ΑΚΕ: Η επέλαση του παρελθόντος-εκτιμήσεις, θέσεις και ο αγώνας που πρέπει να δοθεί από τους εκπαιδευτικούς

 

Η επέλαση του παρελθόντος

Ετος 2022: Οι νομπελίστες επιστήμονες προτείνουν τρόπους να βράζουμε τα μακαρόνια σε δύο λεπτά και οι υπουργοί οικονομικών ιμπεριαλιστικών γιγάντων –όπως νιώθουν- βρίσκουν τρόπους για… στεγνό μπάνιο, με σφουγγαράκι, χωρίς ζεστό νερό. Τα φώτα θα κλείνουν νωρίς και οι μαθητές πρέπει να κουβαλάνε στα σχολεία τους βαριές κουβέρτες. Αυτή είναι η διέξοδος που προτείνει το σύστημα, αυτό είναι το γκροτέσκο αφήγημά του.

Ετος 2022: Η… παγκόσμια ειρήνη και ευημερία που έταζε ο νικητής παγκόσμιος καπιταλισμός μετριέται πια σε πολλές συγκρούσεις από άκρο σε άκρο του πλανήτη, σε πυρηνική ρητορική (για την ώρα), σε φτώχεια, ανεργία και εξαθλίωση. Οι ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστών διαλύουν χώρες, πολέμαρχοι που θυμίζουν τον 17^ο αιώνα κατασπαράζουν τα κομμάτια τους, αστικές τάξεις βγάζει η μία τα μάτια της άλλης και ταυτόχρονα τα δίνουν όλα στα αφεντικά τους.

Αυτή η προοπτική κόλασης που υπόσχεται το σύστημα, χωρίς καν μια διέξοδο έστω ενός μικρού καρότου, αποτελεί μια διπλής εκρηκτικότητας εύφλεκτη ύλη. Γιατί στο άμεσο αδιέξοδο της δραματικής (και ποιοτικής) επιδείνωσης των όρων ζωής και δουλειάς, προστίθεται κάτι καθόλου ασήμαντο – ιδιαίτερα στα πιο νεανικά τμήματα της κοινωνίας: Κι αυτό είναι η έλλειψη προοπτικής, το πηγάδι αδιεξόδου του συστήματος, η απογύμνωσή του και η αποκάλυψη της σάπιας και καταστροφικής του φάσης. Η πλήρης ιδεολογική του έκπτωση.

Χαρακτηριστική συμπύκνωση των αδιεξόδων του, είναι η όξυνση και το ανέβασμα ποιότητας των πολεμικών συγκρούσεων. Και τραγική απεικόνιση για το πού το πάει πολιτικά το σύστημα είναι η κόντρα αστικών μερίδων, οι οποίες όλες τείνουν στον φασισμό ή την φασιστικοποίηση με γραβάτες, της αστικής πολιτικής. Αλήθεια, ανάμεσα στον Τραμπ και τον Μπάιντεν, τη Λεπέν και τον Μακρόν, τη Μελόνι και τον Ντράγκι, μπορεί κάποιος να επιλέξει το… λιγότερο κακό; Χωρίς, να θέλουμε να πούμε ότι είναι όλοι ακριβώς ίδιοι, η πραγματικότητα είναι ότι οι γραμμές έχουν «πυκνώσει», οι διαφορές γίνονται ουσιαστικά όλο και πιο δυσδιάκριτες, και όλοι τους συμμετέχουν στην μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού πιο δεξιά – πιο αντιδραστικά.

Είναι βέβαια γνωστό, ότι η εύφλεκτη ύλη, για να παράξει έκρηξη (και μάλιστα σε μια κατεύθυνση προς όφελος του λαού) απαιτεί την παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα. Την οργάνωσή του, την ταξική συγκρότηση, το ξεδίπλωμα αγώνων. Όπως και νάχει όμως, το πρωτογενές υλικό στις συνθήκες της πραγματικής ζωής συντρίβει όχι μόνο τους προπαγανδιστές του συστήματος αλλά και όλο το συρφετό αυτών που φαντασιώνονται τη δική τους διαμεσολάβηση για έναν καπιταλισμό με λίγο λιγότερο βάρβαρο πρόσωπο. Με άλλα λόγια τα αδιέξοδα και η «προοπτική» του συστήματος αποτελούν την υλική βάση, το έδαφος πάνω στο οποίο παρεμβάσεις που θέλουν να παλέψουν για τα συμφέροντα των εργαζομένων, του λαού και των παιδιών του, χωρίς να αυταπατώνται για το τέλος της κατρακύλας έξω από αγώνες που θα την φρενάρουν, μπορούν να βρουν χώμα να καρπίσουν.

Τα παραπάνω σκεπάζουν και σε μεγάλο βαθμό καθορίζουν τις διαθέσεις του λαού. Η αναμονή για τον βαρύ (κυριολεκτικά και μεταφορικά) χειμώνα που έρχεται δημιουργεί ένα αντιφατικό μίγμα συναισθημάτων: Φόβο αλλά και αγανάκτηση, παραλυσία αλλά και οργή.

Και πρέπει να σημειώσουμε το σημαντικό και αισιόδοξο γεγονός ότι (παρά την μακρόχρονη αποσυγκρότηση του λαϊκού παράγοντα) σε πολλές χώρες, ήδη, κομμάτια εργαζομένων έχουν βγει στο δρόμο εκφράζοντας την αγανάκτησή τους και την διάθεσή τους να αγωνιστούν ενάντια στη φτώχεια.

 

Που βρισκόμαστε στην εκπαίδευση

Η κατάσταση που περιγράφηκε παραπάνω ισχύει και στην εκπαίδευση. Και έχει παίξει το ρόλο της στη διαμόρφωση ενός αδιαμφισβήτητου γεγονότος. Ότι οι εκπαιδευτικοί πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης συνεχίζουν δείχνουν μια πεισματική και αρκετά ανθεκτική απροθυμία να συναινέσουν στην άγρια επίθεση που εξελίσσεται: Πλειοψηφικά τμήματα του κλάδου –παρά τις διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές καταβολές και παρά το πλήθος συγχύσεων που κυριαρχούν μετά από τόσα χρόνια πολιτικού και συνδικαλιστικού διαλυτισμού- επιμένουν να μην θέλουν την αξιολόγηση, να απορρίπτουν την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής και την Τράπεζα Θεμάτων, να προσπαθούν να μην συναινούν στα τηλε-«μαθήματα» στα υπό κατάληψη σχολεία.

Και αποτελεί ένα εξαιρετικά θετικό γεγονός, ότι ο κλάδος, ενώ πέραν της κυβερνητικής τρομοκρατίας, αντιμετωπίζει και τις υπονομεύσεις και τα ανοιχτά ξεπουλήματα των συνδικαλιστικών ηγεσιών, δεν ήταν ούτε φέτος καθόλου «πρόθυμος». Ο διοικητικός μηχανισμός έψαχνε με το τουφέκι να βρει «εθελοντές» μέντορες και ενδοσχολικούς συντονιστές. Οι εκπαιδευτικοί διαισθάνθηκαν ότι το πλαίσιο αυτό δεν ήταν καθόλου (όπως καθησύχαζε το υπουργείο αλλά και οι ποικιλώνυμες συνδικαλιστικές ηγεσίες) «κάτι που κάναμε πάντα», αλλά η δηλητηρίαση με το μικρόβιο της αξιολόγησης – κατηγοριοποίησης, όχι «απέξω» και «από πάνω», αλλά μέσα στην καρδιά του κλάδου: σε κάθε σύλλογο όλοι να παρακολουθούν και να εποπτεύουν όλους!

