Τα ενιαία κείμενα και η γραμμή «παύσης αντίστασης» του ΠΑΜΕ

 

Τα ενιαία κείμενα και η γραμμή «παύσης αντίστασης» του ΠΑΜΕ: Όταν ο ρεφορμισμός γίνεται ο καλύτερος μαθητής του καθεστωτικού «συνδικαλισμού»

Όταν δεν κινείται τίποτα και οι αντιστάσεις των εργαζομένων είναι μηδενικές, έχει το περιθώριο ο καθένας να δηλώνει ό,τι του αρέσει και να μην δίνει λογαριασμό πουθενά. Να βαυκαλίζεται για «ταξικά μέτωπα σωματείων», να καταγγέλλει τον καθεστωτικό συνδικαλισμό και γενικά να κοροϊδεύει την κοινωνία.

Όταν όμως τα πράγματα σφίγγουν, όταν το σύστημα έχει ανάγκη και απαιτεί την πλήρη ευθυγράμμιση και υποταγή, τότε δεν μπορεί να κρυφτεί η αλήθεια.

Εδώ και δύο χρόνια το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών έχει πάθει… 2013 – και ακόμα χειρότερα. Έχει ξεπεράσει επί τω χείρω την φάση εκείνη, που αποτέλεσε (μαζί με τις καθεστωτικές δυνάμεις) εσωτερικό μηχανισμό ανοιχτού χτυπήματος της προοπτικής απεργίας στις εξετάσεις και υπονόμευσης της απεργίας του Σεπτέμβρη του 2013 κόντρα στις απολύσεις.

Με την έναρξη της πανδημίας, αποτέλεσε το «αριστερό» άλλοθι της επίθεσης της τηλε-«εκπαίδευσης» ζητώντας να μην χαθεί ούτε μια ώρα (!) και έγινε συνυπεύθυνο στις ολέθριες συνέπειες που είχε αυτή στους μαθητές και τις μαθήτριες, ιδιαίτερα των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Ταυτόχρονα, εξαφανίστηκε από τους δρόμους και αντικατέστησε το μαζικό κίνημα από «ολιγομελείς αντιπροσωπείες εκλεγμένων μελών ΔΣ σωματείων».

Τον Ιούνη δεν δίστασε (σε πλήρη εναρμόνιση με τις ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ) να εξαιρέσει τους εκπαιδευτικούς από την γενική απεργία της 16 Ιούνη, σε μια πρωτοφανή κίνηση να εφαρμόσουν όλοι μαζί και εθελοντικά τον αντιαπεργιακό Νόμο Χατζηδάκη, πριν καν αυτός ψηφιστεί!

Και ήρθε η αξιολόγηση. Όσο όλα ήταν εύκολα και νόμιμα, διατεινόταν ότι η απεργία - αποχή θα συνεχιστεί ακόμα και αν βγει παράνομη. Όταν στη συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ έγινε το γνωστό πραξικόπημα, οι εκπρόσωποι του ΠΑΜΕ δεν έβγαλαν άχνα. Ταυτόχρονα κατήγγειλαν σφοδρά (και ορθά) την τάση των Παρεμβάσεων Πρωτοβάθμιας που στήριξε τα ενιαία κείμενα, ενώ, όμως, από την πρώτη μέρα οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στην πρωτοβάθμια κινήθηκαν σε πλήρη υποστήριξη των κειμένων και της γραμμής που, υποτίθεται, κατήγγειλαν!

Αρνήθηκαν αποφασιστικά να πάρουν τα πρωτοβάθμια σωματεία ΕΛΜΕ- ΣΕΠΕ πρωτοβουλίες συνέχισης του αγώνα και πρόβαλαν την κάλπικη διέξοδο της επαναπροκήρυξης της απεργίας αποχής από την ΟΛΜΕ. Και την ίδια στιγμή διαφήμιζαν ότι τα σωματεία του ΠΑΜΕ ετοιμάζουν «θερμό απεργιακό Δεκέμβρη ενάντια στο νόμο Χατζηδάκη».

Η ΟΛΜΕ έβαλε την ταφόπλακα όπως ήταν αναμενόμενο. Τα σωματεία του ΠΑΜΕ όχι μόνο «απεργιακό Δεκέμβρη» δεν υλοποίησαν, αλλά ούτε καν την εθιμοτυπική απεργία κόντρα στον προϋπολογισμό δεν έκαναν. Οι «διέξοδοι» που πρόβαλαν φάνηκε πόσο ειλικρινείς ήταν. Και ταυτόχρονα, ο χρόνος περνούσε εναντίον του κλάδου και η αδράνεια της ΟΛΜΕ και του ΠΑΜΕ υπονόμευε καθημερινά το αγωνιστικό κλίμα που υπήρχε.

Παρόλα αυτά, το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών συνέχισε να πουλάει τρέλα. Είναι αλήθεια: Ο οπορτουνισμός δεν αποκαλύπτεται μόνος του, πρέπει να κάνεις προσπάθεια να τον αποκαλύψεις. Χρειάστηκε η πίεση για την πραγματοποίηση συνέλευσης στην ΕΛΜΕ Πειραιά για να αποκαλυφθεί το μέγεθος της γραμμής συμμόρφωσης και υποταγής του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών στην επίθεση του συστήματος. Στη συνέλευση, η παράταξη αυτή παρουσίασε την πρόταση που είχε στο μυαλό της εδώ και μήνες αλλά δεν τολμούσε να την διατυπώσει: Τα δικά της «ενιαία κείμενα» συμμετοχής στην αξιολόγηση, τα οποία μάλιστα (σε κατεύθυνση δεξιότερη και από την ΔΟΕ) αποτελούν «πρόταση που μπορεί να αξιοποιηθεί από τους συναδέλφους», εννοώντας προφανώς να μην είναι και τόσο… ενιαία, αλλά να ανεβαίνουν με εξατομικευμένη επεξεργασία!

Δευτερεύον ζήτημα, αλλά ακόμα πιο τραγικό και αποκαλυπτικό των προθέσεων είναι η φύση των κειμένων που πρότεινε το ΠΑΜΕ: «Υπεύθυνα» προς το σύστημα κείμενα, κατανεμημένα κατά στόχους, κείμενα που πολλά από αυτά θα μπορούσαν να γραφτούν από το βαθύ think tank του συστήματος: «ετήσια επιστημονική επιμόρφωση», «δημιουργία ψηφιακού-υποστηρικτικού υλικού για τους εκπαιδευτικούς», «σύγχρονα και καλογραμμένα βιβλία», «εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό» (για την «καλλιέργεια κλίματος σεβασμού και εμπιστοσύνης μεταξύ μαθητών/τριών και εκπαιδευτικών»!), «συνεργασία με τους γονείς για την καλύτερη και πιο εξειδικευμένη αποτύπωση αυτών των αναγκών» (σημ: των σχολείων), «τα χρήματα των ευρωπαϊκών προγραμμάτων θα μπορούσαν να κατευθυνθούν στην κάλυψη ουσιαστικών αναγκών των σχολείων και των μαθητών». Τόσο… ριζοσπαστικά και σοσιαλδημοκρατικά! Μετά από όλα αυτά, είμαστε περίεργοι να δούμε τα όρια αντίστασης του ΠΑΜΕ στην εφαρμογή του αντισυνδικαλιστικού Νόμου Χατζηδάκη. Αν θυμηθούμε την (στα μουλωχτά) εγγραφή σωματείων (και της ΕΛΜΕ Πειραιά) στο Μητρώο Πραγματικών Δικαιούχων (που ήταν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ) προπομπός διατάξεων του Νόμου Χατζηδάκη, δεν είμαστε καθόλου αισιόδοξοι…

Όλο αυτό το ράλι δεξιάς μετατόπισης έχει δύο στόχους:

1)      Να μην έρθει η παράταξη αυτή σε καμία πραγματική σύγκρουση με το σύστημα – σε μια εποχή που αυτό δείχνει τα δόντια του.

