Όλοι στη Γενική Συνέλευση της ΕΛΜΕ Σάμου Τετάρτη 27 Μαρτίου 6μμ στο Γυμνάσιο Καρλοβάσου

Αλλαγές στο Λύκειο και Νέο Σύστημα εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση

Ένταση της ταξικότητας στην Εκπαίδευση και της επίθεσης στα δικαιώματα των εκπαιδευτικών

Πριν λίγες μέρες  το Υπουργείο Παιδείας δημοσιοποίησε το νομοσχέδιο για τις αλλαγές στο Λύκειο που θα ισχύσουν από την επόμενη χρονιά και ένα σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ-ΤΕΙ που θα αφορά στους μαθητές που φοιτούν το ακαδημαϊκό έτος 2018-2019 στη Β΄ Λυκείου. Το νομοσχέδιο αυτό ελάχιστα διαφέρει από τις προτάσεις του Υπουργείου που δημοσιοποιήθηκαν τον περασμένο Σεπτέμβριο .

Καταρχάς, για πρώτη φορά ένα νέο εξεταστικό, όπως συνηθίζεται να λέγεται, θα εφαρμοστεί σε μαθητές που ήδη φοιτούν στο Λύκειο και όχι σε αυτούς που θα εισέλθουν σε αυτή τη βαθμίδα το επόμενο έτος. Αυτή η «βιασύνη» οφείλεται στις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η κυβέρνηση προς τους θεσμούς, τον ΟΟΣΑ, τον ΣΕΒ, τα ξένα και τα ντόπια δηλαδή αφεντικά τους και οι οποίες δεσμεύσεις συνάδουν απολύτως με τη δική της πολιτική βούληση. Δεσμεύσεις που στοχεύουν στην όρθωση επιπλέον σκληρών ταξικών φραγμών στο δικαίωμα στην εκπαίδευση για τα παιδιά των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Δεσμεύσεις που, επίσης, αποσκοπούν στην εμπέδωση της πολιτικής της αδιοριστίας, της παραπέρα επιδείνωσης-διάλυσης των εργασιακών σχέσεων και της κατηγοριοποίησης σχολείων και εκπαιδευτικών μέσα από τις προωθούμενες διαδικασίες (αυτό)αξιολόγησης. Φαίνεται ότι κόπηκαν περισσότερες ώρες από ειδικότητες που υπάρχουν ελλείψεις, π.χ. μαθηματικοί, βιολόγοι, μεσοπρόθεσμα και φιλόλογοι αλλά και ότι υπάρχουν και ειδικότητες όπως οι ξενόγλωσσοι που κατά το Υπουργείο πρέπει να νιώθουν την ανάσα της εξόδου τους από το Λύκειο. Ήδη δημοσιευμένα άρθρα αναφέρουν πως η μείωση του εβδομαδιαίου προγράμματος της Γ Λυκείου από 32 σε 29 ώρες, σημαίνει 10000 ώρες λιγότερες στα ΓΕΛ της χώρας και άρα 500 λιγότερες θέσεις εκπαιδευτικών. Και είναι ξεκάθαρες οι προθέσεις ότι αυτό το πρόγραμμα από το 2020 θα κατέβει και στην Α και β Λυκείου.

Καταληκτικά, όσον αφορά στο παραπάνω ζήτημα το Υπουργείο εντάσσει και αυτό το νομοσχέδιο στην πολιτική της αδιοριστίας, των μηδενικών διορισμών αλλά και της εξορθολογικής διαχείρισης ενός «γερασμένου» προσωπικού - κατά την προσφιλή έκφραση του Υπουργού - με αυξημένα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, με ελαστικές σχέσεις εργασίας που γυρνά σε πολλά σχολεία για να καλύψει ωράριο.

Δυο, όμως, εξίσου σημαντικές όψεις του αφορούν: πρώτον στους περαιτέρω ταξικούς φραγμούς που χτυπούν το δικαίωμα της νεολαίας στις σπουδές, εντείνουν τον ταξικό χαρακτήρα του σχολείου με τις πολλαπλές εξετάσεις και δυσχεραίνουν όχι μόνο την πρόσβαση στην Τριτοβάθμια – παρά τις εξαγγελίες περί αντιθέτου – αλλά ακόμη και την απόκτηση του Απολυτηρίου. Και δεύτερον αυτές οι πολλαπλές εξετάσεις θα συνδεθούν με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, εφόσον αντικειμενικοποιούνται οι επιδόσεις των μαθητών.

Σχετικά με το πρώτο, με το νομοσχέδιο, καθώς το απολυτήριο θα προσμετράται κατά 10% αρχικά και θα αυξάνεται αυτό το ποσοστό σταδιακά στην πρόσβαση στην Τριτοβάθμια, παρουσιάζεται ως αυτονόητο ότι η απόκτηση του θα πρέπει να γίνεται με τρόπο αδιάβλητο και διαφανή και επομένως οι μαθητές θα εξετάζονται στα τέσσερα μαθήματα που θα δίνουν και πανελλαδικά, δηλαδή τα τρία της κατεύθυνσης και τη νεοελληνική γραμματεία (συνεξέταση γλώσσας και λογοτεχνίας) α) σε θέματα που θα επιλέγουν καθηγητές λυκείων του ίδιου δήμου στις μεγάλες πόλεις ή του νομού στην επαρχία, β) θα επιτηρούνται από καθηγητές άλλων ειδικοτήτων, γ) και τα γραπτά με κλειστά ονόματα θα βαθμολογούνται από καθηγητές άλλων σχολείων. (Η διάταξη που προβλέπει ότι για τον πρώτο χρόνο εφαρμογής του νέου εξεταστικού δεν θα προσμετράται ο βαθμός του απολυτηρίου ήταν ένας αυτονόητος ελιγμός από το Υπουργείο για να μειώσει τις αντιδράσεις για μία ρύθμιση που «έβγαζε μάτι ».)

Αυτόματα αυτό σημαίνει ότι οι ενδοσχολικές απολυτήριες εξετάσεις ξεφεύγουν από τα όρια του σχολείου, και όσοι ζούμε τη σχολική πραγματικότητα αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει αυτό για μια πληθώρα μαθητών που για πολλούς λόγους αλλά κυρίως ταξικούς και κοινωνικούς δεν θα μπορεί να πάρει απολυτήριο. Και βέβαια τα τέσσερα μαθήματα δεν είναι λίγα γιατί το σύνολο των μαθημάτων στη Γ λυκείου εκτός της Φυσικής Αγωγής θα είναι 6 από 13 που είναι σήμερα!

Ταυτόχρονα, αυτή η διαδικασία καθιστά τους καθηγητές και υπεύθυνους για την «αποτυχία» αυτών που δεν πάρουν απολυτήριο αλλά και τους εμπλέκει στη λογική και πρακτική της αξιολόγησης των μαθητών του συναδέλφου του όμορου σχολείου και άρα και των ίδιων των συναδέλφων και «αντικειμενικά» πια και μετρήσιμα οι επιδόσεις των μαθητών μας μπορούν στις «αποτιμήσεις» και αυτοαξιολογήσεις της σχολικής μονάδας να αξιοποιηθούν για την περιβόητη ατομική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Οι εκπαιδευτικοί των όμορων σχολείων από κοινού, συνδιαχειριστικά καλούνται να διαμορφώνουν τους μηχανισμούς απόρριψης πληθώρας μαθητών, γιατί μόνο ως τέτοιος μηχανισμός τεκμηριωμένα λειτουργούν τέτοιου είδους εξετάσεις.