Ας τα δούμε λίγο πιο συγκεκριμένα:

Η επίθεση στην εκπαίδευση βρίσκεται ψηλά στην ατζέντα των κέντρων εξουσίας του συστήματος και αφορά όλες τις βαθμίδες:

1.         Η ξέφρενη εντατικοποίηση της δουλειάς στα δημοτικά και η σχολειοποίηση του νηπιαγωγείου, η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής και η Τράπεζα Θεμάτων, η απώθηση τμήματος της μαθητικής νεολαίας έξω από την εκπαιδευτική διαδικασία – σε δομές μεταγυμνασιακής κατάρτισης, η τοξική και ταξική επίθεση της τηλε-«εκπαίδευσης» σε όλες τις βαθμίδες και με κάθε αφορμή, η Πανεπιστημιακή Αστυνομία και ο νόμος πλαίσιο, η απάνθρωπη εντατικοποίηση των σπουδών σε ΟΛΕΣ τις βαθμίδες,
2.         Η αυτοαξιολόγηση και αξιολόγηση σχολείων και εκπαιδευτικών –και εννοούμε ΟΛΟ το θεσμικό πλαίσιο, από την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας, την εξωτερική αξιολόγηση σχολείων και εκπαιδευτικών, μέχρι τους μέντορες και τους συντονιστές,
3.         Η αδιοριστία και η όλο και πιο κυνική εκμετάλλευση του μεγάλου όγκου των αναπληρωτριών και αναπληρωτών συναδελφισσών και συναδέλφων.

ΟΛΑ τα παραπάνω διαπερνώνται από ένα μαύρο, αντιδραστικό νήμα. Που θέλει να δημιουργήσει μια εκπαίδευση πιο ταξική, με αποθάρρυνση, ταξικούς φραγμούς και αποκλεισμούς για να παραχθεί μια νεολαία χωρίς δικαιώματα – όμηρος στην εργοδοτική τρομοκρατία και αυθαιρεσία. Για να υπάρχουν αποτελέσματα στον τομέα αυτό, είναι απαραίτητο να διαρραγεί κάθε συλλογικότητα, να διασπαστεί και να φαγωθεί στο εσωτερικό του ο κλάδος των εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης – και σε αυτόν τον τομέα τη βασική βρωμοδουλειά την κάνει το αντιδραστικό πολυεργαλείο της αξιολόγησης. Ολο αυτό το σχέδιο απαιτεί, προφανώς, την ολομέτωπη επίθεση στις ελευθερίες και στα δημοκρατικά δικαιώματα, την, στη γέννησή τους, καταστολή των μαθητικών κινητοποιήσεων, την πλήρη μετατροπή των εκπαιδευτικών σε τρομαγμένους κρατικούς υπαλλήλους που θα εφαρμόζουν «βασιλικά διατάγματα» - ενάντια στα συμφέροντα τα δικά τους και των μαθητών.

Ποια είναι η διέξοδος;

Σε όλο αυτό το χάος επίθεσης, δύο είναι οι βασικές αιχμές που δημιουργούν στον κλάδο μας de facto όρους μαζικής κίνησης και προοπτική οικοδόμησης μαζικών αντιστάσεων: Η καταιγιστική φτωχοποίηση και όλο το πλαίσιο της αξιολόγησης. Αυτά συζητάει ο κόσμος, αυτά δείχνουν ότι μπορούν να είναι οι αιχμές της πάλης που πρέπει να συγκροτηθεί!

Ποιας πάλης όμως;

Οσο μας αφορά όχι μόνο δεν θα ξεχάσουμε, αλλά θα υπενθυμίζουμε με μανία τα απαραίτητα και βασικά: Πάλη είναι η μαζική κίνηση με απεργίες και διαδηλώσεις, με συνελεύσεις που θα περιλαμβάνουν συζήτηση, αντιπαράθεση, επιλογή αιχμών, απόφαση, συγκρότηση πλατιών επιτροπών αγώνα, απεργιακών ταμείων και άλλων πολιτικών και οργανωτικών μέτρων πολιτικής και πρακτικής προετοιμασίας της μάχης, απολογισμό των προηγούμενων βημάτων.

Πάλη είναι η κόντρα με την αστική νομιμότητα, γιατί καμία κυβέρνηση δεν πρόκειται να θεωρήσει «νόμιμο» το ξεδίπλωμα αγώνων που θα θέτουν σε κίνδυνο πλευρές της πολιτικής της. Η μόνη θωράκιση απέναντι σε αυτό είναι η μαζικότητα, το πολιτικό ξεκαθάρισμα του τι διακυβεύεται, η οργάνωση των εκπαιδευτικών.

Η οποιαδήποτε προοπτική να ξεδιπλωθεί τέτοιος πραγματικός αγώνας θα ενεργοποιήσει όχι μόνο τα πιο τρομοκρατικά αντανακλαστικά της κυβέρνησης, του αστικού κράτους και των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης, αλλά και τα δουλικά –προς το σύστημα- αντανακλαστικά των συνδικαλιστικών ηγεσιών, οι οποίες άλλωστε έχουν δείξει χωρίς κανένα πρόσχημα τα πραγματικά τους χαρακτηριστικά. Με την έννοια αυτή, η συνεχής και μάταιη επίκληση «να κάνουν κάτι οι ΔΟΕ-ΟΛΜΕ» μόνο αποπροσανατολισμό δημιουργεί, αν δεν εκφράζει την ενοχική επιλογή των εμπνευστών της να μην συμβάλουν καθόλου στην οργάνωση αγώνων. Οι ΔΟΕ-ΟΛΜΕ θα «κάνουν κάτι» στην περίπτωση που νιώσουν την πίεση από πραγματικές κινήσεις των εκπαιδευτικών στους πρωτοβάθμιους συλλόγους τους.

Με άλλα λόγια: Μπροστά στις δραματικές εξελίξεις που είναι σε εξέλιξη ενάντια στο λαό, στα παιδιά του και στους εκπαιδευτικούς, ΜΟΝΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ είναι η συγκρότηση ΑΓΩΝΩΝ με ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ – ΑΠΕΡΓΙΕΣ – ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ. Κάθε μικρή τοπική ή μερική αντίσταση παλεύουμε να συμβάλει στη συγκρότηση ενός μεγάλου ποταμιού μιας ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΧΗΣ του κλάδου, μιας μάχης όπου η αντιδραστική πολιτική του συστήματος και της κυβέρνησης (ή έστω βασικές πλευρές της) θα ΗΤΤΗΘΕΙ στο δρόμο.

Όπως υπαινιχθήκαμε πριν, αιχμές αυτής της μάχης είναι η πάλη για:

1.       πραγματικές αυξήσεις και για ανάκληση όλων των ανατιμήσεων,
2.        την ανατροπή της αξιολόγησης αλλά και του θεσμικού πλαισίου της τηλε-«εκπαίδευσης»,
3.        την μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών,
4.         σε συμμαχία με μαθητές και φοιτητές για ανατροπή της ΕΒΕ, της Τράπεζας Θεμάτων, της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας και του νόμου Πλαίσιο,
5.         κατάργηση του αντεργατικού, αντισυνδικαλιστικού 4808 (Χατζηδάκη) και δέσμευση των Συνελεύσεων ότι το Σωματείο δεν θα εφαρμόσει τις διατάξεις του.

Ταυτόχρονα, άμεσης ανάγκης (παρά την υποχώρηση του αντιιμπεριαλιστικού αντιπολεμικού κινήματος) είναι να αναδειχτεί ως αιχμή η συμμετοχή σε πρωτοβουλίες εναντίωσης στον άδικο πόλεμο στην Ουκρανία, πάλης ενάντια στη μετατροπή της χώρας σε πολεμικό προγεφύρωμα των αμερικανονατοϊκών, για το διώξιμο των βάσεων και του ΝΑΤΟ από τη χώρα, για την ανάδειξη της φιλίας- αλληλεγγύης με όλους τους λαούς/ πρόσφυγες/ μετανάστες.