2)      Να χαϊδέψει συντηρητικά αυτιά εκπαιδευτικών, που νιώθουν μακριά από την προοπτική των συλλογικών αγώνων και, με τον τρόπο αυτό, να διεκδικήσει ρόλο του συνομιλητή του συστήματος, τώρα που οι παραδοσιακοί συνομιλητές (ΔΑΚΕ) μετακινούνται σε καθαρόαιμες συστημικές θέσεις.

Όσο η επίθεση του συστήματος βαθαίνει, όσο το ίδιο αυτό σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης δείχνει το άγριο, απάνθρωπο και παρασιτικό του DNA, τόσο θα αποκαλύπτονται και τα πραγματικά χαρακτηριστικά των ενδιάμεσων δυνάμεων. Αυτών που ορκίζονται στους ταξικούς αγώνες αλλά νομιμοποιούν την ψυχολογία της ανημπόριας και της υποταγής. Αυτών που αγωνίζονται στα όρια που επιτρέπει το σύστημα και πάνω από όλα σέβονται την δική του νομιμότητα. Αυτών που καταγγέλλουν την πολιτική αυταπάτη του εξανθρωπισμού της επίθεσης, αλλά δεν μπορούν να κρύψουν τις ρεφορμιστικές του καταβολές και αυταπάτες όταν τα πράγματα σκουραίνουν. Αυτών που άλλα λένε και άλλα εννοούν. Που πανηγυρίζουν για ψεύτικες νίκες και κρύβουν την αλήθεια πίσω από άκοπους βερμπαλισμούς.

Κόντρα στις σειρήνες της υποταγής –είτε αυτή είναι ωμή, είτε γίνεται με «αγωνιστικές» φιοριτούρες- μόνος δρόμος για τους εκπαιδευτικούς είναι η προετοιμασία ενός κεντρικού αγώνα κόντρα στην πολιτική των ταξικών φραγμών, της κατηγοριοποίησης σχολείων, της τρομοκράτησης εκπαιδευτικών και μαθητών.

Η απεργία – αποχή, η απεργία, οι διαδηλώσεις πρέπει να οργανωθούν. Πρέπει να υποστηριχτούν από μαζικές γενικές συνελεύσεις και από δημιουργία επιτροπών αγώνα και απεργιακών ταμείων. Τα κόλπα τελείωσαν. Ο αντίπαλος πρέπει να ηττηθεί στον δρόμο του αγώνα. Ενός αγώνα που δεν μπορούν και δεν θέλουν να δώσουν οι συνδικαλιστικές πτέρυγες που είναι (η καθεμία με άλλον τρόπο και άλλες ευθύνες) υπεύθυνες για την διάλυση που έχει υποστεί το συνδικαλιστικό κίνημα και το οδηγούν από ήττα σε ήττα – και μάλιστα χωρίς μάχη.

·         ΚΑΤΩ Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ – ΚΑΤΩ Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΘΕΜΑΤΩΝ ΚΑΙ Η ΕΒΕ – ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ! Δεν παρουσιάζουμε δείκτες - δεν ψηφίζουμε κείμενα – δεν συμμετέχουμε στην αξιολόγηση – Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!

·         Σωματεία όπλα των εργαζομένων. Όχι στην «συμμόρφωση», την ήττα και τη διγλωσσία!

Διάβασέ το »

Επιστολή προς γονείς και μαθητές της Δικτύωσης Εκπαιδευτικών για την ανατροπή της Αξιολόγησης

 Κοινός αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μαθητών και εκπαιδευτικών στο δημόσιο σχολείο

Προς γονείς, κηδεμόνες και μαθητές/τριες

Στη «Δικτύωση εκπαιδευτικών για την ανατροπή της αξιολόγησης» συσπειρωνόμαστε δάσκαλοι/ες και καθηγητές/τριες από πολλές πόλεις της Ελλάδας. Όλοι/ες εμείς αποφασίσαμε να συνεχίσουμε τον αγώνα ενάντια στο νόμο 4823/2021 που ψήφισε η κυβέρνηση και ονομάζεται «Αναβάθμιση του σχολείου και ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών». Εναντιωνόμαστε στην εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση των σχολείων και των εκπαιδευτικών, που είναι μια από τις σοβαρότερες αιχμές του.

Αφού η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να πείσει ιδεολογικά ότι ο νόμος της θα αναβαθμίσει τη δημόσια εκπαίδευση, επιστράτευσε νομικά μέσα για να κηρύξει παράνομη την αποχή μας και να επιβάλει την αξιολόγηση. Ενώ θα μπορούσε να την υλοποιήσει μ’ ένα σώμα εξωτερικών αξιολογητών, θέλει τη δική μας συναίνεση και υπογραφή. Εμείς, με απεργία-αποχή από τις σχετικές διαδικασίες, κινητοποιήσεις και απεργίες, έχουμε συμμετάσχει από πέρυσι με τα σωματεία μας σε κάθε σχετική προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση.

Παρά την οπισθοχώρηση της πλειοψηφίας των συνδικαλιστικών παρατάξεων από τον αγώνα, την απειλή πειθαρχικών ποινών και την τρομοκράτηση που επιχειρείται από τα στελέχη εκπαίδευσης, εμείς επιμένουμε σ’ αυτόν τον αγώνα, διότι πιστεύουμε ότι είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για το δημόσιο σχολείο.

Οι τακτικές εξαπάτησης και πειθάρχησης που εφαρμόζονται απέναντι σε όλους τους αγώνες των εργαζομένων είναι κοινές και γνωρίζουμε ότι πολλοί και πολλές τις βιώνετε επίσης, τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Τη στιγμή που όλες και όλοι βράζουμε στο ζουμί του νόμου Χατζηδάκη, η κυβέρνηση προσπαθεί να δείχνει τις διαφορές μας και να μας διασπά, προκειμένου να μας φέρνει, κάθε φορά, αντιμέτωπους. Παλαιά «τέχνη» που φέρνει αποτελέσματα μόνο όταν οι «από κάτω» δε συνειδητοποιούν τη θέση τους, όπως και το ποιοι είναι οι εχθροί και ποιοι οι σύμμαχοί τους.