Δημιουργούνται τρεις κατηγορίες μαθητών–υποψηφίων:

Α. αυτοί που θα παλεύουν για να πάρουν το απολυτήριο, Β. αυτοί που θα μπουν σε κάποιο τμήμα χαμηλής ζήτησης και Γ. αυτοί που θα εξουθενωθούν ακόμη περισσότερο για να μπουν σε μια σχολή υψηλής ζήτησης.

Σε αυτή τη συγκυρία και με την εμπειρία των κινητοποιήσεων για το προσοντολόγιο και τη μη συνέχιση του αγώνα μετά την ψήφιση, φαίνεται ακόμη μεγαλύτερη η γύμνια της ΟΛΜΕ που σύρθηκε σε μια εισήγηση που υπερψηφίστηκε σχεδόν από όλους. Η κριτική αφορά σημεία του νομοσχεδίου και κυρίως την απώλεια της αυτονομίας του Λυκείου, του μορφωτικού του χαρακτήρα και τη φροντιστηριοποίηση της Γ λυκείου και όχι την ουσία των στόχων του έτσι όπως προαναφέρθηκαν και την πρόταση για απεργία την ημέρα της κατάθεσής του! Το πρόγραμμα δράσης φαντάζει μια από τα ίδια αλλά η συμμετοχή στις ΓΣ και στην απεργία, θα αποδείξει εάν θα αξιοποιηθεί από εμάς τους εργαζόμενους για το άνοιγμα νικηφόρων αγώνων.

Είναι φανερή λοιπόν η αναγκαιότητα μαζικής και δυναμικής κινητοποίησης μαθητών και εκπαιδευτικών για να αποσυρθεί και να μην περάσει το νομοσχέδιο «λαιμητόμος» για τα δικαιώματα στις σπουδές της μαθητικής νεολαίας και το δικαίωμα στη μόνιμη, σταθερή και αξιοπρεπή εργασία για τους εκπαιδευτικούς.

Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο

Μαζική συμμετοχή στις ΓΣ των ΕΛΜΕ, με μαζική συμμετοχή στην απεργία να σπάσουμε την αδράνεια, να ανοίξει ένας κύκλος πραγματικού αγώνα και ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ. H πρόταση ΟΛΜΕ-ΠΑΜΕ για απεργία την ημέρα της έναρξης της συζήτησης του νομοσχεδίου παραχωρεί την πρωτοβουλία των κινήσεων στην κυβέρνηση και οδηγεί τους εκπαιδευτικούς στο κοινοβουλευτικό αδιέξοδο. Είναι μια πρόταση που ορίζει το τέλος του αγώνα πριν καν αυτός ξεκινήσει και υπονομεύει την δημιουργία ενός πραγματικού μετώπου με όρους σύγκρουσης.

Προτείνουμε απεργιακή κινητοποίηση στις 9 Απρίλη και νέο κύκλο Γενικών Συνελεύσεων 10-12 Απρίλη και συνέλευση Προέδρων στις 13/4 για συνέχιση των απεργιακών κινητοποιήσεων.

Διεκδικούμε:

Ø    Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για το νέο Λύκειο – Όχι στην εντατικοποίηση – Όχι στην ένταση των ταξικών φραγμών.

Ø    Όχι στην κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών – Καμία αξιολόγηση-χειραγώγηση.

Ø    Δωρεάν δημόσια παιδεία για όλα τα παιδιά.

Ø    Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Καμία απόλυση αναπληρωτή – Μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών.

Όλοι στη Γενική Συνέλευση της ΕΛΜΕ Σάμου

Τετάρτη 27 Μαρτίου

6μμ στο Γυμνάσιο Καρλοβάσου

Διάβασέ το »

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ Δ/Ν ΣΑΜΟΥ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ Δ/Ν
Πέμπτη 21/3, στο Δ.Σ. Βαθέος, 6μμ

            Αποχή από τα μαθήματα αποφάσισαν για τα παιδιά τους, σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων από τρία δημοτικά σχολεία της Σάμου και οι μαθητές του εσπερινού ΕΠΑΛ. Η διαμαρτυρία αυτή αντιτίθεται στην λειτουργία Δομής Υποδοχής για την Εκπαίδευση Προσφύγων (ΔΥΕΠ) με πρόσχημα «την παραβίαση διατάξεων περί υγιεινής» και «τον άμεσο κίνδυνο της δημόσιας υγείας». Οι κάτοικοι της Σάμου, πρωτοστάτησαν τον προηγούμενο καιρό στην υποδοχή των προσφύγων και των μεταναστών, στην παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, στη στήριξη και στην φροντίδα των δοκιμασμένων αυτών ανθρώπων με όποια μέσα διέθεταν, με προσωπικό κόστος και με ειλικρινή αλληλέγγυα διάθεση.

            Σήμερα όμως, κάτω από το βάρος της άγριας αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής, της πολιτικής του συστήματος που επιβάλλει πολλαπλούς διαχωρισμούς και διαιρέσεις στους από κάτω,  βρίσκουν έδαφος νοοτροπίες και δυνάμεις που σπέρνουν το μίσος και τον διχασμό. Η υποχώρηση των ανθρωπιστικών και αλληλέγγυων κινημάτων, η απουσία πραγματικών λαϊκών αγώνων, η υπολειτουργία έως και ανυπαρξία των εργατικών σωματείων, η σάρωση των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων χωρίς αντίπαλα κινήματα που θα σταθούν τροχοπέδη, αφήνουν χώρο σε ξενοφοβικούς, ρατσιστικούς και φασιστικούς κύκλους να δραστηριοποιηθούν και να παρασύρουν γονείς και μαθητές σε επικίνδυνα μονοπάτια, πολλές φορές και με πολιτικές στοχεύσεις. Μονοπάτια και στοχεύσεις που εμφανίζονται ως «αντικυβερνητικές» αλλά στην πραγματικότητα βγάζουν λάδι την αντιπροσφυγική πολιτική κυβέρνησης–ΕΕ και υιοθετούν τη συστημική λογική «δεν υπάρχουν δικαιώματα για όλους». Μια λογική που στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα κάθε εργαζόμενου, κάθε μαθητή.

            Πράγματι οι συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων και μεταναστών είναι τραγικές. Αλλά αυτό σημαίνει ότι πρέπει να διεκδικήσουμε την άρση αυτής της αθλιότητας και όχι να αποκλείσουμε παιδιά από την εκπαίδευση. Είναι γεγονός, ότι μόνο ένας μικρός αριθμός προσφυγόπουλων, από το σύνολο των εκατοντάδων που βρίσκονται στη Σάμο, φοιτά στις ΔΥΕΠ. Το αναγκαίο είναι να διεκδικήσουμε να φοιτούν όλα τα παιδιά στο σχολείο και όχι να αποκλείσουμε όσα στάθηκαν λίγο πιο «τυχερά» από τα άλλα. Είναι απόλυτη πραγματικότητα ότι τα σχολεία ασφυκτιούν, οι λειτουργικές δαπάνες είναι πετσοκομμένες, οι ελλείψεις σε δασκάλους και καθηγητές είναι μεγάλες και όσοι υπάρχουν δουλεύουν σε όλο και δυσχερέστερες συνθήκες, τα κτίρια είναι ασυντήρητα και ανεπαρκή. Η απάντηση σε αυτό δεν είναι ο αποκλεισμός παιδιών για να ασφυκτιούν λιγότερο τα υπόλοιπα αλλά η διεκδίκηση κάθε παιδί να έχει πρόσβαση στη μόρφωση με κατάλληλες συνθήκες.