Ας διευκρινίσουμε κάτι: Ένας αγώνας όταν εξελίσσεται και αποκτά πραγματική μαζική κίνηση, αναπροσαρμόζεται, μπορεί να συγκεκριμενοποιήσει ζητήματα, να προτάξει άλλους στόχους, να παράξει νέα (ή άλλα) αιτήματα. Οσο μας αφορά, δεν αντιλαμβανόμαστε το κίνημα ως μια πραγματικότητα που πρέπει να υποταχθεί στους δικούς μας σχεδιασμούς – μιας και ο μοναδικός μας «σχεδιασμός» είναι η έξοδος του λαϊκού παράγοντα στο προσκήνιο, με τον μόνο δυνατό τρόπο: τους αγώνες του. Με την έννοια αυτή, η επιλογή των παραπάνω αιχμών έχει γίνει με γνώμονα του τι προτάγματα αναδεικνύει η πραγματικότητα και όχι τι σκαρφίζονται άλλου τύπου σχεδιασμοί σε κομματικά γραφεία.

Ας διευκρινίσουμε και κάτι ακόμα. Το σύστημα και οι κυβερνήσεις του δεν πρόκειται ποτέ να σου προσφέρουν ένα θεσμικό πλαίσιο ώστε να είναι… νόμιμο να καταργήσεις τους νόμους τους. Ο αγώνας όταν δυναμώσει θα έχει να αντιπαλέψει δικαστήρια, αστυνομία και ιδεολογική τρομοκρατία από τα παπαγαλάκια του συστήματος.

Οι αγώνες, λοιπόν, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟΙ ή ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ, είναι ΔΙΚΑΙΟΙ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ.

Τέλος, ας κάνουμε μια σημαντική και ιδιαίτερη αναφορά στο πιο χτυπημένο, το πιο εκμεταλλευόμενο τμήμα των εκπαιδευτικών, τις συναδέλφισσσες και τους συναδέλφους αναπληρώτριες και αναπληρωτές. Πρόκειται για το τμήμα που προορίζεται να γίνει το πρώτο θύμα και το πειραματόζωο των νέων αντιδραστικών ρυθμίσεων. Είναι σημαντικό ότι διαψεύστηκαν οι ελπίδες της κυβέρνησης ότι κάτω από καθεστώς τρομοκρατίας, αυτό το τμήμα θα έσκυβε το κεφάλι μπροστά στην επίθεση της αξιολόγησης. Οι συναδέλφισσες και οι συνάδελφοι ελαστικά εργαζόμενοι (παρά την έλλειψη εμπειρίας και παρά την εργασιακή ανασφάλεια) βρέθηκαν σε πολλές περιπτώσεις μπροστά και από το μόνιμο προσωπικό στην έκφραση της αντίθεσής τους. Και αυτό ας το κρατήσουμε για το αμέσως επόμενο διάστημα.

 

Γιατί είναι τόσο δύσκολο το αυτονόητο;

Ας μην κρυβόμαστε. Παρόλο ότι τα παραπάνω είναι σχεδόν αυτονόητα για κάθε άνθρωπο, πρέπει να καταναλωθούν τόνοι μελάνης για να επανέλθουν στην συζήτηση. Η ανάγκη για συγκρότηση κεντρικού αγώνα με απεργίες και διαδηλώσεις (αυτού δηλαδή που κέρδισε κατακτήσεις στην ιστορία) έχει εξωβελιστεί πλήρως από την κυρίαρχη συνδικαλιστική συζήτηση. Ας δούμε τις εκφράσεις του κυρίαρχου συνδικαλιστικού λόγου:

Η ΔΟΕ κρύφτηκε πίσω από τα λεγόμενα «ενιαία κείμενα». Η αντίσταση των «ενιαίων κειμένων» ήταν τόσο… τρομερή, που βαθμολογήθηκε με 9/10. Την τσαχπίνικη υποταγή της ΔΟΕ την στήριξαν ΔΑΚΕ, ΕΡΑ και οι μισές Παρεμβάσεις ενώ το ΠΑΜΕ έτριβε τα χέρια του γιατί έκανε πως διαφωνεί, ενώ οι συνδικαλιστές του ήδη δούλευαν την ιδέα στους ΣΕΠΕ και πρότειναν τα αντίστοιχα (και χειρότερα) σε ΕΛΜΕ που ελέγχουν!

Η ΟΛΜΕ (με ψήφους ΣΥΝΕΚ – ΠΕΚ – ΠΑΜΕ με δήλωση ανοχής από την ΔΑΚΕ!) ψήφισε ένα κατάπτυστο πρόγραμμα «δράσης» (https://www.olme.gr/2022/09/26/26-09-2022-πρόγραμμα-δράσης-ολμε/), το οποίο σε δέκα σημεία – τίποτα, περιλαμβάνει διασκέψεις, περιοδείες και συναντήσεις με τρεις υπουργούς/υφυπουργούς! Μάλλον για να τους πείσουν με τα συντριπτικά τους επιχειρήματα. Πρόκειται για κείμενο - προσβολή στην έννοια του συνδικάτου και του συλλογικού αγώνα…

Καθοδηγητικό ρόλο σε όλο αυτό το αίσχος παίζουν, ασφαλώς, οι ανοιχτά κυβερνητικές δυνάμεις. Η ΔΑΚΕ που, μετά το χαστούκι της Κεραμέως στα ΠΥΣΠ/ΔΕ, έχει απολέσει κάθε επίφαση από το ρόλο του γραφείου Τύπου της κυβέρνησης. Οι ΣΥΝΕΚ/ΕΡΑ που, υπονομεύοντας κάθε αντίσταση, θέλουν να υποτάξουν την αγανάκτηση των εκπαιδευτικών στις κυβερνητικές φιλοδοξίες του ΣΥΡΙΖΑ: «μην κουνιέστε και ψηφίστε μας». Τα ΠΕΚ/ΔΥΣΥ στο ρόλο της υπεύθυνης συμπολιτευόμενης «αντιπολίτευσης».

Αυτή η συνεργασία δεν μπορεί να αποτελεί κανενός είδους έκπληξη. Είναι η αντανάκλαση των θέσεων των κομματικών τους φορέων στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Το θλιβερό, όμως, είναι η στάση της ΑΣΕ/ΠΑΜΕ, το οποίο αποτελεί τον «αριστερό» εγγυητή ότι της ομαλότητας και της αδράνειας. Η παράταξη αυτή –αφού αποτέλεσε τον καθοδηγητή της νομιμοποίησης της επίθεσης της τηλε-«εκπαίδευσης»- όχι μόνο δεν κάνει τίποτα στην κατεύθυνση συγκρότησης κινήματος, αλλά καταγγέλλει και ως υπονομευτικές οποιεσδήποτε προσπάθειες να δυναμώσει η φωνή για την ανάγκη απεργιακού αγώνα του κλάδου. Προσπαθεί να διασώσει ένα αγωνιστικό προσωπείο με βάση την απεργία της 9^ης Νοέμβρη, αποκρύπτοντας ότι δεν προτείνει τίποτα ούτε πριν ούτε μετά. Οδηγεί τους εργαζόμενους ουρά στις αθλιότητες της ΓΣΕΕ.

Και κατεβάζει ένα λεγόμενο πλαίσιο «πάλης» που περιλαμβάνει πενήντα (!) αιτήματα, όπου το «να καταργηθεί η Τράπεζα Θεμάτων» είναι δίπλα στην «αύξηση του ποσού της χιλιομετρικής αποζημίωσης για ανάγκες της υπηρεσίας από τα 0,15€/χλμ στα 0,35€/χλμ», την «επαναφορά της δυνατότητας λήψης άτοκων δανείων από την υπηρεσία» και το αντιδραστικό για «ετήσια επιμόρφωση των εκπαιδευτικών»!