Απέναντι σ’ αυτή την τακτική, εμείς εστιάζουμε σ’ αυτά που μας θίγουν με τον ίδιο τρόπο και μας ενώνουν. Στην κατάρρευση του συστήματος δημόσιας υγείας, με χιλιάδες νεκρούς και τους/τις υγειονομικούς στα όρια της κατάρρευσης. Στην απουσία ουσιαστικών μέτρων αντιμετώπισης της πανδημίας, με στοίβαγμα στα μέσα μαζικής μεταφοράς και στις σχολικές τάξεις. Στις κάθε λογής ατομικές υποχρεωτικότητες, στην ακρίβεια στην ενέργεια, στον αυξανόμενο πλούτο των λίγων πάνω στη δική μας φτώχεια, στις πυρκαγιές και τις πλημμύρες που αντιμετωπίζονται ως ευκαιρίες για ιδιωτικοποιήσεις. Σ’ αυτή την εικόνα, προσθέτουμε τα σημεία που αφορούν την αντιδραστική αναπροσαρμογή που γίνεται στην εκπαίδευση.

Η παρουσία των μαθητών/τριών, η ύλη (τα γνωστικά αντικείμενα) και οι εξετάσεις είναι τρία βασικά στοιχεία για την εκπαιδευτική διαδικασία. Τη στιγμή που οποιαδήποτε αλλαγή σε καθένα από αυτά επηρεάζει και τα υπόλοιπα, επιχειρούνται αλλαγές και στα τρία αυτά στοιχεία ταυτόχρονα: Συγχωνεύσεις τμημάτων χωρίς καμιά μείωση της ύλης, παρόλα τα κενά που προκλήθηκαν τους 8,5 μήνες τηλεκπαίδευσης, χωρίς πρόβλεψη για την κάλυψή τους. Αύξηση των εξετάσεων και εντατικοποίησή τους. Επιπλέον, καθιέρωση γραπτών εξετάσεων στη Στ΄ δημοτικού και στη Γ΄ Γυμνασίου με ανώνυμα γραπτά, αλλά γνωστά τα σχολεία φοίτησης (άρθρο 104). Στην Α΄ και Β΄ ΓΕΛ και ΕΠΑΛ προαγωγικές εξετάσεις με το 50% των θεμάτων από την Τράπεζα Θεμάτων. Για την εισαγωγή στα Πανεπιστήμια, από πέρυσι Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά: 15.000 μαθητές/τριες παραπάνω από τις προηγούμενες χρονιές έξω από τα Πανεπιστήμια (30-40 χιλιάδες, συνολικά). Η δε Τράπεζα Θεμάτων, που εφαρμόστηκε το 2013, κατέληξε στη μη προαγωγή του 20-25% των μαθητών/τριών της Α΄ τάξης.

Τα μέτρα αυτά σημαίνουν για όλους/ες μας αύξηση των δαπανών για φροντιστήρια, αλλά και για δίδακτρα σε ΙΕΚ -ήδη φέτος οι εγγραφές αυξήθηκαν 100% (από 6000 σε 12000). Για το σχολείο, με 27 παιδιά ανά τμήμα και τάξεις που ακόμα δεν έχουν εκπαιδευτικούς, σημαίνουν εντατικοποίηση προκειμένου να καλυφθεί η ύλη, καμιά ανάσα για συζήτηση και δημιουργία με τα παιδιά, και τυποποίηση της διδασκαλίας βάσει όσων απαιτούνται για τις εξετάσεις, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη καμιά ιδιαιτερότητα και ανάγκες των μαθητών/τριών. Γινόμαστε, έτσι, οι τελικοί ιμάντες μεταβίβασης της καθημερινής πίεσης στους/στις μαθητές/τριες και, ταυτόχρονα, οδηγούμαστε σε πρακτικές του τύπου «ό,τι κατάλαβες – κατάλαβες, είμαι υποχρεωμένη να προχωρήσω την ύλη για να ανταποκριθεί στην Τράπεζα Θεμάτων. Μετατρεπόμαστε, τέλος, σε… εσωτερικά ΜΑΤ της μαθητικής ζωής, σπάζοντας τις μαθητικές κινητοποιήσεις μέσω του «όπλου» της διαλυτικής τηλε-εκπαίδευσης.

Τα αποτελέσματα των εξετάσεων, εύκολα μετρήσιμα, αποτελούν τον βασικό δείκτη και για την αξιολόγηση των σχολείων. Αυτών από τη Δραπετσώνα και αυτών από την Κηφισιά. Των μαθητών και μαθητριών με γονείς/κηδεμόνες άνεργους/ες και εκείνων με ψηλές οικονομικές δυνατότητες. Από σπίτια που δεν έχουν ρεύμα κι από σπίτια με πισίνες. Και η αξιολόγηση θα προχωρά ώστε τα σχολεία των φτωχών να γίνονται φτωχά σχολεία - δεύτερης κατηγορίας.

Στον ίδιο νόμο, τονίζεται η αυτονομία των σχολείων, σε σχέση, όμως, με τα καθήκοντα του κράτους και τις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών. Την εννοούν σε σχέση με την αναζήτηση χορηγιών, δωρεών, επιχορηγήσεων και εκμετάλλευσης του δημόσιου σχολικού κτιρίου για εκδηλώσεις τρίτων (άρθρα 98-99). Όλα αυτά με πλήρη κεντρικό έλεγχο κάθε ανάσας στη σχολική ζωή, καθώς αυξάνονται οι βαθμοί ιεραρχίας και εισάγεται πλήθος προϊσταμένων και υπευθύνων τόσο εντός του σχολείου όσο και πάνω από αυτό. Όλοι/ες εμπλέκονται στην εσωτερική αξιολόγηση, που, βασικά, υλοποιείται από τους/τις ίδιους/ες τους/τις εκπαιδευτικούς, για ν’ ακολουθήσουν οι πολλές εξωτερικές αξιολογήσεις. Αυτές θα καθορίσουν τον νέο χάρτη κατηγοριοποίησης των σχολείων. Το περίφημο επιχείρημα, «εσείς θα διαλέγετε τα καλά σχολεία για τα παιδιά», κρύβει την άλλη όψη όπου και τα σχολεία, με τη σειρά τους, θ’ αποκλείουν όσα παιδιά δεν υπόσχονται την επιθυμητή επίδοση, για να μην πέσουν στην κατάταξη.

Το υπουργείο παρουσιάζει ως καινοτομία την αντιδραστική αναπροσαρμογή που επιχειρεί, ενώ αυτή έχει ήδη εφαρμοστεί σε χώρες της Ευρώπης και αλλού και γνωρίζουμε τα με καταστροφικά αποτελέσματα. Κατά τη γνώμη μας, όχι μόνο δεν ενδυναμώνει το δημόσιο σχολείο, αλλά το κάνει ακόμα πιο εχθρικό στον μαθητικό πληθυσμό και το υποτάσσει ακόμα περισσότερο στον στόχο «παραγωγής» των αυριανών μισοεργαζόμενων χωρίς δικαιώματα. Τόσο οι μαθητές/τριες, οι εργαζόμενοι/ες αλλά και η μάθηση, αποκτούν μια τιμή, με βάση την οποία θα κινηθούν στον ανταγωνισμό της αγοράς. Από την άλλη, το κράτος απαλλάσσεται από την υποχρέωση χρηματοδότησης της εκπαίδευσης, αποκλείει όσους/ες θεωρεί μη ανταγωνιστικούς και προετοιμάζει τους/τις υπόλοιπους/ες ως μελλοντικό φθηνό και πειθαρχημένο εργατικό δυναμικό. Απτό παράδειγμα η περίπτωση των ελληνικών πανεπιστημίων που, εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον, αφού κατηγοριοποιήθηκαν και στερούνται δημόσιων πόρων, επιβιώνουν πουλώντας σεμινάρια, μεταπτυχιακούς τίτλους και έρευνες.