            Η αφετηρία των κινήσεων αυτών είναι ξενοφοβική. Και βέβαια οι κινήσεις αυτές δε λένε κουβέντα για τους υπαίτιους της προσφυγιάς (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ) ούτε για την πολιτική της κυβέρνησης και των κομμάτων που υπηρετούν τους ξένους δυνάστες. Άδηλο αίτημά τους είναι τελικά τα προσφυγόπουλα να μην δέχονται εκπαίδευση μαζί με τα ελληνόπουλα.

            Εξίσου μαύρο και αντιδραστικό το τοπίο και στα εργασιακά-εκπαιδευτικά δικαιώματα. Η αξιολόγηση είναι παρούσα, με πολλές μορφές και ενδύσεις. Οι ομάδες υποστήριξης έχουν ήδη σχηματιστεί σε πολλά σχολεία, οδηγώντας τη ειδική αγωγή σε υποβάθμιση και υποστελέχωση, ανοίγοντας το δρόμο για αύξηση του ωραρίου και πιο ασφυκτική αξιολογική περικύκλωση. Το βασικό είναι να εμπεδωθεί «η κουλτούρα αξιολόγησης». Ο αγώνας των εκπαιδευτικών για μόνιμους μαζικούς διορισμούς και για δικαίωμα σε σταθερή δουλειά δεν ανήκει στο μακρινό παρελθόν. Λίγους μήνες πριν παλεύαμε και αγωνιζόμασταν να μην περάσει το προσοντολόγιο και η αξιολόγηση, προασπιζόμασταν  τα εργασιακά μας δικαιώματα και κεκτημένα. Η ΔΟΕ δείχνει ξεκάθαρα- ακόμη και στον πιο καλοπροαίρετο-με ποιους συντάσσεται και ποια συμφέροντα υπηρετεί. Το προηγούμενο διάστημα έκλεισε τις κινητοποιήσεις των αναπληρωτών, καλούσε σε απεργία όταν και… αν κατατεθεί προς ψήφιση το προσοντολόγιο και η θέση που πήρε για τις ομάδες εκπαιδευτικής υποστήριξης και για τον προγραμματισμό και την αποτίμηση του εκπαιδευτικού έργου ήταν απλώς μια… εποικοδομητική κριτική για την αποτελεσματικότητα αυτών των μέτρων!

            Καλούμε όλους τους συναδέλφους να πιάσουμε ξανά το νήμα του αγώνα για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα μας σε σταθερή και μόνιμη εργασία χωρίς εκφοβισμούς και χειραγώγηση.      Να πάρουμε την υπόθεση του αγώνα στα χέρια μας χωρίς να περιμένουμε τίποτα από τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες.

             Καλούμε τους συμπολίτες μας, γονείς και μαθητές, να γυρίσουν την πλάτη τους στην ξενοφοβία και τον ρατσισμό και να διεκδικήσουμε, μαζί με πρόσφυγες και μετανάστες, τα δικαιώματα που με αγώνες έχουμε κατακτήσει. Το δικαίωμα στην δωρεάν παιδεία για όλα τα παιδιά του λαού.

Διεκδικούμε:

Ø Μόνιμους διορισμούς όλων των αναπληρωτών

Ø Απόσυρση τώρα του προσοντολογίου- Καμιά αξιολόγηση, καμιά ομάδα υποστήριξης.

Ø Όλα τα δικαιώματα για όλους τους πρόσφυγες (στέγαση, σίτιση, εργασία, παιδεία, υγεία, ελευθερία μετακίνησης)

Ø Όλα τα προσφυγόπουλα στα σχολεία, σε κανονικό πρωινό πρόγραμμα

Ø Όχι στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους –Όχι στη μετατροπή της Ελλάδας σε βάση των αμερικανονατοϊκών δυνάμεων. –Φιλία αλληλεγγύη με όλους τους λαούς της περιοχής.

Προτείνουμε:

Ø Νέα γενική συνέλευση την επόμενη βδομάδα

Ø Διοργάνωση εκδήλωσης- συζήτησης με θέμα την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων από κοινού με την ΕΛΜΕ

Ø Διοργάνωση κινητοποίησης από κοινού των δύο σωματείων για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας, ντόπιων, προσφύγων και μεταναστών σε στέγαση, περίθαλψη, υγεία, εκπαίδευση και ελεύθερη μετακίνηση

Διάβασέ το »

Η «αποχή» από την αλληλεγγύη είναι αδιέξοδη

Η «αποχή» από την αλληλεγγύη είναι αδιέξοδη.

Ο Σύλλογος Δασκάλων Και Νηπιαγωγών Σάμου να καλέσει Έκτακτη Γενική Συνέλευση.

Στις 12/3/2019 οι μαθήτριες και οι μαθητές του Εσπερινού ΕΠΑ.Λ. Σάμου συνήλθαν σε γενική συνέλευση και αποφάσισαν να απέχουν από τα μαθήματα για τις 13 και 14 Μαρτίου 2019 σε ένδειξη συμπαράστασης στον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου Άνω Βαθέος που έχει κηρύξει επ’ αόριστον αποχή των παιδιών του Δημοτικού Σχολείου από τα μαθήματα. Ανάλογες αποφάσεις αποχής των μαθητών απ’ τα σχολεία φαίνεται να παίρνει κι  ο Σύλλογος Γονέων του Δημοτικού Σχολείου Μυτιληνιών, αναμένοντας κι άλλους Συλλόγους Γονέων να υιοθετούν αυτή τη μορφή «διαμαρτυρίας».  Η διαμαρτυρία αυτή αντιτίθεται στην λειτουργία Δομής Υποδοχής για την Εκπαίδευση Προσφύγων (ΔΥΕΠ) στο Δημοτικό Σχολείο Άνω Βαθέοςμε πρόσχημα «την παραβίαση διατάξεων περί υγιεινής» και «τον άμεσο κίνδυνο της δημόσιας υγείας».

Κάτοικοι της Σάμου, μεταξύ αυτών και μαθήτριες και μαθητές του Εσπερινού ΕΠΑ.Λ. Σάμου, πρωτοστάτησαν τον προηγούμενο καιρό στην υποδοχή των προσφύγων και των μεταναστών, στην παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, στη στήριξη και στην φροντίδα των δοκιμασμένων αυτών ανθρώπων με όποια μέσα διέθεταν, με προσωπικό κόστος και με ειλικρινή αλληλέγγυα διάθεση.

Σήμερα όμως, κάτω από το βάρος της άγριας αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής, της πολιτικής του συστήματος που επιβάλλει πολλαπλούς διαχωρισμούς και διαιρέσεις στους από κάτω, βρίσκουν έδαφος νοοτροπίες και δυνάμεις που σπέρνουν το μίσος και τον διχασμό. Η υποχώρηση των ανθρωπιστικών και αλληλέγγυων κινημάτων, η απουσία πραγματικών λαϊκών αγώνων, η υπολειτουργία έως και ανυπαρξία των εργατικών σωματείων, η σάρωση των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων χωρίς αντίπαλα κινήματα που θα σταθούν τροχοπέδη, αφήνουν χώρο σε ξενοφοβικούς, ρατσιστικούς και φασιστικούς κύκλους να δραστηριοποιηθούν και να παρασύρουν γονείς και μαθητές σε επικίνδυνα μονοπάτια, πολλές φορές και με πολιτικές στοχεύσεις. Μονοπάτια και στοχεύσεις που εμφανίζονται ως «αντικυβερνητικές» αλλά στην πραγματικότητα βγάζουν λάδι την αντιπροσφυγική πολιτική κυβέρνησης –ΕΕ και υιοθετούν τη συστημική λογική «δεν υπάρχουν δικαιώματα για όλους». Μια λογική που στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα κάθε εργαζόμενου, κάθε μαθητή.