Αν αυτά που περιγράφουμε στην αρχή του κειμένου μας, σε σχέση με την πραγματικότητα που βιώνουμε, είναι ακριβή, τότε το 8σέλιδο κείμενο «πάλης» θα λέγαμε ότι φαίνεται σαν μια φάρσα, σαν ένα περιγέλασμα των προβλημάτων και των αναγκών του λαού. Σαν οι συντάκτες του κειμένου να ζουν σε άλλο κόσμο…

Όμως, δεν πρόκειται για αδεξιότητα. Το ΠΑΜΕ ξέρει ότι ένα μανιφέστο πενήντα αιτημάτων (πολλά από αυτά ξέχειλα από φιλοδοξίες συριζέικης συνδιαχείρισης) περί παντός επιστητού ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΑΛΗΣ, γιατί η πάλη θέλει αιχμές, αλλά είναι κυβερνητικό πρόγραμμα. Είναι το πρόγραμμα για την… ΔΕΘ του ΠΑΜΕ, που εγγυάται ότι δεν θέλει να υπάρξει κανένας αγώνας σύγκρουσης. Και έρχεται σε πλήρη αντιστοιχία με το πρόγραμμα «δράσης» της ΟΛΜΕ, που ψήφισε. Πολλά «αιτήματα» = κανένα αίτημα, πολλές «δράσεις» = καμία δράση.

Όλα τα παραπάνω αποδεικνύονται ανάγλυφα αν προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε ένα απλό ερώτημα: Πώς γίνεται και η συντριπτική πλειοψηφία του κλάδου είναι ενάντια στην τηλε-«εκπαίδευση», ενάντια στην αξιολόγηση, ενάντια στην Τράπεζα Θεμάτων, αλλά αυτό να μην εκδηλώνεται με κάποιο μαζικό αγώνα; Η απάντηση είναι μία και μοναδική. Δεν υπάρχουν πολιτικοί κινητήρες που να θέλουν να κάνουν τη δυσαρέσκεια αντίσταση, την άρνηση αγώνα.

 Ας ξεκαθαρίσουμε και κάτι σε σχέση με την απεργία – αποχή. Η απεργία – αποχή είναι θετική και αναγκαία για όσο δημιουργεί αναχώματα/καθυστερήσεις στην εφαρμογή της αξιολόγησης και όσο και αν εντάσσεται στη συμβολή συγκρότησης κεντρικής μάχης. Από μόνη της και χωρίς αυτήν την κεντρική μάχη, έχει συγκεκριμένα όρια και χρονικό βάθος. Αν δεν αγκαλιαστεί με πραγματικές κινήσεις κινήματος, αν δεν υποστηριχθεί από απεργίες και διαδηλώσεις, θα εκπέσει (και όσο «επιτρέπει» ο αντίπαλος) σε μια μέθοδο διάσωσης της προσωπικής αξιοπρέπειας κάποιων συναδέλφων που ολοένα και θα περικυκλώνονται.

Η βασική μάχη ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να δοθεί μέσα στους Συλλόγους Διδασκόντων, οι οποίοι είναι διοικητικά όργανα. Οσοι προβάλλουν μια τέτοια εκδοχή είναι εμποτισμένοι από την κλασσική ρεφορμιστική/συνδιαχειριστική αντίληψη ότι το αστικό κράτος είναι σχεδόν αταξικό, ή, τέλος πάντων μπορεί να κερδηθεί από τα μέσα. Η λαθεμένη αυτή αντίληψη ήταν η βάση για την στάση σημαντικού (ίσως πλειοψηφικού) τμήματος των Παρεμβάσεων Πρωτοβάθμιας, που υποστήριξαν τα «ενιαία κείμενα».

Όμως και για το υπόλοιπο τμήμα των Παρεμβάσεων (με το οποίο επιδιώκουμε την κοινή δράση) υπάρχει πρόβλημα με την μονομανία τους με την απεργία – αποχή. Οι ΣΕΠΕ και ΕΛΜΕ που πέρσι κήρυξαν απεργία – αποχή ως πρωτοβάθμια Σωματεία (με καταρχήν πρωτοβουλία των Παρεμβάσεων και με την δική μας συμβολή, όπου μπορέσαμε) δεν προχώρησαν σε προσπάθεια να παράξουν το επόμενο κινηματικό βήμα. Δεν προσπάθησαν να στήσουν μια κοινή διαδήλωση, κάποια στάση εργασίας. Προσοχή! Δεν κριτικάρουμε αφ’ υψηλού το μηδενικό αποτέλεσμα – θα ήμασταν οι τελευταίοι που θα κάναμε κάτι τέτοιο. Ασκούμε κριτική στο γεγονός ότι δεν υπήρξε τέτοια κατεύθυνση, δεν κατατέθηκε καθόλου τέτοιος μόχθος και οι εποικοδομητικές προτάσεις μας πέρσι σε συσκέψεις των σωματείων αυτών, δεν εισακούστηκαν (για να το πούμε κομψά).

Ενώ η προπαγάνδιση της απεργίας – αποχής βασίστηκε επικίνδυνα στην υποτιθέμενη «νομική» θωράκιση, απεικονίζοντας τις αυταπάτες ενός αγωνιστικού δυναμικού για τη φάση στην οποία είναι το σύστημα, και αναπαράγοντάς τις στον κλάδο. 

Συμπερασματικά

Ως Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών κρίνουμε ότι είμαστε μπροστά σε δραματικές εξελίξεις εντός και εκτός εκπαίδευσης. Τρεις παράγοντες καθορίζουν την στάση μας:

1.   το γεγονός ότι το σύστημα δεν είναι σε θέση να προβάλει καμία διέξοδο,
2.       η διαπίστωση ότι ο λαός και οι εκπαιδευτικοί δεν είναι καθόλου πρόθυμοι να συναινέσουν στην σφαγή τους,
3.       η καταγραφή αλλά και η εκτίμηση ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν έχουν καμία πρόθεση να «παίξουν με τη φωτιά» και να ενισχύσουν κινήσεις πραγματικής αντίστασης. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα το καταφέρουν αυτό εύκολα.

Με βάση τις εκτιμήσεις αυτές, όσο μας αφορά θα προσπαθήσουμε με κάθε τρόπο να συμβάλουμε στην ενίσχυση αντιστάσεων και διεκδικήσεων και στο άνοιγμα μιας ρωγμής που θα οδηγήσει σε συγκρότηση κινήματος και κεντρικής απεργιακής μάχης ενάντια στην φτώχεια, την αξιολόγηση και την αδιοριστία, τους ταξικούς φραγμούς, την περιστολή συνδικαλιστικών και πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, τον πόλεμο και την εμπλοκή της χώρας σε αυτόν. Η κατεύθυνση αυτή έχει τη βάση της στους ΣΕΠΕ και τις ΕΛΜΕ και προοπτική τον ουσιαστικό συντονισμό τους για να παλέψουν ώστε την υπόθεση του αγώνα να την πάρουν οι εκπαιδευτικοί στα δικά τους χέρια.

Διάβασέ το »

Αναπληρωτές: Το πιο εκμεταλλευόμενο κομμάτι των εκπαιδευτικών!

 

Αναπληρωτές:

Το πιο εκμεταλλευόμενο κομμάτι των εκπαιδευτικών!
Να βρούμε τη δύναμή μας σε συλλογικούς αγώνες!

            Και τί δεν έχουμε βιώσει όλα αυτά τα χρόνια σαν αναπληρωτές:

 Κάθε χρονιά με μια βαλίτσα στο χέρι, να αναρωτιόμαστε πότε, πού και αν θα δουλέψουμε –και αυτό για 10 μήνες τον χρόνο το μέγιστο!-. Με αυτά τα -ελάχιστα- λεφτά να πρέπει να αντιμετωπίσουμε το αυξημένο κόστος ζωής, τα νοίκια που είναι απλησίαστα, τα έξοδα των μετακινήσεών μας. Να τρέχουμε σε πολλαπλά σχολεία για να καλυφθεί το ωράριό μας, να έχουμε λειψά δικαιώματα σε άδειες (ανατροφής, αναρρωτικές κτλ). Να ανταγωνιζόμαστε ο ένας τον άλλο στο ατέλειωτο κυνήγι προσόντων και μορίων του προσοντολογίου Γαβρόγλου. Να μας χλευάζουν ότι ούτε αυτά φτάνουν και να μας «υπόσχονται» γραπτό διαγωνισμό. Να μας θεωρούν δηλαδή εργαζόμενους β’ κατηγορίας.