Το «μαγικό» που πετυχαίνει η αξιολόγηση, σε συνδυασμό με την αύξηση των εξετάσεων και την αύξηση των μαθητών/τριών ανά τμήμα, είναι ότι εξαφανίζει την ευθύνη των κυβερνητικών πολιτικών και τον ρόλο των οικονομικών, πολιτισμικών και κοινωνικών παραγόντων στην εκπαίδευση. Όλα μετατρέπονται σε θέματα ατομικής ευθύνης και αυτή βαραίνει μόνο τους/τις εκπαιδευτικούς, τους/τις μαθητές/τριες και τις οικογένειές τους.

Να γιατί ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση είναι αγώνας για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου και αφορά όλη την κοινωνία. Δεν είναι συντεχνιακός, ούτε αφορά μόνο τα εργασιακά κεκτημένα, όπως μας συκοφαντούν τα ΜΜΕ. Ο αγώνας αυτός δεν μπορεί να μείνει μονοδιάστατος. Χρειάζεται να έχει τη δική σας συναίνεση και στήριξη. Χρειάζεται τον κοινό αγώνα όλων μας.

Με αυτό το στόχο, οργανώνουμε μια διαδικτυακή συνάντηση μαζί σας στις 16 Ιανουαρίου, για την οποία μπορείτε να ενημερωθείτε από το blog μας https://ediktiosi.blogspot.com/ . 

Διάβασέ το »

ΑΚΕ: Τα σχολεία ανοίγουν όπως έκλεισαν! Εκπαιδευτικοί και μαθητές δεν είναι πειραματόζωα

 

Τα σχολεία ανοίγουν όπως έκλεισαν!

Εκπαιδευτικοί και μαθητές δεν είναι πειραματόζωα

 Τα σχολεία ανοίγουν κανονικά με το πέρας των διακοπών με αύξηση των διαγνωστικών τεστ(self, rapid) για μαθητές κι εκπαιδευτικούς, εμβολιασμένους κι ανεμβολίαστους. Τους ανεμβολίαστους εκπαιδευτικούς, που πληρώνουν απ’ την τσέπη τους τα πάντα, είναι σαν να τους τιμωρεί με βαρύ πρόστιμο. Όλα αφορούν στη διάγνωση και δεν υπάρχει τίποτε για τον περιορισμό της εξάπλωσης της πανδημίας πλην της μάσκας και του αντισηπτικού. Η κυβέρνηση συνεχίζει να κάνει ό,τι έκανε και να αρνιέται πεισματικά να πάρει μέτρα για την αποσυμφόρηση των σχολικών τάξεων. Αυτό θα σήμαινε μείωση των μαθητών ανά τμήμα, μαζικές προσλήψεις εκπαιδευτικών, αναδιαμόρφωση και μείωση της ύλης των μαθημάτων. Όλα αυτά σημαίνουν πως θα έπρεπε να αναθεωρήσει την πολιτική της.

Αντίθετα, η πανδημία της δίνει ευκαιρία να περάσει με άνεση ό,τι θέλει. Δεν προσλαμβάνει εκπαιδευτικούς και προχωράει ακάθεκτη με την ΕΒΕ και την Τράπεζα θεμάτων. Η εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης δεν επιτρέπει την προστασία της υγείας μαθητών κι εκπαιδευτικών.

Τα σχολεία είναι κι αυτά εκκολαπτήρια του κορονοϊού. Αποστάσεις και καθαρισμός δεν υπάρχει. Τα διάφορα πρωτόκολλα ουσιαστικά δεν εφαρμόζονται γιατί δεν υπάρχει η δυνατότητα. Οι μαθητές κι εκπαιδευτικοί χρησιμοποιούνται ως πειραματόζωα στο μεγάλο πείραμα για ανοσία αγέλης.

Πριν το κλείσιμο για τις χριστουγεννιάτικες διακοπές, η υπουργός και τα στελέχη του υπουργείου δήλωναν με κάθε ευκαιρία πως τα σχολεία θα ανοίξουν κανονικά. Βλέποντας, τα κρούσματα να αυξάνονται, πριν ξεφύγουν εντελώς τα νούμερα και γίνουν απαγορευτικά και μη διαχειρίσιμα, η υπουργός έσπευσε να ανακοινώσει τις αποφάσεις της. Σε αυτή τη φάση, δεν επιλέγει την τηλ«εκπαίδευση», όχι κυρίως για τεχνικούς λόγους που είναι υπαρκτοί, αλλά γιατί το κλείσιμο των σχολείων θα σήμαινε πως η διαχείριση της πανδημίας δεν απέδωσε αλλά και γιατί οι νόμοι της εφαρμόζονται σε ανοιχτά σχολεία. Επομένως τα σχολεία ανοίγουν για να εφαρμοστεί η πολιτική της. Το δίλημμα δια ζώσης ή τηλ«εκπαίδευση» δεν έχει για την κυβέρνηση παιδαγωγικό χαρακτήρα. Κάθε φορά επιλέγει αυτό που τη βολεύει.

Σε ότι αφορά στην τηλ«εκπαίδευση» αποδεικνύεται πως είναι ένα αντιδραστικό πολυεργαλείο. Η δήλωση Γεραπετρίτη πως «εάν για κάποιες ημέρες δεν μπορεί ένας δάσκαλος να βρεθεί στην τάξη με φυσική παρουσία, τότε να λειτουργήσει η τηλ«εκπαίδευση» σημαίνει πολύ απλά πως η αναρρωτική άδεια συνοδεύεται με εργασία.

Τα σχολεία ανοίγουν αλλά για πόσο θα παραμείνουν ανοιχτά; Το σίγουρο είναι πως είμαστε αντιμέτωποι με την πανδημία που θερίζει ζωές και την κυβέρνηση που θερίζει δικαιώματα.

Ο αγώνας για μέτρα για την προστασία της υγείας μας και η πάλη για την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής πάνε μαζί.

Διάβασέ το »

ΚΑΛΕΣΜΑ Δικτύωσης Εκπαιδευτικών για την ανατροπή της αξιολόγησης!