Πράγματι, οι συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων και μεταναστών είναι τραγικές. Αλλά αυτό σημαίνει ότι πρέπει να διεκδικήσουμε την άρση αυτής της αθλιότητας και όχι να αποκλείσουμε παιδιά από την εκπαίδευση. Είναι γεγονός, ότι μόνο ένας μικρός αριθμός προσφυγόπουλων, από το σύνολο των εκατοντάδων που βρίσκονται στη Σάμο, φοιτά στις ΔΥΕΠ. Το αναγκαίο είναι να διεκδικήσουμε να φοιτούν όλα τα παιδιά στο σχολείο και όχι να αποκλείσουμε όσα στάθηκαν λίγο πιο «τυχερά» από τα άλλα. Είναι απόλυτη πραγματικότητα ότι τα σχολεία ασφυκτιούν, οι λειτουργικές δαπάνες είναι πετσοκομμένες, οι ελλείψεις σε δασκάλους και καθηγητές είναι μεγάλες και όσοι υπάρχουν δουλεύουν σε όλο και δυσχερότερες συνθήκες, τα κτίρια είναι ασυντήρητα και ανεπαρκή. Η απάντηση σε αυτό δεν είναι ο αποκλεισμός παιδιών για να ασφυκτιούν λιγότερα τα υπόλοιπα αλλά η διεκδίκηση κάθε παιδί να έχει πρόσβαση στη μόρφωση με κατάλληλες συνθήκες.

Η αφετηρία των κινήσεων αυτών είναι ξενοφοβική. Και βέβαια οι κινήσεις αυτές δε λένε κουβέντα για τους υπαίτιους της προσφυγιάς (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ) ούτε για την πολιτική της κυβέρνησης και των κομμάτων που υπηρετούν τους ξένους δυνάστες. Άδηλο αίτημά τους είναι τελικά τα προσφυγόπουλα να μην δέχονται εκπαίδευση μαζί με τα ελληνόπουλα. Άλλωστε ας σκεφτεί ο καθένας το εξής: αν σταματούσε η λειτουργία της ΔΥΕΠ στο Άνω Βαθύ,  όλοι αυτοί που παρακινούν γονείς και μαθητές σε αποχές θα συνέχιζαν τον «αγώνα» τους μέχρι να εξασφαλίσουν ότι οι πρόσφυγες έχουν ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης; ‘Η θα ήταν ικανοποιημένοι με τον διαχωρισμό προσφυγόπουλων και ελληνόπουλων;

Εξίσου μαύρο και αντιδραστικό το τοπίο και στα εργασιακά-εκπαιδευτικά δικαιώματα. Η αξιολόγηση είναι παρούσα, με πολλές μορφές και ενδύσεις. Οι ομάδες υποστήριξης έχουν ήδη σχηματιστεί σε πολλά σχολεία, οδηγώντας τη ειδική αγωγή σε υποβάθμιση και υποστελέχωση, ανοίγοντας το δρόμο για αύξηση του ωραρίου και πιο ασφυκτική αξιολογική περικύκλωση. Ο αγώνας των εκπαιδευτικών για μόνιμους μαζικούς διορισμούς και για δικαίωμα σε σταθερή δουλειά δεν ανήκει στο μακρινό παρελθόν. Λίγους μήνες πριν παλεύαμε και αγωνιζόμασταν να μην περάσει το προσοντολόγιο και η αξιολόγηση, προασπιζόμασταν  τα εργασιακά μας δικαιώματα και κεκτημένα. Η ΔΟΕ δείχνει ξεκάθαρα- ακόμη και στον πιο καλοπροαίρετο-με ποιους συντάσσεται και ποια συμφέροντα υπηρετεί.

Όλο αυτό το διάστημα ο Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών Σάμου δεν έχει καλέσει Έκτακτη Γενική Συνέλευση, ώστε να συζητηθούν τα σοβαρά πολιτικά ζητήματα που έχουν προκύψει και  μας απασχολούν ως εκπαιδευτικούς, ως εργαζόμενους,  ως πολιτικά όντα. Είναι απαράδεκτο κι αντιδημοκρατικό ένα σωματείο εργαζομένων, ενώ δέχεται τόση μεγάλη επίθεση σε όλα αυτά τα επίπεδα, να αρνείται-με διάφορα ψευτοπροσχήματα-την πραγματοποίηση Γενικής Συνέλευσης. Το πρόσχημα ότι αναμένεται η άφιξη διαπαραταξιακής αντιπροσωπείας από τη ΔΟΕ για να καλεστεί Έκτακτη Γενική Συνέλευση αποκαλύπτει τι ρόλο τελικά υπηρετούν και οι τοπικές συνδικαλιστικές δυνάμεις μέσα στο Διοικητικό Συμβούλιο. Πραγματικά, περιμένουμε πότε θα βολέψει την αντιπροσωπεία της ΔΟΕ να έρθει, για να κάνουμε Έκτακτη Γενική Συνέλευση, ενώ η επίθεση και οι πιέσεις οξύνονται; Και ποια ΔΟΕ αναμένουν ακριβώς; Αυτή που απροκάλυπτα ξεπουλά τους αγώνες που πασχίζουμε να ξεκινήσουμε;

Καλούμε το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Σάμου να πάρει άμεσα απόφαση για πραγματοποίηση Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης. Το σωματείο δεν είναι «μαγαζάκι» κανενός. Έχει δημοκρατική δέσμευση και συνδικαλιστικό καθήκον να πάρει θέση και να συγκαλέσει τα μέλη του συλλόγου να πάρουν αποφάσεις.

 Καλούμε τους συμπολίτες μας, γονείς και μαθητές, να γυρίσουν την πλάτη τους στην ξενοφοβία και τον ρατσισμό και να διεκδικήσουμε, μαζί με πρόσφυγες και μετανάστες, τα δικαιώματα που με αγώνες έχουμε κατακτήσει. Το δικαίωμα στην δωρεάν παιδεία για όλα τα παιδιά του λαού. Παλεύουμε για:

Ø Μόνιμους μαζικούς διορισμούς-μόνιμη σταθερή δουλειά.

Ø Απόσυρση τώρα του προσοντολογίου- Καμιά αξιολόγηση, καμιά ομάδα υποστήριξης.

Ø Όλα τα δικαιώματα για όλους τους πρόσφυγες (στέγαση, σίτιση, εργασία, παιδεία, υγεία, ελευθερία μετακίνησης)

Ø Όλα τα προσφυγόπουλα στα σχολεία, σε κανονικό πρωινό πρόγραμμα.

Ø Όχι στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους–Όχι στη μετατροπή της Ελλάδας σε βάση των αμερικανονατοϊκών δυνάμεων–Φιλία αλληλεγγύη με όλους τους λαούς της περιοχής.