            Είναι οι πολιτικές των κυβερνήσεων που έχουν δημιουργήσει την κατάσταση αυτή. Οι πολιτικές που διαλύουν το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά και θέλουν τον εργαζόμενο λάστιχο ευάλωτο στους εκβιασμούς και στις πιέσεις.  Οι πολιτικές που θέλουν τους μαθητές από τα πιο φτωχά στρώματα εκτός σχολείων και σχολών. Για αυτό χρειάζονται εκπαιδευτικούς «σπασμένους», με σκυφτό κεφάλι να μην αντιδρούν στις ταξικές πολιτικές που εφαρμόζονται. Για αυτό προωθούν και την αξιολόγηση στα σχολεία και στους εκπαιδευτικούς.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

            Οι πολιτικές που εφαρμόζονται στην εκπαίδευση, με αιχμή το πολυεργαλείο της αξιολόγησης, αλλάζουν ολοκληρωτικά -και προς το χειρότερο- τους όρους εργασίας μέσα στο σχολείο. Παράλληλα και ενώ η κυβέρνηση και Υπουργείο ζητωκραυγάζουν για τους μόνιμους διορισμούς οι ελαστικές σχέσεις εργασίας καλά κρατούν. Και για τη φετινή χρονιά υπολογίζεται ότι θα προσληφθούν 40-45 χιλιάδες αναπληρωτές. Μαζί με αυτά εφαρμόζουν μια σειρά μέτρων ενάντια στους μαθητές για να τους αποθαρρύνουν μαζικά από την προοπτική των σπουδών. Η Τράπεζα Θεμάτων, η Ελάχιστη Βάσης Εισαγωγής λειτουργούν ήδη προς αυτή την κατεύθυνση.

            Εμάς -και τους νεοδιόριστους μαζί-, που μας θεωρούν πιο ευάλωτους, μας χρησιμοποιούν για να νομιμοποιήσουν τις πολιτικές τους μέσα στο σχολεία. Μας φορτώνουν μέντορες και συντονιστές, φέρνοντας την αξιολόγηση στην καρδιά του κλάδου, δημιουργώντας πολυδιάσπαση, και σχέσεις πολλαπλών προϊστάμενων στο σχολείο. Θέλουν να εμπεδώσουμε από νωρίς ότι το δικαίωμα στη δουλειά δεν είναι δεδομένο, να καλλιεργήσουν ένα κλίμα ασφυκτικού ελέγχου των εκπαιδευτικών.

            Αυτές οι πολιτικές δεν θα αλλάξουν αν περιμένουμε να αλλάξει η Υπουργός ή η κυβέρνηση. Οι εργαζόμενοι και οι λαοί κερδίζουν και υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους στον δρόμο με αγώνα και απεργία. Η πολυδιάσπαση και το αλληλοφάγωμα που επικρατεί ανάμεσα στους αναπληρωτές, εξυπηρετεί μόνο το σύστημα στο να προχωράει τις πολιτικές του. Δεν γίνεται να «τσακώνονται» οι ειδικότητες μεταξύ τους, οι αναπληρωτές ειδικής με τους γενικής κτλ, και να μην αντιμετωπίζουμε τον κοινό εχθρό που είναι οι πολιτικές που μας επιβάλλονται.

            Η δύναμη μας λοιπόν βρίσκεται στους συλλογικούς αγώνες. Εκεί που μπορούμε να παλέψουμε τα κοινά μας αιτήματα και να ανατρέψουμε πολιτικές. Η μόνιμη αδικία της ελαστικών σχέσεων εργασίας μπορεί να ανατραπεί μόνο με το αίτημα για Μόνιμη και Σταθερή Δουλειά για όλους. Για μαζικούς μόνιμους διορισμούς και μονιμοποίηση των αναπληρωτών. Σε αυτές τις συνθήκες ακρίβειας και φτωχοποίησης θα μπορέσουμε να ζήσουμε μόνο αν παλέψουμε για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς. Και τα παραπάνω παλεύονται μαζί με τον αγώνα ενάντια στις πολιτικές που προωθούνται στην εκπαίδευση (αξιολόγηση. Τ.Θ., ΕΒΕ).

Αυτόν τον αγώνα δε θα τον δώσει κανείς για εμάς χωρίς εμάς. Οι ομοσπονδίες μας (ΟΛΜΕ-ΔΟΕ) το έχουν δείξει σε όλους τους τόνους ότι δεν έχουν τέτοια πρόθεση. Πρέπει να τον δώσουμε οι ίδιοι. Και για να βρεθούμε και να συνεννοηθούμε, χρειαζόμαστε τα πρωτοβάθμια σωματεία  (ΕΛΜΕ-ΣΕΠΕ) και τις γενικές μας συνελεύσεις. Τα σωματεία -θα έπρεπε να- είναι τα όπλα μας. Οι βάσεις μας για να οργανώνουμε αγώνες.

Είναι αλήθεια ότι έχουμε καταλήξει να νιώθουμε ξένοι στα σωματεία μας. Είτε γιατί έχουν αδρανοποιηθεί σχεδόν πλήρως, με τη συμβολή των δυνάμεων του κυβερνητικού συνδικαλισμού, και αποδέχονται επι της ουσίας την κυβερνητική σε μια σειρά ζητήματα (αξιολόγηση, αναπληρωτές, τηλεκπαίδευση κτλ). Είτε γιατί κυριαρχούν λογικές ανάθεσης, που μετατρέπουν το σωματείο από όργανο πάλης σε αντιπροσωπεία που «παλεύει» για να λύσει τα θέματα του κλάδου. Τα παραπάνω όμως δε σημαίνουν ότι πρέπει να  παραδώσουμε τα σωματεία μας ολοκληρωτικά σε αυτές τις λογικές που τα έκαναν έτσι.

            Στις Γενικές Συνελεύσεις μπορούμε να παλέψουμε για να παρθούν πραγματικές αποφάσεις αγώνα. Αγώνα που στόχο θα έχει να ενεργοποιήσει τον κλάδο, μετατρέποντάς τον σε υποκείμενο της πάλης για την ανατροπή των πολιτικών στην εκπαίδευση, και όχι «αγώνα» αναμονής για αλλαγή του συσχετισμού στις εκλογές. Αγώνα που επιδίωξη θα έχει να εκφράσει στους ΔΡΟΜΟΥΣ τις πραγματικές διαθέσεις της πλειοψηφίας του κλάδου που είναι ενάντια στην αξιολόγηση, και όχι με δήθεν κόλπα που θα τον οδηγούν στην απογοήτευση.

            Στις συνελεύσεις και στα σωματεία μας λοιπόν έχουμε την δύναμη. Τη δύναμη να παλέψουμε για τα «δικά μας» αιτήματα σαν αναπληρωτές αλλά και τα κοινά αιτήματα με τους μόνιμους συναδέλφους, τους μαθητές και τους φοιτητές.

ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ σε όλα τα Σωματεία. Να παρθούν απεργιακές αποφάσεις Αγώνα

Κάτω οι νόμοι της αξιολόγησης, η Τράπεζα Θεμάτων, η ΕΒΕ, οι αντιδραστικές πολιτικές στην εκπαίδευση

Να διεκδικήσουμε:

Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους- Όχι στις ελαστικές σχέσεις εργασίας

Μαζικοί Μόνιμοι Διορισμοί-Μονιμοποίηση των αναπληρωτών

Πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς

Πλήρη εργασιακά δικαιώματα για όλους (άδειες,ωράριο κτλ)

Δωρεάν σίτιση – στέγαση – μετακίνηση με ευθύνη του κράτους

Διάβασέ το »

ΑΚΕ: ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΣ της ΕΛΜΕ Σάμου Τετάρτη 5/10 , 6μμ στο Βαθύ (αμφιθέατρο ΕΠΑΛ)!