 

Η "Δικτύωση Εκπαιδευτικών για την ανατροπή της αξιολόγησης" καλεί τα μέλη της και όλους τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς σε Ανοιχτή Διαδικτυακή Συζήτηση για να αποφασίσουμε τα επόμενα βήματα δράσης το Σάββατο 8/1/2022 ώρα 6μμ στον σύνδεσμο https://meet.jit.si/Sindesmos-diktiosi

Διάβασέ το »

ΑΚΕ: Κοινή ανακοἰνωση μαθητών - εκπαιδευτικών

 

Από τι τροφοδοτείται και ποιον εξυπηρετεί η κάλπικη αντίθεση μαθητές - εκπαιδευτικοί;

Τα φαινόμενα, οι αιτίες τους και οι πραγματικοί ένοχοι

Μια χαρά την κάνει τη δουλειά του το σύστημα.

Υπόσχεται σε εμάς τους μαθητές μια ζωή κόλαση. Που θα πρέπει να αντέξουμε ένα σχολείο εξεταστικό κάτεργο, με Τράπεζες Θεμάτων, Ελάχιστες Βάσεις Εισαγωγής, ποινικοποίηση των καταλήψεων, Εσωτερικούς Κανονισμούς σχολείων, ξεθέωμα σε σχολεία και φροντιστήρια, φτηνά μεροκάματα στη λεγόμενη μαθητεία. Για να είμαστε έτοιμοι να πάμε σε μισοδουλειές χωρίς δικαιώματα ή σε σχολές που θα μας διαγράφουν όποτε θέλουν.

Στρώνει σε εμάς τους εκπαιδευτικούς μια άθλια δουλειά. Να τρέχουμε σε δέκα σχολεία, να διατασσόμαστε να κάνουμε τη βρώμικη δουλειά του κόφτη των μαθητών και του απεργοσπάστη (μέσω τηλε-«εκπαίδευσης») των μαθητικών καταλήψεων, να μην πάρουμε ποτέ σύνταξη, να αναγκαζόμαστε να κατηγοριοποιήσουμε μέσω της λεγόμενης «αξιολόγησης» τα σχολεία μας και τους συναδέλφους μας.

Και μας δέρνουν όλους (μαθητές και εκπαιδευτικούς) τα ΜΑΤ τους, όταν βγούμε στο δρόμο, αντισταθούμε και διεκδικήσουμε. Και φτιάχνουν εναντίον μας σιδηρόφρακτους νόμους για να μην σηκώσουμε κεφάλι.

Και κράζουν τα κοράκια του συστήματος. Λένε σε εμάς τους μαθητές: «Φταίνε οι εκπαιδευτικοί σου που δεν είναι αξιολογημένοι». Και λένε σε εμάς τους εκπαιδευτικούς: «Φταίνε οι μαθητές σου που είναι αλήτες».

Και η ζωή «προχωράει». Και καθηγητές χτυπάνε μαθητές. Μαθητές χτυπάνε καθηγητές ή δέρνονται μεταξύ τους. Γονείς μηνύουν δάσκαλους και καθηγητές με το παραμικρό.

Και το σύστημα και το Υπουργείο του τρίβουν τα χέρια τους. Απολύουν καθηγητές με βασιλικά διατάγματα και φτιάχνουν την ίδια στιγμή Εσωτερικούς Κανονισμούς αξιολόγησης σχολείων και πειθάρχησης των μαθητών.

Όμως, δεν είμαστε ρεπλίκες ανθρώπινων όντων ούτε λοβοτομημένα ανθρωπάκια τηλεοπτικών ριάλιτι. Ξέρουμε ότι τα φαινόμενα έχουν αιτίες. Ξέρουμε ότι η καθημερινή βία που παράγεται στις γειτονιές, στις πλατείες, στους χώρους δουλειάς και στα σχολεία είναι αποτέλεσμα της επίσημης –με γραβάτες- βίας του συστήματος. Είναι το αποτέλεσμα που γεννά μια κοινωνική δομή που αναπνέει και ζει πάνω στην καταπίεση και την εκμετάλλευση των πολλών από τους λίγους. Της πολιτικής που θέλει να συντρίψει κάθε δικαίωμα για τους εργαζόμενους και τη νεολαία.

Και ξέρουμε ακόμα ότι αυτή η τυφλή και επικίνδυνη βία θα αυξάνεται όσο η αγανάκτηση για το παρόν μας αλλά και το μέλλον που μας επιφυλάσσουν δεν βρίσκει υγιή διέξοδο στους αγώνες.

Δεν τσιμπάμε στον εμφύλιο ανάμεσα στα θύματα. Ο εχθρός δεν είναι δίπλα μας. Είναι πάνω μας…

Κοινοί αγώνες εκπαιδευτικών και μαθητών ενάντια στην αξιολόγηση, στους φραγμούς στις σπουδές, στην Τράπεζα Θεμάτων, στην Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής. Παλεύουμε μαζί για δουλειά, σπουδές και ζωή με δικαιώματα και ελευθερίες.

Διάβασέ το »

ΑΚΕ: Και τώρα; Τι θα κάνουμε χωρίς… συνέλευση προέδρων!

 

Και τώρα; Τι θα κάνουμε χωρίς… συνέλευση προέδρων!

Να συνεχίσουμε την αντίσταση! Να δώσουμε την κεντρική μάχη ενάντια στην αξιολόγηση και στις πολιτικές τους!

Ο χρόνος δεν είναι ουδέτερος. Η αδράνεια την οποία έχουν επιβάλει οι ηγεσίες των ΟΛΜΕ – ΔΟΕ δημιουργεί έναν χυλό προσαρμογής στην υποτιθέμενη «ήπια» εφαρμογή της αξιολόγησης των σχολείων και, άρα, υπονομεύει την μάχη που δόθηκε και τις προοπτικές της. Κανένα κέρδισμα χρόνου δεν δημιουργεί η αδρανής αναμονή, όταν ο αντίπαλος έχει λυμένα τα χέρια για να πιέζει καθημερινά, για να θυμίζει και να αναπροσαρμόζει διορίες, για να κάνει, τελικά, την βρώμικη δουλειά του.

Η υποτιθέμενη διέξοδος που δόθηκε από κάποιες δυνάμεις για νέα συνέλευση προέδρων μετά από αίτημα κάποιων ΕΛΜΕ, αποδείχτηκε ότι ήταν μια κάλπικη και αδιέξοδη τακτική που μόνο στόχο είχε να παραταθεί η αδράνεια. Η συνέλευση προέδρων των ΕΛΜΕ έγινε και επιβεβαίωσε μεν την πλειοψηφική τάση για συνέχιση της απεργίας – αποχής, αλλά τακτοποιημένα πια και χωρίς πραξικοπήματα, απέρριψε τη συνέχειά της, μιας και δεν ψηφίστηκε από το καταστατικά απαραίτητο των 2/3. Οποιος πρόβαλε αυτήν την διέξοδο –εκούσια ή ακούσια- έριξε νερό στο μύλο των αυταπατών για το ρόλο της πλειοψηφίας της ΟΛΜΕ και στην κατεύθυνσή της να βάλει ταφόπλακα στον αγώνα.

