οι εκπαιδευτικοί τα τελευταία χρόνια, έχει κι αυτή …. ψυχολογικοποιηθεί επαρκώς.  Είναι της μόδας να την λέμε «επαγγελματική εξουθένωση» (burn out) και να εντοπίζουμε την αιτία της, αποκλειστικά εντός του χώρου εργασίας. Ποτέ όμως, εκτός των σχολικών τειχών, στην απουσία συλλογικών τρόπων και δρόμων αντίστασης απέναντι σε μια καταιγίδα βάρβαρων, σχεδόν απάνθρωπων μέτρων που καλούμαστε να εφαρμόσουμε και να νομιμοποιήσουμε προσποιούμενοι πως δεν γνωρίζουμε τις δραματικές επιπτώσεις που θα έχουν στη ζωή των μαθητών μας και στην δική μας. Η εξουθένωση είναι προφανώς το λιγότερο που μπορούμε να περιμένουμε.

Κι όμως, κατά βάθος το ξέρουμε. Όλες τις φορές που συλλογικά ορθώσαμε το ανάστημά μας, ενώσαμε τη φωνή μας με αυτή των μαθητών μας και των γονιών τους και βγήκαμε στο δρόμο να αντισταθούμε και να διεκδικήσουμε, η εξουθένωση εξαφανίστηκε και έδωσε τη θέση της στην περηφάνια και τη διάθεση να συνεχίσουμε ν’ αγωνιζόμαστε. Το σύστημα βέβαια και οι απολογητές του, έχουν στη φαρέτρα τους πολλά εργαλεία και πολλούς «υπέρ άνω υποψίας» συνεργάτες για να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα πριν γιγαντωθεί.  Γνωρίζουν όμως πολύ καλά την δύναμη των συλλογικών αγώνων. Γνωρίζουν πως, στο δρόμο, τα πάσης φύσεως ιδεολογήματα που έχουν εφεύρει για να κρατάνε τους εργαζόμενους και τους νέους «νεκροζώντανους»,  σε μια κατάσταση μόνιμης ενοχής και απαξίωσης, μπορούν εύκολα να καταρριφθούν.  Γι’ αυτό και τον τελευταίο καιρό με κάθε τρόπο, με νόμους, υπουργικές αποφάσεις, με δικαστήρια, με ΜΑΤ και δακρυγόνα επιτίθενται με σφοδρότητα όποτε μια ομάδα ανθρώπων και κυρίως νέων διαδηλώνει και απεργεί. Γιατί φοβούνται τη στιγμή που οι άνθρωποι θα ξαναβγούν στο δρόμο του αγώνα. Καιρός να επαληθεύσουμε τους φόβους τους.

Διάβασέ το »

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

 Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών καλούν σε ανοιχτή εκδήλωση – συζήτηση για να βρεθούμε και να κουβεντιάσουμε τις συνθήκες που βιώνουμε και πως τις αντιμετωπίζουμε. Ενόψει και της απεργίας στις 9 Νοέμβρη. να συζητήσουμε πώς οργανώνουμε τον αγώνα μας. Πώς θα ξεπεράσουμε τις υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Πώς το σύνθημα «ο αγώνας στα χέρια των εκπαιδευτικών» θα γίνει πράξη.

Διάβασέ το »