 

Η ΟΛΜΕ κηρύσσει υποταγή- η πλειοψηφία του ΔΣ της ΕΛΜΕ «κρύβει» τα προβλήματα!

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΣ της ΕΛΜΕ Σάμου, Τετάρτη 5/10 , 6μμ στο Βαθύ (αμφιθέατρο ΕΠΑΛ)! 

Τις πρώτες Γενικές Συνελεύσεις της χρονιάς πραγματοποίησαν το προηγούμενο διάστημα η ΕΛΜΕ Σάμου και ο Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών. Όπως ήταν φυσικό τις συνελεύσεις απασχόλησαν κυρίως το ζήτημα της αξιολόγησης που επιχειρείται φέτος να εφαρμοστεί ακόμη πιο συγκεκριμένα και ασφυκτικά μέσω των μεντόρων, των ενδοσχολικών συντονιστών, των ατομικών φακέλων των εκπαιδευτικών και των εκπαιδευτικών ομίλων, όπως και το ζήτημα της ακρίβειας και ο δύσκολος χειμώνας που έρχεται για όλον τον λαό. Όπως ήταν επίσης φυσικό συζητήθηκαν και κάποια ζητήματα εξίσου σημαντικά, που προκύπτουν κάθε χρόνο, μα δεύτερης γραμμής για την εποχή και τις ανάγκες της, όπως είναι τα προβλήματα με τα κενά και τις τοποθετήσεις, τις συγχωνεύσεις τμημάτων στην ΕΛΜΕ, τα ιδιαίτερα προβλήματα ειδικοτήτων στην πρωτοβάθμια.

Αυτό που δεν είναι καθόλου φυσικό ήταν η ιεράρχηση που επέλεξαν τα Δ.Σ. και των δύο σωματείων για όλα αυτά τα θέματα. Στην κινητοποίηση και την στάση εργασίας που αποφασίστηκε (από την συνέλευση στην ΕΛΜΕ και από το Δ.Σ. στον Σύλλογο Δασκάλων και Νηπιαγωγών) για την Πέμπτη 29/09, αναδείχθηκε πολύ έντονα αυτή η «παράδοξη» ιεράρχηση και η αναντίστοιχη για την εποχή έμφαση στα πιο ιδιαίτερα προβλήματα του κλάδου, παραμερίζοντας μ’ αυτό τον τρόπο τα επίδικα της αξιολόγησης και της δυσβάσταχτης ακρίβειας που θα διαμορφώσουν την φετινή χρονιά σε μια από τις πιο δύσκολες των τελευταίων δεκαετιών.

Ο πρόεδρος της ΕΛΜΕ, παραποιώντας ουσιαστικά την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης, διάβασε την ανακοίνωση του Δ.Σ. που λίγο έως πολύ ανέφερε τα παραπάνω επίδικα ως «τα γενικότερα προβλήματα» ενώ ανέδειξε ως κύρια αιτήματα της στάσης εργασίας  την αντίθεση μας στις συγχωνεύσεις τμημάτων και τις αυθαιρεσίες στις τοποθετήσεις συναδέλφων. Χαρακτηριστικό της πρόθεσης του Δ.Σ. να ρίξει το βάρος στα πιο ιδιαίτερα εκπαιδευτικά προβλήματα ήταν και το πανό της ΕΛΜΕ, που το μόνο που έγραφε ήταν «όχι στις συγχωνεύσεις τμημάτων», σαν να βρισκόμαστε σε μια εποχή που δεν έχουν περάσει οι νόμοι της αξιολόγησης, ο νόμος Χατζηδάκη που επιχειρεί να παραλύσει τα σωματεία, σε μια εποχή που δεν θα μπαίνει ζήτημα επιβίωσης για τον λαό τους επόμενους μήνες.

Το Δ.Σ. του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών, στο ίδιο κλίμα, έβγαλε ανακοίνωση για την στάση εργασίας και την συγκέντρωση με μόνα ζητήματα τα κενά και τις τοποθετήσεις και την ΕΔΕ που διεξάγεται για τρία μέλη του ΚΕΔΑΣΥ, ενώ για άλλη μια φορά δεν είχε ούτε ένα πανό στην συγκέντρωση να αναδεικνύει τα αιτήματα του σωματείου και η πλειοψηφία των μελών του Δ.Σ. λάμψανε δια της απουσίας τους, ακόμη και τα μέλη της Αγωνιστικής Συσπείρωσης που υποτίθεται ψήφισαν την πρόταση για την στάση και την συγκέντρωση.

Συνάδελφοι/Συναδέλφισσες,

Οι δυνάμεις που κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν τις απαιτήσεις και τις ιδιαιτερότητες της εποχής, που υποβαθμίζουν τα ζητήματα πρώτης γραμμής και ρίχνουν την μπάλα στην εξέδρα ιεραρχώντας άλλα υποδεέστερα, στην πραγματικότητα παραλύουν τα σωματεία και σπέρνουν απογοήτευση και ηττοπάθεια στους συναδέλφους. Τα πρωτοβάθμια σωματεία μπορούν να ξαναγίνουν όπλο στα χέρια των εργαζομένων μόνο με την ενεργή συμμετοχή όλων μας. Τις αγωνιστικές αποφάσεις και την υπεράσπιση αυτών των αποφάσεων, την κριτική σε απόψεις και στάσεις που μας κρατάνε πίσω και την ανάδειξη απόψεων που θέλουν να παλέψουν κι όχι να στηρίζονται  στα σπασμένα δεκανίκια των ομοσπονδιών.

 Ήδη  το λεγόμενο πρόγραμμα δράσης που αποφάσισε η ΟΛΜΕ (με ψήφους των ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ και ΠΑΜΕ και με την ανοχή της ΔΑΚΕ) είναι ένα πολύμορφο τίποτα, συνιστά προσβολή στο συνδικαλισμό και στην  οργανωμένη μαζική πάλη. Είναι ανάγκη ζωής να αρνηθούμε την υποταγή, να παλέψουμε ώστε τα πρωτοβάθμια σωματεία να ανοίξουν το δρόμο στην κατεύθυνση συγκρότησης κεντρικής μάχης με την κυβερνητική πολιτική. Τη μάχη για:

Ø  Πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς –συντάξεις. Ανάκληση στις αυξήσεις των τιμών σε ενέργεια, καταναλωτικά και κοινωνικά αγαθά.

Ø  Ανατροπή όλων των ταξικών μέτρων στην εκπαίδευση –Να καταργηθούν η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, η Τράπεζα Θεμάτων, ο Νόμος Πλαίσιο.

Ø  Να μην περάσουν μέντορες-συντονιστές –εκπαιδευτικοί όμιλοι-ηλεκτρονικός φάκελος. Ανατροπή όλου του θεσμικού πλαισίου αυτοαξιολόγησης – αξιολόγησης

Βήμα αυτού του αγώνα πρέπει και μπορεί να είναι με  μαζική συμμετοχή  η επόμενη Γενική Συνέλευση, την Τετάρτη 5 Οκτωβρίου στις 6μμ στο Βαθύ (αμφιθέατρο ΕΠΑΛ) .

Διάβασέ το »

Όλοι στην 3ωρη στάση της ΕΛΜΕ 11πμ-2μμ, Πέμπτη 29/9, συγκέντρωση 12.00μ στην Πλατεία του Βαθιού

 

Όλοι την Πέμπτη 29/9, 12.00μ στην Πλατεία του Βαθιού
 Συμμετέχουμε στην 3ωρη στάση της ΕΛΜΕ 11πμ-2μμ

Η κυβέρνηση δικάζει τους αγώνες-Εμείς να τους δυναμώσουμε

ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ! 