Την ίδια στιγμή, δυναμώνουν από διάφορες πλευρές οι (κάλπικοι και πάλι)… πανηγυρισμοί για την «κυβερνητική ήττα». Η σωστή εκτίμηση ότι οι διαδικασίες αξιολόγησης σέρνονται λόγω της γενικής απροθυμίας και δυσαρέσκειας του κλάδου τραβιέται στα άκρα και παρουσιάζεται σαν κυβερνητική ήττα. Για να δικαιολογηθεί η αδράνεια, μιας και κατά τους εμπνευστές τους, «αφού έχουμε νικήσει» ποιος ο λόγος να συνεχιστεί ο αγώνας; Αντί να χρησιμοποιηθεί η γενικευμένη απροθυμία των εκπαιδευτικών να συναινέσουν στην αξιολόγηση ως προωθητικός παράγοντας για τη συνέχιση του αγώνα, χρησιμοποιείται ως επιχείρημα αδράνειας, μιας αδράνειας που ανοίγει τον δρόμο στην υποταγή με διάφορες μορφές. Τα ενιαία κείμενα είναι μια από αυτές.

Οσο μας αφορά, αυτό που πρέπει να γίνει είναι σαφές: Η συνέχιση του αγώνα, η οργάνωσή του ως μια κεντρική μάχη – αντιπαράθεση με την κυβέρνηση και τις βασικές πολιτικές της στους χώρους της εκπαίδευσης. Αυτό σημαίνει μαζικές γενικές συνελεύσεις, σημαίνει απεργία και διαδηλώσεις, σημαίνει αποχή από όλες τις διαδικασίες αξιολόγησης, σημαίνει μαζικές και ανοιχτές επιτροπές αγώνα, σημαίνει ανοιχτές συνελεύσεις αγώνα μαζί με φοιτητές, γονείς, μαθητές. Σημαίνει κοινή στόχευση την ανατροπή της αξιολόγησης και των άθλιων ταξικών μέτρων της Τράπεζας Θεμάτων και της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής. Στόχευση για ανατροπή του φασίζοντος Νόμου Χατζηδάκη. Σημαίνει συντονισμό όλων των πλευρών που επιδιώκουν τη συνέχιση του αγώνα. Σημαίνει, ακόμα, σύγκρουση με την αστική «νομιμότητα» - καθώς κάθε ζωντανή κίνηση αντίστασης βγαίνει στην παρανομία. Με δυο λόγια, σημαίνει συγκρότηση κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης.

Με αυτήν την έννοια, είναι λάθος το στένεμα και η αποθέωση της απεργίας – αποχής ως του μόνου μέσου πάλης. Πόσο μάλλον όταν συνοδεύεται με «εγγυήσεις» για το νόμιμο της πραγματοποίησής της. Όμως, ο ρόλος του κινήματος δεν είναι να διαλέγει αν η νομική γνωμοδότηση που την θεωρεί νόμιμη είναι πιο έγκυρη από την γνωμοδότηση που την θεωρεί παράνομη. Οι αγώνες ποτέ δεν κρίνονταν από την «νομιμότητά» τους. Κρίνονταν από την μαζικότητά και το δίκιο τους.

Τέλος στην αδράνεια και την παραλυτική αναμονή. Να γίνουν γενικές συνελεύσεις. Σε αυτές να παρθούν αγωνιστικές αποφάσεις για συνέχιση του αγώνα, για οργάνωση κεντρικής μάχης με βασικούς άξονες την ανατροπή της αξιολόγησης, της τράπεζας Θεμάτων και της ΕΒΕ. Κάτω ο ν. Χατζηδάκη:

·         Συνέχιση της απεργίας – αποχής. Σε κάθε περίπτωση, δεν συμμετέχουμε σε ομάδες – δεν ψηφίζουμε κείμενα δεικτών, αποτίμησης, προγραμματισμού.

·         24ωρη απεργία και διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα.

·         Δημιουργία επιτροπών αγώνα και απεργιακών ταμείων σε κάθε ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ.

·         Οι ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ που θέλουν να συνεχίσουν, να προχωρήσουν σε συντονισμό για όλα τα παραπάνω.

·         Να οργανωθούν ανοιχτές μαζικές συνελεύσεις αγώνα σε ανοιχτούς χώρους σε όλες τις πόλεις.

Οι αγώνες δεν είναι νόμιμοι ή παράνομοι – είναι δίκαιοι και αναγκαίοι!

Διάβασέ το »

Δικτύωση Εκπαιδευτικών: Συνεχίζουμε να παλεύουμε με στόχο την ανατροπή της αξιολόγησης!

 

Δικτυωνόμαστε και παλεύουμε μαζί με δύναμη τους συλλογικούς αγώνες!

Συνεχίζουμε να παλεύουμε με στόχο την ανατροπή της αξιολόγησης!

 

Προς τους/τις συναδέλφους

Η προσπάθεια της κυβέρνησης να επιβάλει την αξιολόγηση στα σχολεία και στους εκπαιδευτικούς συνάντησε την έμπρακτη αντίδραση της τεράστιας πλειοψηφίας των συναδέλφων που εκφράστηκε με την συντριπτική συμμετοχή στην απεργία – αποχή, αλλά κυρίως, με τη μαζική συμμετοχή στην απεργία και τις διαδηλώσεις στις 11/10, στους δρόμους και σε πολλές πόλεις της χώρας.

Σήμερα, παρόλη την ενεργοποίηση όλων των μηχανισμών καταστολής και τρομοκρατίας (δικαστήρια, περικοπές μισθών, απειλές κτλ.), αλλά και την ανοικτή υποταγή-αποδοχή της αξιολόγησης και τα αδειάσματα των αγωνιστικών διαθέσεων από τις κυρίαρχες δυνάμεις σε ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, εξακολουθεί να υπάρχει ένα κρίσιμο δυναμικό εκπαιδευτικών που κρατάει ζωντανή την άρνηση συμμετοχής στην αξιολόγηση και αναζητά δρόμους για να συνεχιστεί ο αγώνας για την ανατροπή της

Κι όλα αυτά με δεδομένο ότι η αντίσταση σε αυτές τις πολιτικές θα βρίσκεται απέναντι στη νομιμότητα (δήλωση Κεραμέως «μπορείτε να απεργείτε, φτάνει να μην απεργείτε απέναντι σε αυτά που ψηφίζουμε»). Την ίδια στιγμή που οι πολιτικές και η επίθεση στην εκπαίδευση κλιμακώνονται και θα παράγουν όλο και μεγαλύτερη οργή και δυσαρέσκεια.

Γιατί γνωρίζουμε, όπως η εμπειρία των αγώνων έχει δείξει, ότι κάθε υποχώρηση θα επιτρέψει στην κυβέρνηση να συνεχίσει πιο επιθετικά την αντιδραστική και ταξική πολιτική της στην εκπαίδευση και την κοινωνία. Αυτό σημαίνει το προχώρημα και τη σύνδεση της αξιολόγησης με την τράπεζα θεμάτων, την ΕΒΕ, τις μαζικές συγχωνεύσεις τμημάτων σε όλες τις βαθμίδες, την περαιτέρω μείωση προσωπικού, την εντατικοποίηση της εργασίας. Η αξιολόγηση θα συμβάλλει στην κατηγοριοποίηση σχολείων, μαθητών και εκπαιδευτικών, στην υποβάθμιση, τον περιορισμό και τη διάλυση δικαιωμάτων στην εργασία και στις σπουδές, στον έλεγχο-χειραγώγηση και τις ιδιωτικοποιήσεις. Αντιλαμβανόμαστε όμως την πραγματικότητα ως δυναμική κατάσταση όπου όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά.