Διάβασέ το »

8 Μάρτη: Η μέρα της γυναίκας είναι μέρα αγώνα

8 Μάρτη: Η μέρα της γυναίκας είναι μέρα αγώνα

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών χαιρετίζουν την 8^η Μάρτη ως μέρα μνήμης της μεγαλειώδους απεργίας χιλιάδων εργατριών κλωστοϋφαντουργίας στις ΗΠΑ το 1857, αλλά και ως μέρα πάλης και αγώνα διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους στο σήμερα. Όσο και αν το καπιταλιστικό σύστημα επιδιώκει να δώσει στη μέρα αυτή χαρακτήρα ευτελούς γιορτής, η ιστορική μνήμη αναδεικνύει την ταξική φύση του γυναικείου ζητήματος. Και τίθεται επιτακτικό το καθήκον στις σημερινές γυναίκες να ξαναπιάσουν το νήμα του αγώνα και να συγκροτήσουν το γυναικείο κίνημα σαν αναπόσπαστο κομμάτι του ευρύτερου εργατικού- λαϊκού κινήματος.

Είναι πάμπολλα τα ιστορικά παραδείγματα που οι γυναίκες του λαού πρωτοστάτησαν στους απελευθερωτικούς, αντιπολεμικούς, αντιφασιστικούς,  αντιϊμπεριαλιστικούς και κοινωνικούς  αγώνες,  (η γυναίκα του ΕΑΜ –ΕΛΑΣ, η γυναίκα στην Παλαιστίνη, οι μετανάστριες, η γυναίκα πρόσφυγας, οι γυναίκες απεργοί, οι συναδέλφισσες της διαθεσιμότητας κ.α.) Είναι ακόμη περισσότερες οι γυναίκες του λαού που αντιστέκονται διαχρονικά και σθεναρά στις άθλιες συνθήκες δουλειάς, στην στυγνή εκμετάλλευση, στη χυδαιότητα των εργοδοτών, στη σεξουαλική παρενόχληση, στην ενδοοικογενειακή βία, στους ηλεκτρονικούς εκβιασμούς.  Είναι όλες, νεότερες και μεγαλύτερες, αυτές που παλεύουν καθημερινά για να ανταποκριθούν ή να υπερκεράσουν τα στερεότυπα του φύλου τους, να ξεπεράσουν τις ενοχές τους επειδή «δεν ανταποκρίνονται» στους κοινωνικούς ρόλους της «τέλειας» μάνας και συζύγου, που δίνουν τον αγώνα τους για να προλάβουν τα πάντα στο 24ωρο, που προσπαθούν να πείσουν τους γύρω τους για τα αυτονόητα.

Δύο είναι τα βασικά ερωτήματα στο σήμερα. Αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας είναι ίδιος για όλες τις γυναίκες ή η ταξική θέση καθορίζει τη θέση και τους όρους ζωής της ως γυναίκας; Και εφόσον ισχύει το δεύτερο, είναι δυνατόν το γυναικείο ζήτημα να ειδωθεί ξέχωρα από την ανάγκη συγκρότησης του ευρύτερου λαϊκού κι εργατικού κινήματος; Με άλλα λόγια, στη σημερινή συγκυρία της  αποσυγκρότησης του εργατικού κινήματος είναι επακόλουθο να επιδεινώνεται η θέση της γυναίκας της εργασίας και του μόχθου σε όλους τους τομείς.

Επομένως στο σήμερα δεν είναι δυνατόν να θεωρείται νίκη για το γυναικείο κίνημα η αύξηση της ποσόστωσης της συμμετοχής των γυναικών στα ψηφοδέλτια της τοπικής αυτοδιοίκησης ή στελέχωση υψηλόβαθμων θέσεων από γυναίκες. Αυτά δεν είναι απλώς εξαιρέσεις αλλά όπλα του συστήματος για να αποπροσανατολίσει τις γυναίκες από τους πραγματικούς στόχους πάλης τους. Έτσι, στην “πολιτισμένη” ΕΕ,  στο όνομα μιας δήθεν  ισότητας των δύο φύλων, εντείνεται η κοινωνική καταπίεση και η κεφαλαιοκρατική εκμετάλλευση της γυναίκας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: πριν από ένα χρόνο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο πήρε την κατάπτυστη απόφαση να άρει την απαγόρευση απόλυσης εργαζόμενων εγκύων, ενισχύοντας το νομοθετικό οπλοστάσιο που διαθέτουν οι εργοδότες για να εκμεταλλεύονται τον εργαζόμενο λαό συνολικά. Ενώ τα αστικά κόμματα της χώρας, που προωθούν πιστά την αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ και του ΔΝΤ, καλούν φέτος τις γυναίκες να συμμετάσχουν στη Φεμινιστική Απεργία (Διεθνής Απεργία των Γυναικών), σε μια αισχρή προσπάθεια να τις αφοπλίσουν ιδεολογικά, να παρουσιάσουν το γυναικείο ζήτημα σαν αποκλειστικά φυλετικό, αποκόπτοντάς το από την ταξική του βάση.

Όμως, το γυναικείο ζήτημα είναι πρώτα και κύρια ταξικό! Ο δρόμος για τη χειραφέτηση της γυναίκας θα ξεκινήσει βασικά από την δραστηριοποίηση και τη συνδικαλιστική της δράση μέσα στους χώρους δουλειάς. Η εργαζόμενη γυναίκα μπορεί να πρωτοστατήσει, πλάι πλάι με τους άνδρες συναδέρφους της, στην συλλογική οργάνωση και πάλη για τη διεκδίκηση των απαραβίαστων δικαιωμάτων μας που τόσο βάναυσα καταβαραθρώνονται. Η αντίσταση και η συνδικαλιστική δράση, η συλλογική διεκδίκηση, η ταξική πάλη δεν είναι τρόπος ζωής για ορισμένες γυναίκες. Είναι ο μόνος δρόμος που η ιστορία έδειξε πως αξίζει να διαβούμε, για όσο ζούμε και για να ζούμε όλες οι γυναίκες!

Να διεκδικήσουμε οι εργαζόμενες σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα:

·    Μόνιμη και σταθερή δουλειά, με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.

·    Το δικαίωμα στη μητρότητα με επιδόματα, άδειες εγκυμοσύνης και μητρότητας, μειωμένο ωράριο και              διασφάλιση της εργασίας μετά από εγκυμοσύνη, χωρίς προϋποθέσεις.

·    Επιδόματα για τις άνεργες μητέρες.

·    Μείωση των ορίων συνταξιοδότησης με πλήρη σύνταξη.

·    Δωρεάν πρόσβαση σε περίθαλψη, κοινωνική πρόνοια και εκπαίδευση για όλα τα παιδιά.

Διάβασέ το »

ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ ΕΠΕΣΑΝ –ΟΙ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΗΚΑΝ!

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΕΠ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ  ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΗΣ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ:

ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ ΕΠΕΣΑΝ –ΟΙ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΗΚΑΝ!

            Δεν αποτελεί έκπληξη η δημοσίευση της πρότασης του ΙΕΠ για τα διδασκόμενα μαθήματα και την ύλη των νέων προγραμμάτων σπουδών της  Γ Λυκείου, γιατί επακριβώς αποκαλύπτει τις στρατηγικού χαρακτήρα επιδιώξεις της κυβέρνησης και του συστήματος πρωτίστως για τη νεολαία και τα μορφωτικά της δικαιώματα αλλά και για τις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών.