Η …ανεξάρτητη Ελληνική Δικαιοσύνη για μια ακόμα φορά κατ’ επιταγήν Κεραμέως και με διαδικασίες fast track έκρινε την Απεργία-Αποχή που κήρυξε η ΔΟΕ παράνομη.

Για μια ακόμα φορά η Κεραμέως προσπαθεί να επιβάλλει την κυβερνητική πολιτική στους εκπαιδευτικούς, έρχεται  να μας θυμίσει τι εστί αξιολόγηση, η οποία πρέπει να περάσει και να εφαρμοστεί δια πυρός και σιδήρου! Σε έναν κλάδο με δηλωμένη την αντίθεσή του στα κυβερνητικά μέτρα, στην αξιολόγηση- κατηγοριοποίηση  σχολείων και εκπαιδευτικών. Σε έναν κλάδο που η ρουφιανιά και η ανθρωποφαγία δεν έχει πολλούς αποδέκτες κατά πως φαίνεται και οποίος δεν υποδέχτηκε με…ενθουσιασμό το θεσμό των μεντόρων επιτηρητών ελεγκτών συντονιστών και λιβανιστών του κυβερνητικού έργου.

Συνάδελφοι

Είμαστε ένας κλάδος δεκάδων χιλιάδων εργαζόμενων που ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ να αντιπαλέψει τους νόμους- εκτρώματα, να φρενάρει την επίθεση, να την ανατρέψει και να διεκδικήσει δικαιώματα. ΠΡΕΠΕΙ, γιατί ο αγώνας είναι μονόδρομος! Τον δείχνουν μια χούφτα εργαζόμενοι στη Μαλαματίνα, και χιλιάδες απεργοί στην Ευρώπη. ΜΠΟΡΕΙ, γιατί έχει τη δύναμη! Τη δύναμη των δεκάδων χιλιάδων απεργών, των δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών εκπαιδευτικών της 11^ης  Οκτώβρη πέρσι, στην τελευταία κλαδική απεργία.

Συμμετέχουμε μαζικά, μαχητικά στην τρίωρη στάση την Πέμπτη 29/9/2022 (11.00-14.00), που αποφάσισε η  Γενική μας  Συνέλευση (Τετάρτη 21/9/2022) με συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πλατεία της Σάμου στις 12.00 και στη συνέχεια πορεία για:

Ø  Πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς –συντάξεις. Ανάκληση στις αυξήσεις των τιμών.

Ø  Ανατροπή όλων των ταξικών μέτρων στην εκπαίδευση –Να καταργηθούν η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, η Τράπεζα Θεμάτων, ο Νόμος Πλαίσιο.

Ø  Ανατροπή όλου του θεσμικού πλαισίου αυτοαξιολόγησης – αξιολόγησης.

Ø  Απεργία –αποχή από όλες τις διαδικασίες αυτοαξιολόγησης και αξιολόγησης και όλες τις εφαρμοστικές εγκυκλίους των νόμων 4692/20 και 4823/21.

Ø  Καμιά συγχώνευση τμημάτων- Να εξασφαλιστεί από τη ΔΙΔΕ η μετακίνηση των συναδέλφων από το ένα σχολείο στο άλλο για τη συμπλήρωση του ωραρίου τους.

Δεν αποδεχόμαστε καμιά θέση μέντορα –συντονιστή –υπεύθυνου εκπαιδευτικών ομίλων.

Λέμε ΟΧΙ στον ηλεκτρονικό φάκελο της αξιολόγησης.

Είμαστε ΟΛΟΙ παρόντες στη νέα Γενική μας Συνέλευση Τετάρτη, 5/10/2022  στο ΒΑΘΥ- να πάρουμε αποφάσεις απεργιακού αγώνα

Διάβασέ το »

Η κυβέρνηση δικάζει τους αγώνες-Εμείς να τους δυναμώσουμε

 

Για ακόμα μια φορά καταφεύγουν στα δικαστήρια!

Οι αγώνες δεν είναι νόμιμοι ή παράνομοι! Είναι δίκαιοι και αναγκαίοι!

ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ!

Όλοι την Δευτέρα 26/9, 12.30μ στη ΔΙΔΕ Σάμου. Συμμετέχουμε στην 3ωρη στάση 11-2

·         Για ακόμα μια φορά η Κεραμέως ζητά τη βοήθεια των δικαστηρίων για να επιβάλλει την κυβερνητική πολιτική.

·         Για ακόμα μια φορά οι εκπαιδευτικοί εκβιάζονται, απειλούνται, εκφοβίζονται μέσω του νόμου Χατζηδάκη για να υποταχτούν.

·         Για ακόμα μια φορά η καταστολή των αγώνων και η επίδειξη ισχύος παραμένει το μόνο μέσο, από το  οποίο η κυβέρνηση προσδοκά αποτελέσματα…

Αφού η ρουφιανιά και η ανθρωποφαγία δεν έχει πολλούς αποδέκτες κατά πως φαίνεται και αφού οι εκπαιδευτικοί δεν υποδέχτηκαν με…ενθουσιασμό το θεσμό των μεντόρων επιτηρητών ελεγκτών συντονιστών και λιβανιστών του κυβερνητικού έργου, έρχεται το μαστίγιο για να μας θυμίσει τι εστί αξιολόγηση, η οποία πρέπει να περάσει και να εφαρμοστεί δια πυρός και σιδήρου!

Ο κλάδος ξανά μπροστά σε μια τεράστια πρόκληση!

Ένας κλάδος δεκάδων χιλιάδων εργαζόμενων, με δηλωμένη την αντίθεσή του στα κυβερνητικά μέτρα, στην αξιολόγηση- κατηγοριοποίηση  σχολείων και εκπαιδευτικών.

Ένας κλάδος που ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ να αντιπαλέψει τους νόμους- εκτρώματα, να φρενάρει την επίθεση, να την ανατρέψει και να διεκδικήσει δικαιώματα.

ΠΡΕΠΕΙ, γιατί ο αγώνας είναι μονόδρομος! Γιατί η επίθεση δε θα σταματήσει από μόνη της. Γιατί η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να περάσει όλο το πακέτο ισοπέδωσης και διάλυσης των εργασιακών σχέσεων. Γιατί  οι αυταπάτες ότι κάπως θα ξεφύγουμε, κάπως θα ξεγλιστρήσουμε με τερτίπια και κόλπα, μας αφοπλίζουν και χειροτερεύουν τη θέση μας.

ΜΠΟΡΕΙ, γιατί έχει τη δύναμη! Τη δύναμη των δεκάδων χιλιάδων απεργών, των δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών εκπαιδευτικών. Και αυτή η δύναμη φάνηκε στις 11 Οκτώβρη πέρσι, στην τελευταία κλαδική απεργία. Γιατί μόνο εκεί μπορεί να φανεί, στις απεργίες , στις διαδηλώσεις. Γιατί μόνο εκεί μπορεί  να συναντήσει και να συνενωθεί και με άλλους αγώνες εργαζόμενων και φοιτητών, συγκροτώντας μέτωπο αντίστασης.

Να αγωνιστούμε για να κερδίσουμε. Γι’ αυτό πρέπει να ξεπεράσουμε την αδράνεια των παρατάξεων και τις αδιέξοδες προτάσεις τους. Μπορούν να σκαρφιστούν διάφορα, όπως τα Ενιαία Κείμενα, για να αποφύγουν το ξεδίπλωμα των αγώνων. Οι παρατάξεις που αναφέρονται σε κόμματα εξουσίας προτείνουν ανερυθρίαστα υποταγή. Οι παρατάξεις που αναφέρονται στην αριστερά και το κίνημα έχουν μεγάλη ευθύνη.

Ø Άμεσα οι ΔΟΕ και ΟΛΜΕ να προκηρύξουν 24ωρη απεργία για τη Δευτέρα.