Αντιμετωπίζουμε μια δύσκολη πραγματικότητα, με τις κυρίαρχες συνδικαλιστικές δυνάμεις-για άλλη μια φορά- να έχουν τη στάση που αναφέραμε. Ωστόσο, παράλληλα με την «υποχώρηση και ηττοπάθεια» συνεχίζει να υπάρχει η οργή και η αγανάκτηση στους συναδέλφους που αναζητούν διέξοδο και κατεύθυνση. Γιατί συνειδητοποιείται στην πράξη τι σημαίνει «αξιολόγηση» για μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς. Κατάργηση δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων στην εργασία και της σπουδές. Αυτός, άλλωστε, είναι ο λόγος που ιδεολογικά, σε ό,τι αφορά στην αξιολόγηση, η Κυβέρνηση έχει αποτύχει να αποσπάσει την ουσιαστική συναίνεση της πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών. Έχοντας χάσει αυτή τη μάχη επιστρατεύει την τρομοκράτηση για να επιβάλλει μέσω ενός στρατού στελεχών-αξιολογητών την εφαρμογή του νόμου 4823/21.

Για αυτό, άλλωστε, πιστεύουμε ότι τα κοινά κείμενα -που προτείνει η ΔΟΕ αλλά και παρατάξεις στην Δευτεροβάθμια, δεν αποτελούν συνέχιση του αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση, αλλά υποταγή στη διαδικασία αυτή και σύρσιμο του κλάδου σε αυτή την κατεύθυνση. Είναι μια χειρονομία γρηγορότερης αποδοχής και προσαρμογής στην αξιολόγηση και παρότρυνση στον εφησυχασμό. Παρουσιάστηκαν μάλιστα ως «ρεαλιστικός και νόμιμος τρόπος» αγώνα (από τη στιγμή που βγήκε παράνομη η απεργία-αποχή), τη στιγμή που δεν λείπουν οι προειδοποιήσεις εκ μέρους του Υπουργείου για το ότι δεν θα γίνουν αποδεκτά.

Είμαστε μια δικτύωση συναδέλφων από διάφορες περιοχές της Ελλάδας που συζητήσαμε και αποφασίσαμε να δράσουμε από κοινού σε αυτή την κατάσταση.

Εμείς δηλώνουμε ότι μπορεί να υπάρξει πραγματική διέξοδος στην κατάσταση που αντιμετωπίζουμε! Πρέπει όμως να πιστέψουμε ξανά στις δικές μας δυνάμεις αλλά και στην ισχύ του συλλογικού οργανωμένου αγώνα. Με γνώμονα, όμως, όχι την υποταγή στις διαδικασίες της αξιολόγησης -όπως επί της ουσίας προτείνουν οι ΟΛΜΕ και ΔΟΕ- αλλά τη συνέχιση του αγώνα και την ανατροπή της!

Σπάζοντας την ανάθεση και το «περίμενε για το εάν θα μας καλύψουν» οι νόμοι ή οι υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, να συζητήσουμε ανοικτά με τους συναδέλφους και να μην συμβάλουμε στις διαδικασίες αξιολόγησης στους συλλόγους.

·      Συνεχίζουμε την άρνηση – απονομιμοποίηση της αξιολόγησης. Δεν συμμετέχουμε σε καμιά αξιολογική διαδικασία των ομάδων, ακόμα κι αν μας έχουν γίνει αναθέσεις.

·      Δεν προτείνουμε-στηρίζουμε κανέναν δείκτη και κείμενο αποτίμησης ή προγραμματισμού, δεν κάνουμε προτάσεις σε κείμενα ή δείκτες

·      Καταψηφίζουμε όλες τις προτάσεις κειμένων αποτίμησης, προγραμματισμού, όλους τους προτεινόμενους δείκτες. Δεν υπογράφουμε πουθενά τη συναίνεσή μας σε καμία διαδικασία δεικτών – αποτίμησης – σχεδίων - προγραμματισμού.

·      Συγκροτούμε επιτροπές σε κάθε ΕΛΜΕ- ΣΕΠΕ για τη συσπείρωση των συναδέλφων. Αναλαμβάνουμε ενημερωτικές παρεμβάσεις στα σχολεία.

·      Κινητοποιούμαστε στα σωματεία μας για διεξαγωγή συνελεύσεων και τη μαζική συμμετοχή σε αυτές.

·      Οργανώνουμε καμπάνια ενημέρωσης των γονέων και κηδεμόνων.

·      Για το συντονισμό μας αλλά και την ευρύτερη απεύθυνση: σχεδιάζονται  blog, προφίλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης  και αφίσα.

Συνεπώς, συνεχίζουμε πιο επίμονα να παλεύουμε για να γίνουν μαζικές γενικές συνελεύσεις στα σωματεία μας οι οποίες θα προετοιμάσουν και θα δώσουν τον απεργιακό αγώνα ενάντια στις πολιτικές αυτές, που είναι η μόνη ρεαλιστική διέξοδος και προοπτική που έχουμε μπροστά μας!

Για αυτό επιλέξαμε να συντονίσουμε τις δυνάμεις μας από τα κάτω προκειμένου να δημιουργηθούν επιτροπές-πρωτοβουλίες-δικτυώσεις αγωνιστών σε όσο δυνατόν περισσότερες πόλεις της χώρας γίνεται, που θα συνεννοούνται-συντονίζονται μεταξύ τους, θα συζητάνε και θα παλεύουν τους παραπάνω στόχους. Στόχο και επιδίωξη έχουμε σε αυτή την πορεία να αναζητήσουμε και τους φυσικούς μας συμμάχους απέναντι σε όλα αυτά, δηλαδή, τους μαθητές, τους γονείς και τους φοιτητές. Για αυτό θα απευθυνόμαστε συνεχώς και σε αυτούς κάτω από τον κοινό στόχο για την ανατροπή αυτών των πολιτικών στην εκπαίδευση.

Δεν είμαστε λίγοι ούτε οι μόνοι: Δίπλα μας και άλλοι εργαζόμενοι και κοινωνικές ομάδες αγωνίζονται και αποδεικνύουν ότι η πάλη φέρνει αποτελέσματα. Σε ένα περιβάλλον ιδιώτευσης και οργανωμένης κατάθλιψης, ξεπερνάμε το φόβο επειδή είμαστε μαζί. Σε κάθε ενδεχόμενη απειλή - δίωξη στηρίζουμε ο ένας τον άλλο και συμπορευόμαστε ενωμένοι. Ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση είναι μονόδρομος για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου. Είναι δίκαιος, μας εμπνέει και μας δυναμώνει. Στόχος είναι να διευρυνθούν τα ρήγματα, να οξυνθούν οι αντιθέσεις και να μαζικοποιηθεί ο αγώνας.