            Καταρχάς ας επισημάνουμε κάτι και όχι τόσο καινούριο. Ότι το Νέο Λύκειο έρχεται από τα παλιά. Η ύλη πολλών μαθημάτων, όπως για παράδειγμα της βιολογίας και της χημείας είναι, μεγαλύτερη και από αυτή των δεσμών ή της ιστορίας μεγαλύτερη από αυτήν του συστήματος του  Αρσένη. Ο υπουργός προκλητικά δηλώνει  «σε κάποια μαθήματα τριπλασιάζουμε τις ώρες διδασκαλίας αλλά δεν αυξήσαμε και την ύλη κατά 300%». Πέρα από τις αναλήθειες της δήλωσης σχετικά με συγκεκριμένα μαθήματα, όπως στα μαθηματικά που στη νέα ύλη ενσωματώθηκε και η ύλη των μαθηματικών γενικής παιδείας και άλλο ένα κεφάλαιο, οι ώρες από 7 γίνονται 6, η αύξηση της ύλης μας οδηγεί σε ορισμένες διαπιστώσεις. Α) Αυξάνονται ποσοτικά αλλά και ποιοτικά οι απαιτήσεις μαθημάτων όπως της φυσικής και των αρχαίων ελληνικών. Β) Τα μαθήματα  της νεοελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας δομούνται ως σχέδια μαθήματος βασικά, με υλικό που θα επιλέγουν οι εκπαιδευτικοί του ίδιου σχολείου με τη «συνδρομή» του συντονιστή εκπαίδευσης, δηλαδή όχι μόνο νέος φόρτος εργασίας, επιμορφώσεις αλλά και στο βάθος αξιολόγηση.

            Ένα εύστοχο ερώτημα προς το Υπουργείο θα ήταν: Οι διδασκόμενες ώρες των μαθημάτων θα αυξηθούν, αλλά το 24ωρο θα μεγαλώσει; Πού θα βρίσκουν τα παιδιά τον απαιτούμενο χρόνο για να μελετήσουν και να εμπεδώσουν όλη αυτή την ύλη;  Εύλογα αναρωτήθηκε ένας 17 χρόνος μαθητής: «εάν ήθελαν να σταματήσουμε τα φροντιστήρια γιατί δεν αυξάνουν τις ώρες στο σχολείο, χωρίς να αυξήσουν την ύλη;» Η απάντηση δυστυχώς είναι ότι ούτε αυτός ο Υπουργός που στενοχωριόταν για τους 17 χρονους που δεν έχουν χρόνο να ερωτευτούν ούτε κάποιος άλλος θα νοιαστεί για αυτούς. Αντίθετα όλοι αυτοί επιδιώκουν την όρθωση ταξικών φραγμών για να μην σπουδάσουν οι νέοι, να μην μορφωθούν, να μην χειραφετηθούν. Το  «νέο» Λύκειο είναι εξοντωτικό. Και ανεξάρτητα αν το Υπουργείο προσπαθήσει να το απαλύνει λίγο με μικρές περικοπές στην τελική διδακτέα ύλη, η ουσία παραμένει η ίδια.

Παράλληλα  έχουμε το παράδοξο που παρουσιάζεται ως «φυσικό» από τον Υπουργό Παιδείας ότι πρώτα η ύλη θα ανακοινωθεί, μετά θα αποσταλούν οι οδηγίες διδασκαλίας και έπειτα θα θεσπιστεί το νέο σύστημα. Τι πιο φυσικό να μας γνωστοποιούν σαλαμωτά τα σχέδια τους για να περιορίσουν τις αντιδράσεις, να μεταθέσουν το θέμα της συζήτησης, να χειραγωγήσουν. Να ανακοινώνουν ωρολόγια προγράμματα από τα οποία απουσιάζουν ειδικότητες εκπαιδευτικών ή μεταπηδούν στα μαθήματα επιλογές. Πόσες θέσεις εργασίας χάνονται, πόσοι συνάδελφοι περισσότεροι θα μετακινούνται σε πολλά σχολεία, πόσο περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών μας σχέσεων, πόσες απολύσεις αναπληρωτών συναδέλφων;

            Επιπλέον ο Υπουργός σε συνέντευξή του προκλητικά και αδιάντροπα δηλώνει ότι η πρόωρη ανακοίνωση της ύλης για τα πανελλαδικά εξεταζόμενα μαθήματα γίνεται γιατί το Υπουργείο σέβεται τους γονείς και τα φροντιστήρια μιας και τα παιδιά οδηγούνται σε αυτά από τη Β Λυκείου! Αν και περίοδος Αποκριών, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει να βγάλει τις μάσκες. Αλήθεια πού πήγαν οι διακηρύξεις, ότι τα παιδιά θα σταματήσουν τα φροντιστήρια, εφόσον  θα αυξηθούν οι ώρες διδασκαλίας των μαθημάτων στα σχολεία; Ούτε λόγος για ελεύθερη πρόσβαση. Και  τι απαξίωση για εμάς τους εκπαιδευτικούς, εφόσον ο πολιτικός μας προϊστάμενος ομολογεί κυνικά ότι εγκαίρως θα κάνουν τον προγραμματισμό τους τα φροντιστήρια, ενώ εμείς που θα ξεκινήσουμε τον Σεπτέμβριο θα πρέπει να αποδείξουμε και με βάση την αξιολογική μας περικύκλωση-αποτίμηση του έργου μας ότι δεν είμαστε ελέφαντες. Το σπουδαιότερο το Υπουργείο σέβεται τους εργαζόμενους γονείς που τους εξαθλιώνει οικονομικά, αφού ή πρέπει να βάλουν βαθιά το χέρι σε μια «άδεια» τσέπη οι περισσότεροι ή να προσανατολίσουν τα παιδιά τους σε άλλο τύπο λυκείου, για να επιτευχθεί ο διακαής πόθος του συστήματος για τη στροφή στην κατάρτιση και τη μαθητεία και την απομαζικοποίηση των ΓΕΛ και της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

Αναμφισβήτητα όμως εξίσου σημαντική εξέλιξη συνιστά για εμάς τους εργαζόμενους ότι οι συνδικαλιστικές μας ηγεσίες όχι μόνο σιωπούν αλλά επί της ουσίας απροκάλυπτα στηρίζουν το κυβερνητικό έργο (ΣΥΝΕΚ ΔΑΚΕ ΠΕΚ) είτε δεν προτείνουν κινητοποιήσεις (ΠΑΜΕ).

Συνάδελφοι, δεν μπορούμε να παραμείνουμε θεατές στην καταβαράθρωση των δικαιωμάτων των μαθητών μας στις σπουδές και στο περαιτέρω χτύπημα των εργασιακών μας σχέσεων. Να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας. Με γονείς και μαθητές, με κινητοποιήσεις και απεργίες να διεκδικήσουμε να μην περάσει το νέο σύστημα εισαγωγής.

Ø  ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗ-ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ.

Ø  ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΛΥΚΕΙΟ - Καμία αύξηση ύλης – Όχι στην εντατικοποίηση - ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ ΤΩΝ ΤΑΞΙΚΩΝ ΦΡΑΓΜΩΝ.

Ø  ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ-ΚΑΤΗΓΟΡΙΟΠΟΙΗΣΗ - ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ.

Διάβασέ το »

Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΑ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ, ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΥΣΑ!!!

Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΑ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ,  ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΥΣΑ!!!

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

            Η υλοποίηση της (αυτο)αξιολόγησης δηλαδή του Προγραμματισμού και της Αποτίμησης του Εκπαιδευτικού Έργου των Σχολικών Μονάδων όπως βαφτίστηκε, μπορεί να ξεκινά επίσημα από τη νέα σχολική χρονιά, όμως όποια εγκύκλιο-απόφαση-νόμο του υπουργείου και να διαβάσουμε, θα διαπιστώσουμε ότι εισάγουν αξιολογικές διαδικασίες.