Ø Να ανοίξει κύκλος Γενικών Συνελεύσεων που θα πάρουν αποφάσεις για απεργίες και διαδηλώσεις. Αν δεν συγκαλέσουν Γ.Σ. οι ομοσπονδίες, να πάρουν πρωτοβουλία οι ΣΕΠΕ/ΕΛΜΕ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Η ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΕΙΝΑΙ Η  ΜΟΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΑΜΕΣΑ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ, ΑΠΕΡΓΙΕΣ, ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ

Διάβασέ το »

ΑΚΕ: ΚΑΛΕΣΜΑ –ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΓΩΝΑ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ της ΕΛΜΕ της 21/9 , στο Γυμνάσιο Καρλοβάσου 6μμ

 

 Για να ζήσουμε πρέπει να αγωνιστούμε!           

Μας το λένε κατάμουτρα: έρχεται ο χειρότερος χειμώνας από το 1942! Η επίθεση του συστήματος, πολλαπλασιασμένη από την -υπό την πίεση των φονιάδων αμερικάνων ιμπεριαλιστών- φρενίτιδα «κυρώσεων» ενάντια στον ρώσικο ιμπεριαλισμό, τις οποίες θα πληρώσει η ευρωπαϊκή φτωχολογιά, διαμορφώνουν μια κόλαση φτώχειας, παγωνιάς και διάλυσης των εργασιακών σχέσεων. Ενώ ο πόλεμος στην Ουκρανία, με χιλιάδες θύματα του ουκρανικού και του ρώσικου λαού, αποτέλεσμα των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, όχι μόνο δεν μπορεί να  ενταχθεί σε μια «συνήθεια», αλλά αντίθετα μεγαλώνει ο κίνδυνος γενίκευσής του.

Παράλληλα η συνολική επίθεση του συστήματος στα υπολείμματα των λαϊκών δικαιωμάτων εξελίσσεται μανιασμένη. Εργοστάσια κλείνουν, εργάτες απολύονται, νοσοκομεία και περίθαλψη διαλύονται, ΜΑΤ δέρνουν σε όλη τη χώρα και από τις παρακολουθήσεις «δεν εξαιρείται κανένας»!

Στην εκπαίδευση, η κυβέρνηση  εφάρμοσε για δεύτερη χρονιά την σφαγή της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής και για πρώτη χρονιά την αθλιότητα της Τράπεζας Θεμάτων που απορρίπτει/αποθαρρύνει μαθητές και δημιουργεί καθημερινό τοξικό κλίμα στα σχολεία κάτω από την άρρωστη υστερία «να βγει η ύλη». Ήδη άρχισε  (Πρότυπο ΕΠΑΛ Περάματος) η εφαρμογή της αντιδραστικής «καινοτομίας» του νόμου 4763 για την δίχρονη μεταγυμνασιακή κατάρτιση Και βέβαια με το ξεκίνημα της νέας χρονιάς το ΥΠΑΙΘ μας έφερε τα νέα μέτρα: Μέντορες, ενδοσχολικοί συντονιστές, εκπαιδευτικοί όμιλοι, ηλεκτρονικοί φάκελοι! Είναι τα μέτρα που προωθούν νέες κατηγοριοποιήσεις και ανταγωνισμούς ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς της σχολικής μονάδας και από την άλλη νέους -εσωτερικούς-κρίκους στην ελεγκτική αλυσίδα της αξιολόγησης.

Στοχεύουν να διαμορφώσουν  ένα πλαίσιο  και κλίμα λειτουργίας στα σχολεία που θα πλεονάζουν οι εξαρτήσεις, οι ανταγωνισμοί και οι ομαδοποιήσεις ενώ θα απουσιάζουν η συναδελφικότητα και η αλληλεγγύη. Για να έρθει αμέσως μετά σαν «ώριμη και ταιριαστή επιλογή» η επιβολή της ατομικής αξιολόγησης, Ήδη  οι «ιδιωτικές πρωτοβουλίες» (!)  που ανακοινώνουν αποτελέσματα αξιολόγησης σχολείων από την «κοινωνία» δείχνουν πόσο χυδαίοι είναι και θα είναι οι εκβιασμοί τους!

Όλα αυτά συντελέστηκαν και εξελίσσονται με την ενεργητική στήριξη των ΟΛΜΕ και ΔΟΕ. Μετά το… πολύμορφο ξεπούλημα (σιωπή, ενιαία κείμενα, συνεδριακές συμφωνίες αποδοχής της αξιολόγησης)  όλης της προηγούμενης χρονιάς συνεχίζουν και φέτος στην ίδια γραμμή.  Μια γραμμή που επιχειρούν να την κρύψουν πίσω από την απεργία της 9 Νοέμβρη στο όνομα της οποίας θέλουν να επιβάλλουν σιωπητήριο και υποταγή 2 μηνών και ενώ η αντιλαϊκή επίθεση σαρώνει τα πάντα! Τη γραμμή ΟΧΙ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ-ΟΧΙ ΑΓΩΝΕΣ προβάλλει και το ΠΑΜΕ που προτείνει ….κείμενο υπογραφών που θα ζητά αυξήσεις μισθών (!!) και …συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των σχολείων!! Τι άλλο αλήθεια θα επινοήσουν οι μάστορες του συμβιβασμού και της παραίτησης στην αγωνία τους  να κρατήσουν «κλειστό» το σωματείο μας και στη γωνία τους συναδέλφους;

Πίσω από όλα αυτά βρίσκεται και η απάτη της εκλογικής «διεξόδου» που την υποστηρίζουν και την καλλιεργούν οι δυνάμεις του συστήματος και οι κολαούζοι τους! Όμως ξέρουμε όλοι καλά πως δεν υπάρχουν κυβερνητικοί «σωτήρες»,  πως η κάθε επόμενη κυβέρνηση συνεχίζει την αντιλαϊκή επίθεση από εκεί που την έφτασε η προηγούμενη. Αν προσαρμοστούμε –υποταχτούμε δεν θα ζήσουμε!

Ο λόγος πρέπει να περάσει στους συναδέλφους. Απέναντι στον εγκλωβισμό στην υποταγή που στήνει ο κυβερνητικός συνδικαλισμός και οι συνεταίροι του είναι φανερό ότι μόνος δρόμος είναι το ζωντάνεμα των πρωτοβάθμιων σωματείων ΕΛΜΕ-ΣΕΠΕ και ο αγωνιστικός συντονισμός τους! Με μαζικές Γενικές Συνελεύσεις, διαδηλώσεις και απεργίες να παλέψουμε για:

·         Πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς –συντάξεις. Ανάκληση στις αυξήσεις των τιμών.

·         Ανατροπή όλων των ταξικών μέτρων στην εκπαίδευση –Να καταργηθούν η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, η Τράπεζα Θεμάτων, ο Νόμος Πλαίσιο.

·         Ανατροπή όλου του θεσμικού πλαισίου αυτοαξιολόγησης – αξιολόγησης. Η μάχη είναι ζωντανή, η αντίσταση συνεχίζεται με κάθε τρόπο. Απεργία –αποχή από όλες τις διαδικασίες αυτοαξιολόγησης και αξιολόγησης και όλες τις εφαρμοστικές εγκυκλίους των νόμων 4692/20 και 4823/21. Καλούμε τους συναδέλφους να μην αποδεχθούν καμιά θέση μέντορα -συντονιστή -υπεύθυνου ομίλων. ¨Όχι στον ηλεκτρονικό φάκελο της αξιολόγησης

Αποφασίζουμε:

ü  3ωρη απεργιακή στάση 11-2μμ την Τρίτη 27/9 και απεργιακή συγκέντρωση στις 12 στην πλατεία Πυθαγόρα με κάλεσμα συμμετοχής στο σωματείο της Πρωτοβάθμιας

ü  Κάλεσμα συντονισμού στην παραπάνω κατεύθυνση σε όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία ΕΛΜΕ-ΣΕΠΕ

ü  Ανοιχτό γράμμα –κάλεσμα στον αγώνα σε γονείς και μαθητές

ü  Νέα Γενική Συνέλευση την Τετάρτη 28/9

Διάβασέ το »