Σε αυτή την κατεύθυνση καλούμε τους συναδέλφους σε όλες τις περιοχές να πιάσουμε πάλι το νήμα της συνέχισης του αγώνα!

Επόμενη διαδικτυακή συνάντηση στις 12 Δεκέμβρη στις 6μμ στο σύνδεσμο: 

Σύνδεσμος diktiosi     mail:  ediktiosi@gmail.com                        

Διάβασέ το »

Αποτελέσματα της Εκλογοαπολογιστικής ΓΣ ΕΛΜΕ Σάμου της 25-11-21

 

Εκλογοαπολογιστική ΓΣ ΕΛΜΕ Σάμου της 25-11-21:

Απόφαση συνέχισης του αγώνα για ανατροπή της αξιολόγησης!

Με μια μαζική ΓΣ , που είχε λείψει πολύ όλο το προηγούμενο κρίσιμο διάστημα, αποφασίστηκε η συνέχιση του αγώνα , η πάλη για να γίνει κεντρική αντιπαράθεση με την κυβερνητική πολιτική, για την ανατροπή της αξιολόγησης, της Τράπεζας Θεμάτων και της ΕΒΕ. Αποφασίστηκε στη ΓΣ των προέδρων το Σάββατο 25/11 να στηριχτεί  η συνέχιση της απεργίας-αποχής, 24ωρη απεργία, διαδηλώσεις και συνελεύσεις αγώνα εκπαιδευτικών μαθητών και φοιτητών.  Βασικό στοιχείο της απόφασης είναι η επιδίωξη συντονισμού των ΕΛΜΕ-ΣΕΠΕ για να ξεπεραστεί η γραμμή ήττας και υποταγής που επιβάλλουν οι ομοσπονδίες και σε αυτή τη βάση της επιδίωξης του Συντονισμού η κήρυξη απεργίας –αποχής από την ΕΛΜΕ Σάμου.

Από την άποψη αυτή η εκλογοαπολογιστική της 25/11 ήταν μια ξεχωριστή Συνέλευση που επιβεβαίωσε τις διαθέσεις των συναδέλφων να μην υποταχτούν, να μην παραιτηθούν και δικαίωσε την προσπάθεια των Αγωνιστικών Κινήσεων που όχι μόνο μέσα στη ΓΣ αλλά και όλο το προηγούμενο διάστημα με την προεκλογική τους διακήρυξη  κινητοποιήθηκαν σε όλα τα σχολεία του νησιού για να προβάλλουν αυτή την αναγκαιότητα και να προετοιμάσουν την απόφαση αυτή.

Δεν έλειψαν βέβαια οι «πολύμορφες» προσπάθειες να μην υπάρξει αυτή η απόφαση, να κατακερματιστεί ή να «συντεθεί» στην αντίθετη της. Περίσσεψαν οι παρεμβάσεις υποστήριξης των κειμένων αλά ΔΟΕ, οι προτροπές ακολουθητισμού στη γραμμή υποταγής της ΟΛΜΕ. Θα λέγαμε ότι η ΔΑΚΕ που δεν συμμετείχε στη ΓΣ και στις εκλογές (συνεχίζοντας με αυτό τον τρόπο  τις προσπάθειες υπονόμευσης του σωματείου…)  πολιτικά καθόλου δεν έλειψε από το αμφιθέατρο! Πριν από όλα γιατί επάξια έπαιξαν το ρόλο της οι ΣΥΝΕΚ που έκαναν κήρυγμα στη ΓΣ γιατί δεν πρέπει να συνεχιστεί ο αγώνας με βάση  τη γνωμοδότηση του νομικού συμβούλου της ΟΛΜΕ!

Αλλά στην «πολιτική αναπλήρωση»  της απουσίας της ΔΑΚΕ δεν βοήθησαν μόνο οι ΣΥΝΕΚ. Το ΠΑΜΕ σε όλη την προεκλογική του παρέμβαση και στη ΓΣ υπεράσπισε συντηρητικά ανακλαστικά και αντιλήψεις σε όλο το φάσμα των ζητημάτων: Από το προσφυγικό ως την τηλεκπαίδευση και πάνω από όλα στο ζήτημα της αξιολόγησης για την οποία συνέχισε να κρύβεται πίσω από «τις αποφάσεις που θα πάρει η ΟΛΜΕ» ενώ επιπλέον,  εκπρόσωπος του δήλωσε ότι «τα κείμενα είναι μορφή αγώνα»!  Η ΔΗΣΥ δέχτηκε και ψήφισε μαζί με τις Αγωνιστικές Κινήσεις την απόφαση της ΓΣ αλλά εκπρόσωποι της άφηναν ανοιχτό το δρόμο διολίσθησης στα «κείμενα» και στις αποφάσεις της ΟΛΜΕ.

Αυτό το «πολιτικό κομφούζιο» είναι εκδήλωση της μεγάλης αναντιστοιχίας που έχει καταγραφεί ανάμεσα στις αγωνιστικές διαθέσεις του κλάδου από τη μια και τις γραμμές υποταγής και συμβιβασμού των καθεστωτικών και των υπόλοιπων παρατάξεων από την άλλη. Είναι στοιχείο των μεταβατικών καιρών μας και απαιτείται αγώνας για να στερεώνεται και να συγκροτείται πολιτικά η αγωνιστική κατεύθυνση. Αυτό το «πολιτικό κομφούζιο» και η καλλιεργούμενη σύγχυση αποτυπώνεται και στα εκλογικά αποτελέσματα. Οι δυνάμεις που κυριαρχούν είναι αυτές που αντιτάχθηκαν στην απόφαση αγώνα της ΓΣ, είναι αυτές που κατέθεσαν προτάσεις διαχείρισης και «ομαλής κατάσβεσης» της αγωνιστικής διάθεσης(ΠΑΜΕ) ή και ανοιχτής πολιτικής καταστολής αυτής της διάθεσης (ΣΥΝΕΚ) που έχει η μεγάλη  πλειοψηφία των συναδέλφων.

Σε αυτές τις πολιτικές συνθήκες οι Αγωνιστικές Κινήσεις καταγράψαμε ένα ικανοποιητικό εκλογικό αποτέλεσμα . Ευχαριστούμε όλους τους συναδέλφους που μας στήριξαν και καλούμε όλους τους συναδέλφους να υπερασπίσουμε αποφασιστικά την απόφαση της ΓΣ , να επιμείνουμε με νέες μαζικές ΓΣ  στη συνέχιση του αγώνα.

Τα αποτελέσματα των εκλογών (στις παρενθέσεις οι έδρες των παρατάξεων στο ΔΣ) είναι τα ακόλουθα:

	2021	2019
ΨΗΦΙΣΑΝ	152	166
Λευκά	8	6
Άκυρα	6	1
Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών	22 (1)	35 (2)
ΠΑΜΕ	40 (2)	26 (1)
Δημοκρατική Συσπέιρωση	39 (2)	36 (2)
ΣΥΝΕΚ	37 (2)	19 (-)
ΔΑΚΕ	-	43 (2)

 

Διάβασέ το »