            Ο στόχος δηλωμένος: “Να εμπεδωθεί η κουλτούρα αξιολόγησης” σύμφωνα με τον Γαβρόγλου. Μ' άλλα λόγια να αποδεχτούμε και να συνηθίσουμε μια κατάσταση που με διαφορετικές μορφές και σε πολλές πλευρές της εργασίας μας και της σχολική ζωής, υλοποιεί την αξιολόγηση. Επιβάλλει την κατοχύρωση και εφαρμογή της, πριν την επίσημη ...πρεμιέρα της.

            Η “νέα αρχή στα ΕΠΑΛ” με τη θεσμοθέτηση του σύμβουλου καθηγητή και την εκπόνηση προγραμμάτων δράσης, χρηματοδοτούμενων και αξιολογούμενων από ιδιωτικούς φορείς. Η συγκρότηση των τριμελών επιτροπών Ο.Ε.Υ. (παρά το προσωρινό πάγωμά τους) με την εκπόνηση βραχυχρόνιων προγραμμάτων αντιμετώπισης των μαθητών με ανάγκη πρόσθετης διδακτικής στήριξης, που θα αξιολογούνται ως προς τα αποτελέσματα(!) τους. Κομβικό σημείο αποτελεί το πέρασμα του προσοντολογίου. Μέσω αυτού του συστήματος απολύσεων που εξαφανίζει το πτυχίο ως μοναδικό κριτήριο για δουλειά (πριμοδοτώντας διδακτορικά, μεταπτυχιακά και σεμινάρια), εισάγει την αξιολόγηση καταρχάς στους διορισμούς και κατ’ επέκταση σε όλον τον κλάδο. Και όλα τα προηγούμενα εμπλουτίζονται με ερωτηματολόγια, φόρμες και έρευνες των συντονιστών ΠΕΚΕΣ που καλούν τους συναδέλφους - “ανώνυμα είναι-τι πρόβλημα υπάρχει”- να συμπληρώσουν.

            Στα παραπάνω έρχονται να προστεθούν οδηγίες του υπουργείου για συμπλήρωση φύλλων περιγραφικής αξιολόγησης για μαθητές που παίρνουν μέρος σε Ενισχυτική Διδασκαλία, ενώ τη διδασκαλία αυτή την κάνουν άλλοι εκπαιδευτικοί! Είναι ολοφάνερο το άνοιγμα ενός πολύ άθλιου δρόμου, που μπορεί αρχικά να αφορούσε την αξιολόγηση των στελεχών (διευθυντών και υποδιευθυντών σχολικών μονάδων) αλλά τελικά οδηγεί στην αξιολόγηση εκπαιδευτικού από εκπαιδευτικό! Αντίστοιχα οι συντονιστές ΠΕΚΕΣ ζητούν να τους σταλούν τα σχέδια για τη θεματική βδομάδα στα Γυμνάσια.

        Αρωγοί στην αξιολογική περικύκλωση του κλάδου οι συντονιστές της διεύθυνσης συνδικαλισμού του υπουργείου, ΟΛΜΕ και ΔΟΕ. Η τρόικα ΣΥΝΕΚ/ΕΡΑ-ΔΑΚΕ-ΠΕΚ/ΔΗΣΥ έχει μετατρέψει τις ομοσπονδίες σε δομές υποστήριξης της κυβερνητικής πολιτικής. Η ΔΟΕ πρόσφατα ανακοίνωσε τη στήριξή της στην εφαρμογή της αξιολόγησης απαγορεύοντας(!) στα σωματεία να ταχθούν ενάντιά της. Η ΟΛΜΕ από την άλλη έχει εξαφανίσει από κάθε πλαίσιο πάλης την αξιολόγηση. Άλλωστε όπως δηλώνεται η αυτοαξιολόγηση ήταν από το 8^ο εκπαιδευτικό συνέδριο αίτημα των καθηγητών και τώρα δίκαια γίνεται πράξη. Άξιος ο  μισθός τους!!!

            Στη βάση αυτών των δεδομένων, κρίσιμο ζητούμενο η σύγκρουση με τις κυβερνητικές επιδιώξεις. Αυτή η αναγκαιότητα δεν μπορεί να προσπεραστεί. Δεν μπορεί να αντικατασταθεί  με την ανυπακοή και το “αντάρτικο”. Η αποχή από την αξιολόγηση δίνει τη δυνατότητα στο κίνημα να κερδίσει χρόνο και να προσπαθήσει να συγκροτήσει καλύτερα τις αντιστάσεις του, αλλά δεν αρκεί. Όταν μάλιστα υπονομεύεται ακυρώνεται και από λογικές όπως του ΠΑΜΕ που στη περίπτωση που δεν περάσει η αποχή καλεί σε εφαρμογή με άλλο -ποιό;;- περιεχόμενο (Σχέδια δράσης στα ΕΠΑΛ-Θεματική εβδομάδα στα Γυμνάσια).

            Απαιτείται η συγκρότηση ενός κεντρικού αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση-χειραγώγηση, την κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών. Να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας αντιπαλεύοντας τη μετακύλιση των ευθυνών αλλά και της οικονομικής λειτουργίας των σχολείων στις πλάτες εκπαιδευτικών και γονιών, την ένταση της ταξικότητας και το χτύπημα των εργασιακών δικαιωμάτων μας.

Ø  ΚΑΜΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ -ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ

Ø  ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Ø  ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

Ø  ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ

Διάβασέ το »

Τα μεγάλα λόγια και οι σχεδιασμοί επί χάρτου προκαλούν σύγχυση και απογοήτευση!

Όταν οι δυνάμεις της επίθεσης έχουν το πάνω χέρι,
τα μεγάλα λόγια και οι σχεδιασμοί επί χάρτου
 προκαλούν σύγχυση και απογοήτευση!

Με αφορμή τη γενική συνέλευση της ΕΛΜΕ Χανίων

Την Τετάρτη 20 Φλεβάρη πραγματοποιήθηκε η πρώτη γενική συνέλευση της ΕΛΜΕ Χανίων μετά την ψήφιση του προσοντολόγιου. Η συμμετοχή στη γεν. συνέλευση μικρή, αναντίστοιχη του μεγέθους της επίθεσης στα δικαιώματα μας. Η μικρή συμμετοχή δείχνει την απαξίωση των μαζικών διαδικασιών απ’ τους συναδέλφους και την κυριαρχία της λογικής της ανάθεσης .Καταγράφει την ανεμπιστοσύνη  στις συλλογικές διεκδικήσεις και στους αγώνες. Αυτό φανερώνεται και απ’ το ότι το τελευταίο διάστημα, αμέσως μετά τις 3 απεργιακές κινητοποιήσεις για να μην περάσει το προσοντολόγιο  και για τη διεκδίκηση των μαζικών διορισμών μονίμων, το μοναδικό ζήτημα που κυριαρχεί στα σχολεία είναι οι δικαστικές προσφυγές για  τον 13ο και 14ο μισθό!!

Είναι «αντικειμενική αυτή η εξέλιξη»; Είναι ατομική στάση;. Είναι τελικά  η μοναδική διέξοδος για τα δικαιώματα μας ο δρόμος του αγώνα και της μαζικής πάλης ή απλά «τα γράφουμε στις ανακοινώσεις», «τα ψηφίζουμε στα ΔΣ»,  «τα γυροφέρνουμε σαν  αποφάσεις» και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε!

 Για τις Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών η συνείδηση και οι απόψεις διαμορφώνονται μέσα στους αγώνες που γίνονται  και τη στάση που κρατάνε οι διάφορες δυνάμεις απέναντι τους, την εξήγηση από τα αποτελέσματα των αγώνων  αλλά και από τους αγώνες που δεν έγιναν, όταν χρειάζονταν. Υπάρχει λοιπόν πολιτική –συνδικαλιστική ευθύνη γι αυτή την κατάσταση. Ευθύνη των συνδικαλιστικών οργάνων και  των δυνάμεων που παρεμβαίνουν στο κίνημα.

Υπάρχει η ευθύνη  της ηγεσίας της ΟΛΜΕ, των φιλοκυβερνητικών παρατάξεων ΣΥΝΕΚ, ΔΑΚΕ . ΠΕΚ που υπονομεύουν κάθε διάθεση για αντίσταση και αγώνα ενάντια στις βάρβαρες πολιτικές όλα αυτά τα χρόνια. Για αυτό δεν  συγκάλεσαν  Γενική συνέλευση, ούτε προκήρυξαν  μια απεργία, μόνο τριώρες στάσεις ενάντια στο προσοντολόγιο  –καρμανιόλα του δικαιώματος στη δουλειά χιλιάδων συναδέλφων μας αναπληρωτών. Γι αυτό η εισήγηση της στη συνέλευση ήταν ένα λιβάνισμα της κυβερνητικής πολιτικής στο χώρο της εκπαίδευσης. Μιας πολιτικής που χτυπάει το δικαίωμα στην εργασία για τους αναπληρωτές και τους μόνιμους ,με το προσοντολόγιο, το νέο Λύκειο,  την αξιολόγηση εργαλείο πειθαναγκασμού  και πειθάρχησης των εκπαιδευτικών, την ίδια ώρα που η φτώχεια , η λιτότητα , η ανεργία , η φασιστικοποίηση εξαπλώνονται. Μια πολιτική  που κάνει πιο ταξικό το εκπαιδευτικό σύστημα και σπρώχνει τη νέα γενιά στην εκμετάλλευση της μαθητείας και το κυνήγι των  ακριβοπληρωμένων καταρτίσεων. 

Οι καθηγητές  δεν μπορούν να περιμένουν απ’ αυτές τις δυνάμεις να οργανώσουν τους αναγκαίους μαζικούς αγώνες  για τα δικαιώματα τους.

Κατά τη γνώμη μας δεν συγκροτούν μαζικούς αγώνες, αγώνες  που θα έχουν στόχο τη σύγκρουση με τις κυρίαρχες πολιτικές και όχι το συμβιβασμό και   τη συνδιαχείριση.

Απόψεις που θεωρούν ότι υπάρχουν «εμπόδια νομικά» για τη μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων και ζητούν την κατάργηση του άρθρου 103 του συντάγματος αποδεχόμενοι έτσι τα επιχειρήματα του συστήματος και της κυβέρνησης (ΠΑΜΕ).

Απόψεις που εκφράστηκαν με εικονικές ενέργειες  ( οι λίγοι αγωνιζόμαστε για τους πολλούς)  Απόψεις που  θεωρούν ότι οι αγώνες  είναι της μιας ριξιάς και εύκολοι, όταν απέναντι έχεις το σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης  και τις κυβερνήσεις του με τους κατασταλτικούς και δικαστικούς μηχανισμούς να εφαρμόσουν τις αντιλαϊκές πολιτικές.

 Απόψεις και θέσεις που εκφράστηκαν και στη  γενική συνέλευση της ΕΛΜΕ Χανίων, στην οποία απ’ τη μια μεριά κατατέθηκε εισήγηση  από το προεδρείο του Δ.Σ  ( Ενωτική Πρωτοβουλία  και Πρωτοβουλία Παρέμβαση ) με ένα κατεβατό αιτημάτων, και προγραμματισμό αγώνα (48ωρη  απεργία και συγκεντρώσεις για όλο το Μάρτη ) και στην ίδια γενική συνέλευση μέλη της Ενωτικής Πρωτοβουλίας  καταθέτουν πρόταση η ΕΛΜΕ να στηρίξει οικονομικά τις δικαστικές προσφυγές!!!!  Σε αντίθεση βέβαια με την απόφαση του ΔΣ της ΕΛΜΕ που είχαν ψηφίσει σαν παράταξη.   « …Να δώσει εδώ και τώρα πολιτική λύση στο ζήτημα της διεκδίκησης των αναδρομικών δίνοντας τα σε όλους τους δημοσίους υπαλλήλους με πολιτική απόφαση χωρίς να υποχρεώνει σε δικαστικές προσφυγές.»

Μεγαλοστομίες που ακυρώνονται επειδή δεν στηρίζονται στην ουσιαστική συμμετοχή των συναδέλφων. Το «εδώ και τώρα  πολιτική λύση »  πως συνάδει με τις δικαστικές προσφυγές;

 Στην ίδια  κατεύθυνση  οι εκπρόσωποι της Αγωνιστικής Συσπείρωσης ( ΠΑΜΕ ) ήρθαν στη Γ.Σ , κατέθεσαν το πλαίσιο τους, χωρίς  να μιλήσουν  και χωρίς να μείνουν να το ψηφίσουν. Αλήθεια πόσο πείθουν, όταν μιλάνε για σωματεία, για Γ. Σ και διαδικασίες από τα κάτω;

Συνάδελφοι, η παραπάνω κριτική σε απόψεις και θέσεις στοχεύει στο να ανοίξει η συζήτηση στο ερώτημα που τέθηκε στην αρχή. Είναι η μοναδική διέξοδος για τα δικαιώματα μας ο δρόμος του αγώνα και της μαζικής πάλης; Μήπως πρέπει να περιμένουμε τις εκλογές βουλευτικές κλπ για να αλλάξουν τα πράγματα  ψηφίζοντας το α ή το β κόμμα ;

Για τις Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών  τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα .οι δημοκρατικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες, το δικαίωμα των λαών στην ειρήνη  ποτέ δεν χαρίστηκαν. Κατακτήθηκαν με μαζικούς  αγώνες, με απεργίες, με διαδηλώσεις  και οι εργαζόμενοι και οι λαοί έχουν δώσει το αίμα τους  για αυτά.

  Σήμερα οι εκπαιδευτικοί, όπως όλοι  οι εργαζόμενοι  απέναντι στη βαρβαρότητα του συστήματος και των κυβερνήσεων του, όποια κι αν είναι αυτή χρειάζεται να βάλουμε φρένο σ ’ αυτή την επίθεση. Για να το πετύχουμε θα πρέπει να ανοίξουμε ένα αγωνιστικό δρόμο πάλης, στηριγμένοι στις δικές μας δυνάμεις. Να αναλάβουμε το ρόλο και την ευθύνη που μας αναλογεί , κόντρα στην υποταγμένη ηγεσία της ΟΛΜΕ-ΑΔΕΔΥ, κόντρα   στις  κοινοβουλευτικές αυταπάτες, τις αυταπάτες της εύκολης λύσης, τις λογικές της συνδιαχείρησης  και τις πρακτικές της ανάθεσης.

Η  Γ. Συνέλευση υιοθέτησε ψήφισμα αλληλεγγύης και συμπαράστασης στους 9 Τούρκους αγωνιστές που δικάζονται  αυτές τις μέρες στην Αθήνα. Χωρίς καμιά εξήγηση μέλος του ΣΕΚ ψήφισε Λευκό. Θεωρούμε για ένα ζήτημα αλληλεγγύης προς  τους αγωνιστές( κινδυνεύουν να απελαθούν στην Τουρκία του Ερντογάν), απαιτείται τουλάχιστον αιτιολόγηση για αυτή τη στάση.

Χανιά, 25/02/2019

Διάβασέ το »